Hoe word je vrachtwagenchauffeur?

Blog #40 | I did it ...

Foto: William de Zeeuw


Een week verder. Wetende dat ik in een onomkeerbare situatie ben. Ondanks het een kort avontuur was – op een mensenleven – kijk ik terug naar de nieuwe werkwereld waarin ik mijn draai snel had gevonden. Vooral het grote samenhorigheidsgevoel die ik zowel op de weg als op de terminals en elders heb ondervonden.

Op de weg klinkt een beetje vreemd, maar kijk maar eens hoe vaak vrachtwagenchauffeurs naar elkaar knipperen, toeteren, enz. En dan heb ik nog nooit mijn “bakkie” aangedaan. (radio).
En op de terminals, de beleefdheid en onderlinge verdraagzaamheid en hulpvaardigheid.
Ook voor de buitenlandse chauffeurs. In mindere gevallen voor de mensen achter de balie die ons moesten helpen.

Van de routiers onderweg heb ik nooit gebruik van gemaakt. Dat was bestemd voor de langere routes en daar ben ik niet aan toegekomen. Maar met het randje Duitsland en België, daar had ik vrede mee.
Ik heb een gedachte achteraan gejaagd. Zou eerst een promo video maken, enz.
Op zoek naar voorbeelden, kom ik dan bij de meest bekende internationale chauffeur van Nederland op YouTube tegen, namelijk William de Zeeuw. De foto hierboven is ook van hem (genomen door zijn Drone). We hebben contact met elkaar, het verhaal is zeker nog niet afgelopen …

Het is nog donker in Sassenheim, ik wacht rustig op het terrein af om naar de volgende stek om 08.00 uur te zijn. Het geldt nog steeds, op tijd en dan ben ik altijd de vroeg. Klokslag op het uur parkeer ik voor het kantoor van de weegbrug. Na 10 minuten - tussen betonnen randen - rij ik 14 ton op de helling . Slecht verlicht, met links 15 en rechts 15 cm, genoeg om bij overmoedigheid de carrosserie van de cabine eraf te rijden.
Parkeren bij de volgende uitdaging en "aandocken" in een automatisch dock-systeem met vergrendeling. De lamp brandt groen en daarna rood. Het zal wel goed gegaan zijn. Na het laden is groen, toch een mooie indicatie dat ze klaar zijn met laden. Documenten, "voilà en gaan". Intussen niet stilgezeten, mijn handen zijn vol gestopt met gevaren etiketten. Deze verzameling heb ik nog niet eerder gehad. Klasse 3, 4, 9 en Milieu. Mijn ADR-route (gevaarlijke stoffen) is cat. C over Leidschendam door de tunnels. Maar ter voorbereiding, had ik de dag ervoor al gezien, dat het slechts 4 kilometer scheelde om de tunnels te “omzeilen” …

De knoop had ik in het weekend doorgehakt. De maandag en dinsdag zouden mijn laatste ritten worden die ik ga maken. Een berichtje ontvang ik op mijn WhatsApp. Ter hoogte van Leiden parkeer ik ruim 24 ton met ADR-lading op de vrachtwagen parkeerplaats.

Contact met de directeur van HEBRA-GTO waar ik twee decennia al contact mee heb, heeft mijn bericht ontvangen, dat ik om gezondheidsredenen moet stoppen. Het is nu niet acuut, maar het is wel wijs dit op korte termijn te gaan doen. Zo besproken en zo wordt het uitgevoerd. Lading afleveren en plat terug naar de basis. Op papier …. Omstreeks 12.30 uur terug in Rotterdam.

Nadenken en er vanuit gaan werkt niet in de containerwereld. Het werd uiteindelijk 16.00 uur of later. Maar goed. Het was vandaag geen ander dag als een andere …

Ik kijk terug naar een bijzondere tijd van vrachtwagen rijden.
Een grillige periode waarin ik geenszins ervaring kon opbouwen, daar reed ik te weinig voor.
Dan denk je op een terminal te weten hoe de procedures zijn – genoteerd in mijn gele boekje – en dan was alles weer veranderd.
Onnodig veel gewacht heb vanwege referentienummers, ontbrekende TAR-nummers, geen vooraanmeldingen, enz.
Concluderend: op lange ritten nam dit ca. 20% van je tijd in beslag (rit effectiviteit) en op korte ritten binnen Rotterdam Rijnmond was dit ruim 80%.

Maar mijn passie is nooit veranderd. Rijden in een vrachtwagen.
Liefst internationaal. Wetende dat je ervaring moet opbouwen. Ook wetende dat het voor mij niet meer mogelijk was. Met de randen van België en Duitsland was ik al tevreden. Als ik 40 jaar jonger was geweest, dan had ik op de randen van Europa en verder gereden. Daar ben ik van overtuigd.
Maar ik heb er vrede mee.

Mijn passie wil ik doorgeven.
In alle tijden zijn veranderingen, er zijn geen betere of oudere tijden.
Het zijn de tijden van nu …

Het was een enorme mooie rit.
Kennismaken en luisteren in een Van der Valk Hotel in het zuiden van Nederland. Het was voor mij vooral proeven van het wereldje. Bleek een heuse sollicitatie te zijn. De man naast mij aan tafel zei het me al: "jij gaat vast en zeker vrachtwagenchauffeur worden". 
Vanaf het eerste moment - en dat was bij het instappen in de vrachtwagen bij Verkeersschool Wierks voor mijn kennismaking rit (bleek een intest = C rit te zijn), paar maanden later zat ik in de banken voor de theorie. 
Papieren op zak en dan de bakwagen de praktijklessen door het pittoreske Dordrecht. 
In de zomermaanden dan aan de slag bij HEBRA-GTO. Zij hebben mij de kans geboden om dit allemaal te doen.

En dan word je gauw ook een HEBRA-GTO man.
Dat gaat heel snel ... 
Ik zal het gaan missen !


Het transport blijft bestaan !
Hulde aan mijn mede-chauffeurs !




# Blog 39 | De laatste 2 dagen

Ik refereer naar mijn laatste blog op met mijn opmerking: “Het is een machtig vak, ik teken hiervoor …”


Ik wens het een ieder toe die op zoek is naar een vak met een grote vrijheid, maar ook met grote zelfstandigheid. En niet iedereen is daarvoor geschapen.
Mijn avontuur begon in 2019. Beetje uit de hand gelopen, maar ja … toch doorgepakt.
Het is mij beslist niet komen aanwaaien. Dus leren en doen!

Ruim anderhalf jaar en ook heel veel blogs verder over het “zijn” en “doen” van een vrachtwagenchauffeur in opleiding en daarna daadwerkelijk als beroepschauffeur op pad en daarna ook met de ADR-papieren op zak op de route.

Het was voor mij “a ride of a journey”. Ooit gewenst, nooit gedacht. En heel veel andere dingen gedaan. Maar, te midden in mijn wereld van beroepschauffeurs … Zij verdienen meer!
Als het vak geen roeping was, dan hadden we geen chauffeurs.

Ik ben helaas genoodzaakt om gezondheidsredenen te staken met het vak waar ik zojuist was aan begonnen. Maar ik heb er vrede mee, temeer ik er met volle teugen van heb genoten.
Het gesloten bolwerk van chauffeurs, bleek toch niet zo gesloten te zijn. En heb ik met collega’s op de route, op de terminals en uiteraard ook mijn mede collega’s genoten van alle verhalen en sociale contacten. Dat blijft voor mij hangen en is mij dierbaar.

Voor al mijn collega’s: “Stay Safe”


Blog #38 | Met veel plezier

De titel van deze blog kan niet sprekender zijn: een volle week op pad! 
Het komt niet vaak voor dat ik een volle week ga rijden. Veelal valt er een dag uit, dus vroeg mijn “mandje” in, want als je om 5 uur ’s morgens ga rijden, dan ben ik al bezig met mijn voertuiginspectie en het installeren van al mijn spulletjes in een onbekende vrachtwagen.

Het is in eerste instantie al een zoektocht. Op de vroege maandagochtend heb ik een ADR-ritje (gevaarlijke stoffen) van Pernis naar een zeecontainer terminal. Het wordt dan checken. Waar zijn mijn oranje ADR-borden, noodschakelaar, brandblussers. Rondom check van het voertuig. Het kost wat tijd, maar het is noodzaak om dat te weten. En dan waar zijn de sleutels van de diverse kastjes en tanksleutels …? Eerder ga ik niet op weg.

De vroege eerste dag van de week ben ik ruim op tijd op de plaats van bestemming. Het is een bekende bestemming in Pernis, Rotterdam waar ik een tijdje geleden op het laatste moment nog kon laden. Moest nog heel snel het poort instructie examen doen.
Dan volgt de herkenning van de portier en afhandelaar van alle documenten, en dat zijn er heel veel.
Er zit gauw twee weken tussen de laatste keer, maar als je dan herkend wordt, dan geeft dat een goed gevoel. En het is wederkerig. We doen het allemaal samen in de transportwereld.

Zo ook voor de belader, de vorkhefchauffeur, die mij op Rotterdamse wijze vertelde hoe ik wel tussen de lijnen moest aandocken. Het kan zeer verschillend zijn. De ene keer op de lijn, dan weer naast de lijn. Het zijn centimeters. Het is overal anders.

Mijn tweede rit voor de maandag namiddag was dezelfde bestemming en dan wordt het wachten op de documenten. Daarna container opzetten. Met andere woorden, naar een container depot rijden om een lege container op het chassis te laten plaatsen voor de volgende dag. Ik had al gezien dat het rondje Zeeland wordt.
Mooi, de volgende ochtend vroeg op weg. De bekende rit. Maar verheug je je nooit van te voren.
Daar aangekomen. Doet mij een beetje denken aan ooit een reclamefilmpje waarbij ze luiken dichtgooien met de mededeling van “Effe lunchen”. Met mijn motorwagen parkeer ik achter een trekker met trailer en stap ik uit. Er is een oase van rust. Geen geluid. Dat is niet goed, bedenk ik mij.
Het is rond zessen in de avond. Daar sta je dan. 24/7 in een internationaal havenbedrijf.
Men is inderdaad aan het lunchen of dineren. Ruim een uur verder, mag je dan op pad …

Wachten is mij niet meer vreemd. De volgende ochtend toch weer vroeg op pad.
De bekende locaties waar ik nu met mijn eigen thermoskan koffie mijn pauze neem.
Immers, op tijd betekent niet altijd dat je aan de beurt bent …
En dat calculeer ik al in. Dan maar ruimte nemen, want het rondje Zeeland heb ik al vele malen gedaan.

Op de locatie van het laden, in twee delen. Eerst een bulkzak in de container laten inbouwen en daarna laden. Op de eerste locatie zwaai ik naar de man die het doet. Persoonlijke begroeting toch en daarna aanmelden bij de “Office”. Op een of andere manier heb ik bereikt dat je je herkend wordt.
Zo vaak kom ik er niet. Maar als je je best doet met hoffelijkheid en vriendelijkheid, dan heb je je beste wapen gebruikt. Dat geldt ook voor de silo belader waar ik ondertussen een goed contact mee heb gekregen. Dat geeft plezier …

De week is wederom rondjes Zeeland met een tussendoortje van een vroege lading waardoor ik in Rotterdam tijdens de zomerstorm al vroeg in de Waalhaven de container heb afgezet.
Dus, dan volgt het korte ritje vanuit Rotterdam Pernis naar Euromaxx. Dat is een zeecontainerterminal op het uiterste puntje op de Maasvlakte.
Een ritje van niks. Maar … vanwege de heftige en zware storm is de terminal gesloten. Het vrachtverkeer hebben ze gedirigeerd naar de parallelle dijkweg. Ik mis blijkbaar de omleiding en wordt het omrijden om aan te sluiten. Met ruim 2 kilometer stilstaand vrachtverkeer voor mij wacht ik mijn beurt af. Het gaat nog wel even duren. De tijd gaat voort en inmiddels is het vijf uur ’s middags en blijkbaar gaat de terminal open. Maar dan ben ik er nog niet. Vele liefhebbers nog voor mij om hun lading af te zetten of te laden.

Inmiddels heb ik er al ruim 14 uur op zitten en het wordt tijd dat ik aan de beurt ben.
Het rijdt, uiteraard weer wachten op het terrein van de terminal voor een “open blok”. Daar aangekomen voer ik mijn pasje in …. Blok gewijzigd. Niks vreemd he … Dan weer verder.
Netjes geparkeerd, volgens de regels. En ik weet dat het met de motorwagen de container strak achter de cabine staat, veelal problemen geeft. De operator verzoekt mij om een stukje achteruit te rijden. Niks nieuws ook weer …

Ik kijk terug na een ruime tijd van rijden. Niets is standaard. Dit geldt voor het opzetten van containers, het afzetten en lossen. Het is overal anders. En dan denk je dat je het doorhebt. Dan is het weer anders. Ik houd het een en ander bij in een geel boekje, Olav Mol in een bruin boekje.
Maar wat je daar in schrijft, is de volgende dag al geen updatet informatie.

De Volkeraksluizen, richting Brabant rij je over een vrij smalle weg. Het is 2-baans, maar toch. Met windkracht 9 in de ochtend ben je echt aan het sturen met een lege container op je chassis.
Sowieso geconcentreerd – en is het nog donker – om 14 ton in je baan te houden en kijk ik voortdurend in mijn spiegels. Dan zie ik het personenverkeer links naast je razen die worden verrast door het vacuüm mijn vrachtwagen en de klap na het passeren de wind van rechts te pakken krijgen.
Als dat maar goed afloopt … Ik zit op het puntje van mijn stoel.

Plezier is ook contact met medechauffeurs en vooral deze ervaringen te delen. Het lijkt alsof het de grote mannenwereld is. Niets is minder waar. In de wachtrij en buiten wachtend in de wolkbreuk voor het kantoor zijn wij doorweekt. Dan kan je toch van gedachte wisselen toch. Ik laat het gekanker maar even buiten beschouwing. Iedereen beleeft het zo. Het plezier van contact gaat zelfs boven het ongemak die wij als beroepschauffeur beleven. Ik zie nu overal, op terminals, wachtplaatsen, enz.

De voorlaatste dag van de week sta ik geparkeerd op het parkeerterrein van HEBRA-GTO. In mijn ooghoeken zie een collega inparkeren. Ik bedenk mij nog, dat wordt nog een klus met een trailer.
Met vaardigheid en vooral voorzichtigheid staat hij naast mij. Het blijkt een bekende van mij te zijn.
Dus, tijd om even bij te praten.
Vaardigheid, kennis en vooral de belangrijke sociale vaardigheid … dat is plezier.
Dan is het een machtig vak en ik teken hier voor !


Met dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks



Blog #37 | Sociale handigheid

In mijn blikveld is dat nog veel waardevoller dan handigheid.
De EQ, wat is dat nou eigenlijk? Ik heb het opgezocht – altijd handig met Google:
Zelfkennis, optimisme, kunnen afzien, empathie en sociale vaardigheden.
Ik ga het niet uitkauwen, maar het komt er op neer dat je gedrag in welke omstandigheid dan ook een grote invloed heeft op het gedrag van een ander. Met andere woorden gedraag je je zoals je graag ook behandeld willen worden.
In het vakmanschap van beroepschauffeur is het niet anders. Hier spreek ik hoopvolle woorden uit.

Want het is niet altijd zo. Ook zo op een terminal in de Waalhaven, waar ik mij al eerder over heb geuit, sta ik voor een glazen ruit. Briefje ingevuld. Moet het dan op een richeltje plaatsen voor het raamwerk. De dame achter het ruitje tikt het over. Enige communicatie – dus ook niet goedendag … daar blijft het bij – is niet mogelijk. Zelfs niet een knikje of een bevestiging van een akkoord dat het klopt. Want … in de logistiek van zeecontainervervoer gaat het e.a. toch wel mis. Kom ik later op terug. Gelukkig ontvang ik een bonnetje of een bevestiging dat het klopt. Godzijdank, weer geslaagd door de “Wall of Terror”. Ik chargeer het, tegenstribbelen helpt niet, want je kan terug naar je cabine om met de planning uit te zoeken en je bent gauw een uur verder. Dat had ik al eerder meegemaakt.

Digitalisering of niet. Er zijn vele terminals die het in de puntjes hebben uitgevoerd. Met codes, slottijden, enz. Maar ook terminals met “ouderwetse” briefjes. Het laatste heeft nog een voordeel. Je kan nog in overleg. Bij een volledig geautomatiseerd proces heb je alleen een antwoord: Computer says NO, jammer dan.

Ik ben nog een voorstander van een gedeeltelijk geautomatiseerd proces waarbij ik invloed hoop te kunnen uitoefenen in de vorm van de “menselijke maat”. Dus communiceren met mensen. En als je dan een positieve EQ hebt en ook daarbij ook nog het vertrouwen hebt om eruit te komen, dat maakt je dag wat gemakkelijker.

Referentienummers, IRC en TAR. Voor de kenner zijn dit bekende kreten.
Het zijn de pincodes voor “Yes” of “No”. “No” betekent veelal wachten en dat kan heel lang duren. Het zijn formaliteiten. Vracht is bekend, maar een nummer kan heel veel betekenen of het wel of niet gelost of geladen kan worden. In de complexe logistieke wereld is het begrijpelijk. Want een foutief nummer kan zomaar een andere bestemming zijn ergens ter wereld … Maar met de komst van heel veel computers en daaraan gekoppelde software wereldwijd zijn er zeer vele “check-momenten”. De container onderweg – trein, vrachtwagen of schip- is bekend en heeft een eigen trace of volgmoment. Het maakt niet uit hoeveel nummers je eraan hangt …

Deze blog is wellicht niet zo spannend, maar ik zet vraagtekens bij of het wereldwijd systeem wel werkt. En ja, er is heel veel veranderd en ook ten goede. Maar ik constateer ook heel veel nodeloos wachten. Wachten betekent in transport geld verliezen.
Niet de files – die ook een grote kostenpost zijn – maar effectief op een parkeerterrein wachten – en dat kan in uren oplopen - op een terminal om te mogen laden c.q. lossen.

Ik doe wel vaker een praatje met mijn collega chauffeurs en dan ongeacht waar zij voor rijden en waar zij van afkomstig zijn. En dat geldt ook voor de buitenlandse chauffeurs. Zij kunnen mij meer vertellen, want dat zijn de ervaren rotten in het vak. Het is niet anders, dan wachten.
Ik ben uiteraard blanco in het vak. Dan vraag ik mij af, waar ligt het aan? Wellicht dat de planners gesofisticeerde IT’ers moeten worden en dan op de minuut “on progress” de beste plaatsen kunnen reserveren. Of … een beter “check-system” moeten gaan inbouwen. Want veelal foutieve referentienummers, enz. zijn de stoorzenders van het systeem.

Ik zou het graag weten. Het kan miljarden opleveren. En niet alleen voor het bedrijf HEBRA-GTO waarvoor ik rijd, maar voor vele transportbedrijven. En het is geen uniek verhaal, want een goede vriendin van mijn vrouw is planner bij een transportbedrijf en kan alleen maar mededelen : “Het is zeer herkenbaar”.

Er is nog een logistieke oorlog te winnen.

Met dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Lex Wierks

Blog #36 | Onhandigheid

In mijn jongere jaren heb ik een tweedehands Sparta damesbrommer gekregen voor mijn zestiende verjaardag. Ik weet niet meer zo gauw waar mijn vader die gehaald heeft. Maar ik was er erg blij mee. Toentertijd bestond de helmplicht nog niet, maar dat terzijde.

 Op weg en met moeite en windje mee reed je 45 km/u. Mijn vriendjes hadden een Zundapp en een enkeling een Yamaha met een FS-1 uitlaat. Zo’n hoog ding … staat mij nog bij. Uiteraard kon ik niet achterblijven. Had ik geluk met een zeer handige vader en die zou mij het technische vak van sleutelen even bij brengen. Na een eerste ronde van een beetje oppoken van de snelheid was na een week al voor elkaar. De gemotoriseerde fiets ging nu ietsjes sneller. Maar ja, daar wilde ik het niet bij laten blijven. 

Met overmoed en vol van zelfvertrouwen, dan maar zelf sleutelen. Vijlen, tandwielen en sproeier vervangen. Andere bougie, weet niet meer waarom, maar het hielp. Het reed wel, maar bij te veel gas verzoop de motor. Het plaatsen van een heuse trechter voor de luchtinlaat en was de oplossing. Het resultaat mocht er zijn. Het brommertje reed nu ruim 85 km/u. Overmaats opgevoerd. Niet op basis van kunde van techniek, maar gewoon maar uitproberen. 

In de loop der jaren is mijn handigheid blijkbaar verloren gegaan. Was ik nooit een sleutelaar of doe-het-zelver, had er ook geen zin. Maar deed de klussen omdat het moest om het op te lossen. Liefst draag ik het aan anderen over. 

In het vakmanschap van beroeps vrachtwagenchauffeur is enige handigheid een vereiste. Hoef ik nu geen techneut te zijn, maar ik betrapte mij er zelf op, dat ik weinig weet over de technische mogelijkheden van de wagens waar ik op rijd. In de losse uurtjes een mooie gelegenheid om dat bij te schaven. De onhandigheid heb ik nog steeds. Technisch (theoretisch) geschoold, alleen deed ik niks met mijn handjes. 

Voordat ik überhaupt onderweg ben met gevaarlijke stoffen, heb ik de nodige procedures en poort instructies en examens gehad. Volledig gekleed volgens voorschrift vertrek ik een paar uur later naar de plaats van bestemming. Nog geen 20 kilometer verderop op een haven terminal. Het hoort erbij. Hier is geen ruimte voor enige onhandigheid. 

Een paar dagen later stond ik op een parkeerplaats in Zeeuws Vlaanderen en sprak ik mede beroepschauffeurs. Ik bleek toch niet de enige te zijn. 

Gelukkig … 

Met dank aan:

HEBRA-GTO

Verkeersschool Wierks


Blog #35 | 365 dagen

We zijn op weg naar … de Luchthaven Eindhoven.
Ik zie je al fronsen … Vracht vanuit de haven naar deze bestemming. Het had gemakkelijk gekund.
Het is een ander vrachtje. Een dagje uit. Onze middelste dochter met haar vriend gaan op vakantie naar Italië en ondanks dat er uitstekend openbaar vervoer is, heeft mijn vrouw gisterenavond aangeboden om voor de “gezelligheid” onze dierbaren weg te brengen. Mooie gelegenheid om bij te kletsen.

De vrijdagmiddag, bijna een jaar geleden mocht ik het zelf klaren.
Een terminal in de haven die je de dag daarvoor al had gereden. Alleen een ander ingang … Sowieso ben je al op zoek als beginneling “waar moet ik zijn?”. Rondjes over parkeerplaatsen, waar geen enkele vrachtwagen daar wat te zoeken heeft en een verkenningsrondje over het hele havencomplex. Bordjes missen, logische aanduidingen die mij (nog) niet helder zijn.
Een jaar later is het gelukkig gemakkelijker geworden. Al blijft het af en toe nog steeds een zoekplaatje. Uiteindelijk de container afgezet (de kraan heeft ‘m van je chassis” eraf gehaald) … op weg naar de uitgang. En dat ging mis … De niet correcte terminal uitgang. De slagboom blijft omlaag.

Het is druk onderweg, van gezellig druk kan ik niet spreken. Veel vakantie verkeer die zich mengt tussen het auto- en professioneel vrachtverkeer. Gepaste afstand houden en anticiperen voor onverhoedse zaken. En dat gebeurt ook; jongeren in een Mini die - op het laatste moment er klaarblijkelijk erachter komen dat zij foutief zijn voorgesorteerd - over het verdrijvingsvlak en vlak voor de splitsing de auto naar rechts gooien. Het filmpje van mijn “dashcam” ga ik maar eens downloaden.

Ben nog bezig - in gedachte - met de voorbereiding voor maandag. Het wordt mijn eerste ADR-rit.
Van een laadplaats in de Botlek, waar ik van weet dat het dan allemaal moet kloppen. En terecht ook.
Een nieuwe uitdaging. De rit daarna is mij nog niet bekend.
Ik hoop en knijp in mijn arm, iets internationaals. Heerlijk weer onderweg …

Bijna een jaar later en de wereld is compleet veranderd.
Maar ik ga door, niet dat er niets aan de hand is, want het transport staat niet stil.
En … vanuit mijn vorig leven, de luchtvaart staat alles op slot. Hoe gek kan het allemaal gaan …

Augustus, ik hoop dat het een drukke maand wordt. Als invalchauffeur ga ik de klus klaren.
Kom maar op …!

Met dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks


Blog #34 | Rondjes Zeeland

In 1967 heb ik met mijn ouders in een café-restaurant aan het Statieplein te Mol, België voor het eerst mosselen gegeten. Het is mij altijd bij gebleven omdat het toentertijd een unieke bijzonderheid was dat we uit eten gingen. Een speciaal gerecht die je niet kende.  
De bekende grote zwarte gietijzeren pan met schelpen, waar je de inhoud kon uitnemen en eten.
Als kind ervaar je dat als heel bijzonder. Zeeuwse mosselen op Vlaamse wijze bereid. Later hebben we het thuis en dat was in België, vaker gegeten. Een soort “feest” gerecht.

Voorbij Bergen op Zoom rechtsaf rij ik Zeeland weer in en passeer de voor mij bekende plaatsnaam borden Krabbendijke, Kruiningen en ’s-Heer Arendskerke. Op weg naar de Westerscheldetunnel.
Een maand voor de opening in 2003 heb ik het grote bouwwerk professioneel gefotografeerd voor Croon TBI Techniek. Het was ook mijn laatste keer dat ik er was.
Met mijn pinpas / creditcard bij de hand rij ik met gepaste snelheid richting de tolpoort. De slagboom zie ik al omhoog gaan en blijkbaar heeft een van de vele kastjes in de vrachtwagen het geactiveerd.
Wat een heerlijkheid om zo gemakkelijk op weg te zijn.

Omdat de navigatie op het industrieterrein van slag is, is het even zoeken. Maar daar heb ik al gauw een oplossing voor. Parkeren bij een container depot en vragen. Daarna mooi op tijd op de plaats van de bestemming. Container wordt eraf gehaald en wordt aangepast voor de lading die ik een stukje verder ga laden.

Na de tussenstop sta ik op de uiteindelijke bestemming. Melden bij kantoor en wachten op het seintje. Na verloop van tijd zie ik een man zwaaien, maar ik sta in het parkeervak met meerdere vrachtwagens naast mij. Voor wie is het seintje? Naast mij wordt niet gereageerd, dus dan zal ik het waarschijnlijk zijn. Parkeer de vrachtwagen op de weegbrug en ik hoor daarna dat ik mag rijden naar een ingang onder een silo. Maar dan wel achteruit …

De ruimte om de draai te maken voor de ingang is beperkt. Maar goed, het lukt mij toch nog in een keer er recht voor te staan. Dan heel rustig achteruit. Ik kijk in mijn spiegels – en het zomers ochtend zonnetje schijnt al aardig – zie ik een donker gat met grote betonnen kolommen links en rechts.
Na de eerste kolom zie ik aan mijn linkerkant een gele lijn en dat wordt mijn richtpunt. Dus, het wordt eerst een knikje maken na de eerste paal.
Gelukkig krijg ik heel veel aanwijzingen en ik schroom mij dan niet om een aantal malen uit te stappen en de situatie bekijken en te beoordelen of het allemaal goed gaat.

De container deuren zijn inmiddels open en de lading kan dan vanuit de silo in de container worden “geblazen”. En dan is er tijd voor een praatje …
Het gehele proces neemt een behoorlijke tijd in beslag voordat ik weer wegrijd richting de Waalhaven te Rotterdam. Het afzetten van de container op een terminal waar ik nu niet de beste herinneringen aan heb. Wellicht dat zij na mijn schriftelijke klacht en ook van vele collega chauffeurs, nu wel enig respect voor beroepschauffeurs in acht nemen.

Linksaf draai ik de terminal ingang op. Voor de zekerheid meld ik mij nog bij het terminal kantoor.
Meer om te vragen of er geen wijzigingen zijn. Daar word ik uiterst vriendelijke geholpen en geven zij mij zelfs adviezen hoe het e.a. aan te pakken. Dus, dat is voor mij gewonnen informatie. En in dit vak is het vooral veel vragen. Nooit iets zelf uit proberen.

Papieren op zak. De regenbui is gelukkig net voorbij. RIVM richtlijn, de anderhalve meter. Sta ik tussen twee grote gaashekken. Ik heb ongeveer nog een man of 40 voor mij. Om mij heen hoor ik Rotterdams gekanker, maar ook heel veel Brabanders … hoe slecht het allemaal is. En terecht, want 10 minuten later krijgen we een hoosbui over ons heen. Dan kunnen we allemaal een verkoudheid oppakken. Maar gelukkig geen COVID-19. Na melden kantoor begint altijd weer een zoektocht voor mij. Het blijft voor mij de ultieme uitdaging om op een terminal de plaats te vinden. Route 6, positie 43.
Vind maar Route 6 en positie 43 die wordt vermeld op de “lane”…
Weer vragen, inderdaad 43 is niet gemarkeerd. Parkeer maar tussen 42 en 44. En route 6, dat is hiernaast. Dus weer een rondje om … Uiteindelijk lukt het mij toch.

Nieuwe container opzetten voor de volgende dag. Bekend terrein en dat gaat razendsnel. En dat betekent dat binnen een half uur inclusief de controle alles voor elkaar hebt. Ik ben gereed voor de volgende ochtend … hetzelfde rondje.

Rond 5 uur ’s morgens rij ik vanuit de basis richting Zeeuws-Vlaanderen. En met een rustiger gevoel.
Minder zoeken toch …? Hetzelfde rondje weer. En nooit achterover leunen. Want op de bestemming is het nu nog verder achteruit rijden tussen de betonpalen. Verkeerd manoeuvreren? Je rijdt zo je spiegels er af …

Dag 3. Je voelt ‘m al aankomen. Rondje Zeeland biedt zich aan. Ik kan wel gaan denken of het een verveling is. Nee, want onderweg is het iedere keer anders. En ook zo op de bestemming en de terminal. Wat ik wel heel gemakkelijk vind, je ziet weer bekende gezichten. En op de een of andere manier is het voor mij een houvast en ook de lol van het rijden. Door de dames achter de balie wordt je herkend en krijg ik koffie aangeboden. De man die de container laadt, heb ik sowieso al goed contact mee en ik zie ‘m al glimlachend met een plastic beker koffie richting mijn vrachtwagen lopen.

Dag 4, de laatste dag van de week. Ik wist het al een dag van te voren. Er staat een vracht gepland.
Ik sluit op vrijdag mijn rondje Zeeland af. Maar wel met een goed gevoel en om meerdere redenen:
je bouwt een vriendschappelijke werkrelatie op – het is een solitaire beroepsgroep – en dat is een verrijking van je vak. Aan de andere kant ben je ook ambassadeur van het bedrijf waarvoor je werkt / rijdt. De vrijdag, het gaat vlotjes en in de late middag draai ik plat (zonder container) de thuisbasis op ….

Ondanks het allemaal dezelfde ritten zijn, je maakt alles mee. Geen dag is hetzelfde.
Vrijdag is de dag van een nieuwe vakantie uittocht. Je wordt ingehaald door auto’s met sleurhutten (caravans) die dan voor je neus naar rechts gaan. Alleen zijn ze vergeten dat ze een friettent achter zich hebben.
Of je blijft mooi “links” hangen om een LZV (Langere en Zwaardere Vrachtwagencombinatie) de gelegenheid te geven om in te voegen bij Bergen op Zoom. En je collega chauffeur zijn pedaal volledig indrukt als je ‘m aan het inhalen bent. Lekker sociaal, dan rijdt je naast hem met 89 km/u per uur. Snelheid verlagen is dan geen optie meer, als ik in mijn spiegels kijk en constateer ik dat er heel veel verkeer achter mij is.
Kortom, elke rit, elke bestemming. Het blijft een uitdaging voor mij.
Maar ik geniet er met volle teugen van !

En Zeeland, ja … is een gevoel. Maar dat heb je dan ook als je met een Zeeuwse getrouwd bent.




Met dank aan:
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks


Blog #33 | Na- of bijscholing ADR ?

Het stond op mijn lijstje. In maart al. Maar ja, snotverkouden en hard kuchend op het laatste moment afgemeld. Had toen al het idee dat vele mensen om mij heen in een cursus niet blij met mij zouden zijn. Daarna een week in bed. De Corona in huis en ook mijn dochters waren aan de beurt.
Wie zal het zeggen? Nooit getest. Dus, was het de griep of de beruchte COVID-19 die flink heeft huisgehouden in maart en later …?

Maanden later, de wereld is anders geworden. Echt heel veel veranderd. Wij kunnen heel veel accepteren en aanpassen, maar als je je bedenkt in welke tijden we voor de ellende leefden.

De start van mijn chauffeurs vakmanschap begint bij de Albert Plesmanweg. Ik loop de grote ruimte in waar ik mij herinner dat het vol met tafels was en nu leeg. Ik tap mijn koffie zwart af en ik kijk om mij heen. Ik zie nog de vrouwelijke instructrice op mij afkomen en gezamenlijk lopen we naar de witte Mercedes vrachtwagen waarin ik mijn eerste ervaring ga opdoen. Het ermee rijden. En dat is echt niet zo lang geleden.

Het is anders nu, pratend met beroepschauffeurs – vakgenoten – wassen we eerst onze handen met een desinfecterend middel en stijgen de trappen op. Tafeltjes hebben een nummer en daar zitten we dan “vastgenageld” voor de week. ADR Basis en ADR Tank. Ik ben de enige nieuweling en dus alles is nieuw voor mij. Mijn cursusgenoten zijn de “herhalers”, de ervaren ADR chauffeurs. Dag 1 is voor mij heel veel aanhoren van informatie.
Had ik al een paar weken daarvoor het “leerboek” al opgehaald om het te door te nemen. Maar het kwartje viel tijdens de cursus pas later.

Had ik de illusie dat heel veel info “nice to know” was toen ik daarvoor het boek doorlas, maar de waarheid was anders en betekende dat je het uit je mouw moest kunnen schudden. Even zelfstudie vooraf was er dus niet bij.
Dag 2 en vele “herhalers” schoven aan, was dus ook alle gevarenklassen uit je hoofd te kunnen benomen en zoals de instructeur het ook “bezielend” zei: “je wordt wakker gemaakt en noem ze maar op!”. Nu heb ik het ook – zelfs twee weken later, kan ik het opdreunen - 1, 2, 3, 4.1, 4.2, 4.3, 5.1, 5.2, 6.1, 6.2, 7, 8 en 9. Ik zal nu even niet de beschrijvingen en gevaareigenschappen benoemen.

Hoewel ik het zeer interessante materie vond/vind is het inhoudelijk blijven steken in vooral benoemen van regelgeving, verpakkingsvoorschriften, coderingen, enz.
Het CBR/CVV stelt de eis en zo is het dan …
De toegevoegde waarde zou geweest zijn om dieper in te gaan in calamiteiten en (be)handelprocedures.

In mijn opinie is het blijven steken in het voorbereiden van het CBR/CVV examen, waarbij de nadruk wordt gelegd op het goed lezen van de vragen en de antwoorden. Op zich is een kennisvraag een test van kennis en kunde, maar de examenkandidaat te testen of hij of zij een taalkundig wonder is?
Dat is voor mij een brug te ver. Ook ik ben er in geluisd, en met name dat ik op het verkeerde been ben gezet met een vraag over een zogenaamde “batterijwagen”. 

Maar goed. Ik heb het papiertje gehaald. Nu in afwachting van mijn ADR-pasje. Zodat ik de theorie in de praktijk kan omzetten. Mijn checklist heb ik al klaar liggen …
De volgende uitdaging !

Met dank aan:


Blog #32 | Weer naar het normale ... of toch anders?

Na de persconferentie van 6 mei is er een perspectief geboden door de minister-president Mark Rutte. En hoe je er ook tegen aan kan kijken, een aantal sectoren kunnen weer opstarten. Het verheugend nieuws is al voor mij de kapper, want ik heb een haardos dat sneller groeit dan onkruid. Ik zal mijn kapper instrueren met “kort Amerikaans”. Maar daarnaast kijk ik naar mijn eigen sector.

Mijn passie voor het rijden. En dat begint en ontkiemt als je er mee in aanraking komt. Voor mij is het pas heel laat geweest. Beginnend als interesse, later een uitdaging. Maar daadwerkelijk op de Verkeersschool Wierks. Zowel bij de theorielessen als alle voortgaande praktijklessen.
Daar ligt dan het eerste hoofdstuk van mijn passie. En dan bouw je een band op. Ik noem het dan maar het “Dordrecht Syndroom” en dan in positieve zin. Daar zit ook een wederkerigheid in.

De boel ligt al weken plat door de C-virus. Dus ook voor de rijscholen. Dan denk ik: “Hoe zal het met de instructeurs gaan? Ook thuis.” Praktijklessen niet mogelijk en online cursus is ook geen optie, want het CBR is ook dicht. Bij mij staat nog een ADR + tank cursus op het programma.
Ik zie de gezichten van mijn instructeurs. Om 7 uur ’s morgens ging je aan de slag en dat deden ze elke dag. Het jeukt bij mij dan enorm om een handje te kunnen helpen. Hoe weet ik nog niet.
Wat ik wel weet dat ik met een digitale pen via de e-mail wel kan schrijven en ook kan “lullen”.

Lex Wierks bied ik mijn hulp aan, op welke wijze dan ook. Ik heb het e-mail adres van de hoofd directeur van het CBR nodig. Zo gekregen en het ligt het nog een week in mijn e-mail box.
Afgelopen weekend schrijf ik een e-mail naar Alexander Pechtold met mijn uitleg en de link van RTV Dordrecht met alle genomen voorzieningen van de Verkeersschool Wierks om weer van start te gaan met de praktijklessen voor het chauffeur vak. Een uitgebreide oproep, maar ik was blijkbaar niet de enige …

Na het verzenden van mijn betoog en oproep word ik binnen 5 minuten door Alexander Pechtold gebeld. Het is zaterdagavond. Het is hem onmiskenbaar. De stem herken ik uit duizenden, ik heb hem vaak in de Tweede Kamer gehoord en gezien. Hij is er zich helemaal van bewust van de grote problematiek wat er zich afspeelt binnen het CBR. Hij is toch immers de nieuwe schone bezem?
Zijn berichtgeving is positief, ik moet het nog even onder de pet houden. Een paar dagen later is het via de persconferentie van de Minister-President bekend.
Voor mij – en zeker als een verrassing dat ik persoonlijk werd beantwoord – is de grote rode draad, dat onze infrastructuur en met transport vooral door de grote vraag moet worden ingevuld met vervoer professionals en wellicht in de nieuwe wereld na de C-virus. Door rijders met de juiste papieren en gecheckt met een objectief goed kwalificatie systeem die in Nederland wordt gehanteerd. En ook op sociaal en financieel niveau, waardoor de misstanden en de scheve verhoudingen worden opgelost. Dat mag de Europese Commissie zo overnemen.
Dat kan je de nieuwe veiligheid noemen en het “spoorboekje” naar een betere wereld.

Het zijn vele stappen verder dan de anderhalve meter economie …


Met dank aan:
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks

Blog #31 | On the road again

Ik heb altijd iets gehad met het cijfer 31. Het geluksgetal? Nou nog niet echt, althans niet voor de Lotto of de Staatsloterij. Misschien wel een blij gevoel met mijn blog … dan. 
In deze bizarre tijden ligt nagenoeg alles stil. Er staat voor mij nog een ADR-cursus op het programma. Moest ik ruim zes weken geleden afzeggen omdat ik de “verschijnselen” had. Of het nu de C-virus was? (wil het woord niet meer uitspreken). Daarna ging Verkeersschool Wierks dicht.

Rond half negen ’s morgen rijd ik het bedrijfsterrein op, locatie Winschoten. Ruim op tijd en dat doet mij altijd goed. Het zonnetje schijnt nog in noordoost Nederland. In de Randstad is het al aan het regenen. De eerste regen sinds weken. Op het laatste moment heb ik besloten om nog op de N33 te blijven en dan aansluitend de A7 richting de eindbestemming te nemen.
Na een lange tijd niet gereden te hebben, wil ik een kortere secundaire weg mijzelf nog besparen. Het gevoel komt weer terug. Het is een feest van herkenning.

Klokslag 3.15 uur parkeer ik mijn auto bij HEBRA-GTO. Na Koningsdag ben ik de eerste op het bedrijfsterrein. Ik weet dat de vrachtwagen met een container al is “opgezet” en ik constateer dat het een Volvo FH 500 is, waarmee ik de klus ga klaren. Dat wordt nog een uitdaging. Dashboard scannen en alle knopjes maar eens bekijken. Na de rondom inspectie met alles erop en eraan, klim ik in de cabine en start ik de motor. Bestuurderskaart in de tachograaf. Ook dat werkt weer geheel anders. En waar is nou mijn mooie handle van de parkeerrem zoals ik bij de Scania gewend ben. Zoeken dus, en hoe stom het ook klinkt. Ik vind een verdwaald onbenullig knopje met een P. Dat zal ‘m blijkbaar zijn. In mijn beleving is de parkeerrem van levensbelang en hoe lullig hebben ze het bij Volvo uitgevoerd. Maar ja, ik ben ook Scania “bevooroordeeld”.

Laat ‘m lekker even draaien en dan op weg en dat valt niet tegen. Genoeg power, maar ja dat gaat altijd goed met een lege container op het chassis. Onderweg is het nog uitzoeken met de cruise control. Ik zie een ACC en een CC. Ik ga dan maar voor de ACC met Eco. Al rijdend merk ik dat ik met een Adaptive Cruise Controle rijd. En dat is heerlijk. Op gepaste afstand (denk aan de ruimtekussen) wordt de snelheid van de vrachtwagen aangepast op de voorligger. Maar deze Volvo heeft nog meer in z’n mars. “Lane protection” en Volvo Big Brother is watching you, want het gaat al “gillen” als je maar met je wielen een lijn passeert.
En als laatste een heel mooi dieselverbruik. Met 20 liter per 100 km is dat erg netjes.

Oude Pekela, we kennen misschien de plaats uit de Bosatlas of van een ander verhaal? Via de secundaire weg weer terug en heel veel rotondes. Op gepaste snelheid nader ik de diverse rotondes en er is nog behoorlijk veel verkeer op de weg. Doet mij gelijk weer denken aan mijn rijlessen in Dordrecht, waarbij je vaak ogen te kort had. En het wordt dus weer heel defensief rijden, overzicht houden, kijken en spiegelen.

De Maasvlakte komt al dichterbij. Euromaxx terminal. Dat is het einde van de Maasvlakte. Daarna houdt het op. Hoe ging het ook daar weer? Ik ben een groot Formule 1 fan en Olav Mol heeft het altijd over zijn bruine boekje. Ik heb een geel boekje waarin ik alles heb genoteerd en bijhoud waarin ik de specifieke procedures van elke haven terminal, containerdepot of laadplaats beschrijf.
De regen is al een tijdje bezig in Rotterdam. Raampje open, alleen zakt het bestuurders zijraam niet laag genoeg en sta ik al bungelend met een halve open deur mijn pas in te voeren en trachtend mijn hand in het luikje voor de handscan te manoeuvreren. Dan denk ik al weer gauw, geef mij de Scania maar, daar gaat het raam geheel naar beneden. En een “error code”, onbekend “entry”. Dus nog een keer. Geen resultaat. Dan maar weer parkeren en in de zeikregen naar het gebouw om het e.a.a. te laten controleren. Het droge antwoord in natte tijden van de beveiligingsbeambte is dat het af en toe storing geeft in de “regen”. Alles werkt, dan maar een ander poortje. Ik ben erdoor, op weg naar het volgende obstakel. Handmatige inspectie moet worden gedaan zie ik in het scherm. Dus, ik ben assertief genoeg en ik druk al gauw mijn vinger op de intercom. “Het is druk en u dient te wachten op de tijdelijke parkeerplaats totdat er een dok vrijkomt”. Na het lezen – en dat is aandachtig turen, want het elektronische matrixbord heeft ook al kuren - van mijn kenteken met een zwak groen bolletje, vind ik mijn weg naar mijn dok.
In plaats van de volledige vrachtwagen achter de streep te plaatsen, is het alleen de container bij Euromaxx. En dat gaat op de centimeter … Luchtvering naar beneden, de container twistlocks open.
Pasje erin en de instructies opvolgen. Het meer en deel gaat dan automatisch en op het laatste moment heb je nog contact met de kraanoperator aan wie ik kan doorgeven dat de container netjes van het chassis loskomt. Luchtvering in de rijstand en daarna breng ik de twee assen omhoog. Een aantal tonnen lichter rijd ik het terrein af en draai ik linksaf het parkeerterrein op.
Motor uit en wacht ik de volgende vervoersopdracht af die zich aankondigt via de boordcomputer.

Op weg naar een nieuw distributiecentrum vlak na de Moerdijk. Mijn navigatie volgend kan ook misleidend zijn. Ik zie in de verte al de bordjes verboden voor vrachtverkeer verschijnen. Dus, een andere route. De navigatie corrigeert zich en na al niet te lange tijd zie ik wederom het bekende verbodsbord. Alleen ditmaal met de mededeling van uitgezonderd bestemmingsverkeer. Mooi, dat ben ik ook. Landelijk rijd ik op dijkwegen, boerderijen links en rechts. Een trekker met aanhangwagen met een grote lading kisten laat mij passeren bij een kruising. Het is manoeuvreren, links de berm, rechts de trekker en voor mij geparkeerde auto’s. Het wordt weer centimeter werk. Déjà vu: aandocken tussen metalen beugels en de belijning ontbreekt. Gelukkig zijn er nog de witte strepen op de flappen naast de dockingdeur.

Na drie intensieve dagen ben ik er weer. Heb ik weer het gevoel, het vertrouwen en vooral de lol om dit vak te mogen uitoefenen. En de hoop dat ik op korte termijn weer op pad kan met de motorwagen. Immers, het aanbod voor een transport met een enkelvoudige 20 foot container is een klein onderdeel van het containervervoer. Daarnaast wordt de motorwagen veelal gebruikt voor LZV (Langere en Zware Vrachtautocombinatie). En dan moet ie maar net beschikbaar zijn …

Ik heb er van genoten … Kom maar op met de volgende VVO (Vervoersopdracht).

Willy Nelson – On the Road Again - https://www.youtube.com/watch?v=dBN86y30Ufc


Met dank aan:

HEBRA-GTO

Verkeersschool Wierks
Mobirise
Mobirise
Mobirise
Mobirise

Blog #30 | Reset 2020


Een paar dagen geleden plus een jaar begon ik een nieuwe carrière. Althans, een begin daaraan. En dan kan je heel ver mee komen. Het is vooral doorzetten en doen. Maar vooral, de lol er ook inhouden. In mijn geval kan ik gemakkelijk praten. Uit de hand gelopen “bucketlist” en het verwezenlijken van een “oude” droom. In mijn voorgaande blogs heb ik daar zeer uitgebreid over geschreven.


Terug van weggeweest

Eerlijkheidshalve had ik niet veel te melden. Het is ook rustig bij mij geweest. In het transport en het logistieke verhaal. De vraag is mij dan ook vaak gesteld om ook te rijden voor andere transportondernemingen. Immers, er zijn daar grote tekorten aan beroepschauffeurs …

Daar heb ik eenvoudig antwoord op: “ik blijf trouw bij het transportbedrijf die mij de kans heeft gegeven en daar voel ik mij ook enorm thuis. Het “hoppen” zit er niet zo in bij mij. En, niks hoeft …”.

Dat is de luxe positie waarin ik in verkeer. Maar het bleef uiteraard wel jeuken. Dagelijks volgde ik op social media mijn mede chauffeurs en ook van andere bedrijven. En dan komt …


De reset

Ik ga het er niet uitgebreid over hebben, maar we zitten er nog midden in. De akelige virus.

Ik tel mijn zegeningen. Na een afsluiting van een lange vlieg carrière bij de KLM ben ik met pensioen. Dan ben ik een vrij man. Ik kijk om mij heen en ik zie hoe de luchtvaartwereld in elkaar stort.

Maar nog dichterbij huis, denk ik terug aan de instructeurs van de Verkeersschool Wierks. En dat is voor mij echt niet lang geleden. Vorig jaar oktober heb ik met noeste inzet het CE proberen te halen, maar ja. Dat ging dus niet lukken. En zie ik het nu maar als C+ rijbewijs. En ooit … komt het er wel van.

Alles staat al heel lang stil. En het transport gaat door. En door het “wegvallen” van vele buitenlandse chauffeurs ontstaan er gaten. Dus, ruimte voor toekomstige professionele beroepschauffeurs met een gedegen opleiding ! Dat kan wellicht nog een positieve reset geven.


De reset van “mijn” verkeersschool

Het is uiteraard altijd subjectief als je schrijft over mijn verkeersschool. Ik zal het niet onder stoelen en banken schuiven, het is in mijn beeldvorming de beste verkeersschool. Zowel de theorie als de praktijk, zij bereiden je voor het examen, zodat je slaagt en er ook van bewust bent dat je het kan.

En met enthousiasme. De basis van het rijden word je geschoold, maar ook het vakmanschap van beroepschauffeur word je bijgebracht en daar kijk je altijd met groot plezier naar terug.


Mijn reset 2020

Gauw weer aan de slag.

En er staat een rit voor mij op het programma, daar verheug ik mij nu alweer dagen op.

Ik zie mij alweer klimmen in de cabine en het treffen van de voorbereidingen en dan op weg. Al is het in de holst van de nacht. Daar ga ik voor.

Met dank aan:

HEBRA-GTO

Verkeersschool Wierks



Blog #29 | Exceptioneel 2019

U kent het … NOS Jaaroverzicht of het jaar van 2019 in beeld.  Het boek zou ik ook zo kunnen vullen. Het nieuwe jaar vierde ik samen met mijn vrouw in Luanda, Angola. Daarna gevolgd eind januari met een ski reis in een van de mooiste ski gebieden in de omgeving van Banff, Canada. Daaropvolgend Washington, Mexico, Minneapolis, Mexico en San Francisco.  De tijd vliegt razendsnel en dat ook met mijn vlieguren. Op Bonaire speech ik ter over overstaan van mijn bemanning dat het er toch van komt, mijn afscheid. Het is mijn laatste reis in mijn vliegend bestaan. 

Nog geen vier dagen later schuif ik op maandagochtend om 7 uur aan bij een groep mensen, waar ik voorheen geen enkele weet van had. Het wel en wee van vrachtwagenchauffeur in opleiding.  Blanco geschiedenis, geen referentie. Heeft ook geen enkele verbinding en dan start je geheel opnieuw. In computer taal, complete “reboot” en “install Windows”. De schijf is volledig schoon en nieuwe programma’s worden ingeladen. Mijn begeestering is er niet minder om. Een nieuwe uitdaging. 

De warme zomermaand juli. Daar sta je dan breed lachend voor de Scania S450. Het C-rijbewijs incluis Code 95 is binnen. Augustus is de maand van de big “Experience”. Het daadwerkelijk professioneel rijden op de terminals. En het is niet meer alleen ruiken aan hoe het zou gaan.  Het diepe bad in en geen reddingsboeien. Je enige houvast zijn de collega chauffeurs in de havengebieden, je collega’s en heel veel bellen met de planning.  

Het najaar is het rustig. Immers, ik ben invalchauffeur en bij mijn werkgever HEBRA-GTO is het meer en deel trekker en trailer. Dus, de volgende stap gaat zich aandienen. Terug naar de Verkeersschool Wierks. Geen gemakkelijke opgave als pensionado. Mijn instelling is en zal altijd zo blijven: veiligheid in het verkeer. En met bijna 30 ton je weg banen in de dorpskern en in de woonwijken van Dordrecht is voor mij een uitdaging te veel. Niet gezegd dat ik niets geleerd heb. Het is de masterclass voor een vrachtwagenchauffeur. 

Safety is een standaard “gen” in de luchtvaart. Het zit er bij mij ingebakken. Dan gaat het mij niet eens om hoe ik rijd, maar veelal wat er om mij heen gebeurt. Met 36 ton een afslag in Duitsland moet afdraaien, met 28 ton een 30 kilometer zone met weg opbrekingen een bocht in moet draaien, achteruit een straat in Amsterdam moet manoeuvreren. Gaat allemaal lukken en in alle rust.  Het personenverkeer zoeft om je heen … 

Het is een wonderlijk vak. Nooit gedacht überhaupt in het begin van 2019 de proefles leuk te vinden, laat staan het C-rijbewijs te halen en ook nog daadwerkelijk professioneel te rijden.  Misschien heb ik mijn leeftijd dan wel tegen, maar ik geniet er met volle teugen van.  

En … de familiesfeer en vooral het gevoel bij HEBRA-GTO.   De buitenwereld en zo ver ik dat kan beoordelen, een vrachtwagenchauffeur is solitair. Maar als ik terugkeer op de “basis” of daar aanmeld. Het geeft mij een vertrouwd gevoel. Maar zo ook met mijn collega’s HEBRA-GTO rijders. We zoeken elkaar altijd op! En vooral de steun en ondersteuning die ik heb gekregen, daar ben ik dankbaar voor.  In chauffeurstaal: “We zijn er voor elkaar”.  Maar ook zo voor HEBRA-GTO. Vandaag heb ik een ontzettend gave Kerstpakket mogen ophalen. In de lijn van het (inter)nationaal container vervoer … 

Het was een uitdaging. Ja …! Ik voel mij weer thuis na een exceptioneel jaar.  En hoop nog heel veel veilige kilometers te mogen rijden voor HEBRA-GTO. En het CE - rijbewijs komt er echt wel aan. Dan wordt het in 2020, nog niet opgegeven !


Met dank aan:

HEBRA-GTO

Verkeersschool Wierks



Blog #28 | De moeilijke beslissing

Eerlijkheidshalve heb ik een “exit” strategie.

 Als ik meer dan een half jaar terugkijk waar ik aan begonnen ben met mijn intest C, niet wetende dat mijn rijvaardigheid en progressie tot het überhaupt leren en rijden van een vrachtwagen zou gaan leiden, is het voor mij altijd stapje voor stapje geweest. 

Eerst het gehele traject van de cursus, Code 95, besloten terrein, enz. En dan daadwerkelijk opgaan voor het C-rijbewijs. En dan los … de praktijk.  En daar leer je zoveel meer. 

En dan het vervolg, dan word je uitgedaagd om te gaan voor het CE-rijbewijs.  De trekker en oplegger. 

Nog steeds op basis van puur enthousiasme. Immers, ik heb de luxe dat ik geen druk heb van wie dan ook om dit te moeten halen. Dan stap ik weer de cabine in – en door omstandigheden was de tussenpoos van professioneel rijden en lessen een groot gat – maar zoals ik heb beschreven hervond ik mijn plaats en voelde het vertrouwd aan.

Het vertrouwde gevoel is tijdelijk gebleven. Na dag twee met de praktijklessen is mijn zelfverzekerdheid en veiligheidsgevoel in een neerwaartse spiraal gekomen.  Ik rijd alsof ik op een bak- of motorwagen ben, dat is dan nou net niet de bedoeling. Achter mij hangt nog een oplegger en die gedraagt volledig anders. Uiteraard zijn de lessen ervoor om je dan te leren. 

Het trucje achteruit rijden – aandocken – lukt met horten en stoten op aanwijzing van mijn instructeur.  Maar goed, de vaardigheid hiervoor wordt mijn probleem – vooral het aandocken.  Kan er stoer over doen, maar het is en wordt niet mijn ding.  Met de motorwagen was het ook voor mij ook al een kunst op de centimeter aan te docken.  Al met al, opkomen voor het herexamen. Rijden ging tot mijn verbazing ook nog netjes. Geluk met de route en met het verkeer. Aandocken werd een totale ramp. Dus, mijn exit strategie heb ik geactiveerd.  

Mijn beloning is dat ik netjes heb gereden, wetende dat ik de CE niet gehaald heb.  Voor mij is het C+. Dat zit nog steeds in mijn haarvaten, veilig rijden.  En vooral het zelfvertrouwen, het gevoel … 

Ben al ver gekomen, ooit zal ik misschien nog een keer opkomen voor de CE.  Maar nu niet. Voorlopig …  En daar moet ik ook eerlijk over zijn ...


HEBRA-GTO

Verkeersschool Wierks

Sectorinstituut Transport en Logistiek

Blog #27 | The hard way

Al een tijdje op weg met “lessen”. 
Maar daar wordt je op afgerekend en dan bedoel ik niet in negatieve zin. “Back to the basics” en zoals het hoort. Maar nu leer je ook het aan- en afkoppelen. En zo ook in de juiste volgorde.
Het is voor mij bijspijkeren. Rondje vrachtwagen zoals ik gewend was, is nu zeer uitgebreid en de trekker voor de oplegger te manoeuvreren wordt ook een opgave.

Spiegelen, spiegelen en nog eens spiegelen. Had ik eerder gehoord en ook vermeld.
Voor richting aangeven, rijbaan verplaatsing … en dan. Ook nog voorbij het kopschot (begin van je oplegger) kijken en ook nog eens kijken naar je oplegger met meer dan een lengte van 10 meter. In de cabine heb je niet gauw het gevoel dat je trekker inclusief oplegger een lengte van 16,5 meter heeft, maar zodra je in een bocht en op de rotonde in de spiegels kijkt dan realiseer je het wel.

Eigenlijk begin je helemaal opnieuw. In mijn eerdere blog heb ik een hoofdstuk beschreven over rotondes. De aanvalsmethodiek is nu compleet anders. Hoe kom je daar zonder brokken over en doorheen? Je bent al groot, breed … maar nu ook lang. En mijn tempo wordt er niet beter op.

Terug naar Dordt … De vertrouwde stad met de ideale obstakels die je het moeilijk maken.
Ook een ander ritme. Als pensionado die de wil heeft om de uitdaging op te pakken om voor zijn CE te gaan, is het zweten. Zo ook met de continue lessen en dus elke dag om dan aan het einde van de week het gaan bewijzen dat je het allemaal beheerst.

Dan vraag ik mij af, wat moet ik bewijzen? Maar het zit in mijn “intrinsieke” gedrevenheid om te willen slagen, al wetende dat mijn “harde” schijf halverwege de week al vol liep. Mijn inschatting was al … met een beetje geluk. En dat werd het niet. In het donker en in de spits op weg …
Concluderend, ik was er nog niet klaar voor. En dat is wel slikken. Geen excuus, weer aan de slag om bij te schaven wat er niet goed gaat. Het belangrijkste is te leren van je fouten en hoe je die moet oplossen. Want … daarna sta je er alleen voor.

Maar toch niet alleen. Na het weekend naar de thuishonk van HEBRA-GTO om mijn bestuurderskaart te laten uitlezen kom ik – zoals ik hem al noem mijn gastheer – René van de werkplaats tegen. In mijn beleving is het de techneut van het transportbedrijf waar ik in vol vertrouwen mijn belevingen deel. We hebben dezelfde passie en dat is voor de hand liggend “transport en vrachtwagens”. Het is ook al bekend dat ik het CE-examen niet heb gehaald. Maar velen – incluis directie – wensen mij succes.
Het is “The hard way”… En het is vooral doorgaan … En met passie.

En dan maar … opnieuw proberen.




Met dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek
 

Blog #26 | De derde fase

Ergens in den lande sta ik zijdelings voor een dok en het is droog. Met mijn mobieltje in de hand stap ik uit. Met de nieuwe de Scania IFAPS (Integrated Future Automated Parking System) neem ik de situatie op en maak een rondom plaatje voor het systeem.  
Na het instappen activeer ik het systeem en koppel het aan het voertuig. Langzaam wordt automatisch het voertuig gedockt. Tijdens het naar achteren rijden zie ik nog de melding of de 40 foot container deuren geopend zijn …
Langzaam word ik wakker door de iPhone, die met een luchtalarm signaal mij weer tot de echte wereld laat wederkeren.

Een paar uur later sta ik op de vertrouwde bodem van de Verkeersschool Wierks te Dordrecht. Een leuk weerzien van een aantal instructeurs en medewerkers. Zoals ik had aangekondigd, zou ik na de zomer het weer gaan oppakken voor mijn
“E achter de C”. Maar eerst op de Nederlandse, Belgische en Duitse wegen de praktijk ervaren.

Het is rond 4 uur ’s morgens en ik draai de Highway op richting Jasper National Park. Ook hier volg ik mijn navigatie en in mum van tijd rij ik Edmonton uit. In het onmetelijke Canada is er af een toe een vrachtwagen die ik inhaal. Ik kan beter spreken van een vrachttrein; een trekker gekoppeld met drie opleggers. Hoe zou de chauffeur het aandocken oplossen ..?
In mijn intermezzo tijd (vakantie) zie ik uiteraard veel natuurschoon, maar ja … je kijkt toch ook naar je buitenlandse collega’s.

Behoedzaam rij ik het terrein van de Verkeersschool af (heb ik al eerder meegemaakt en geschreven) en neem ik de bocht ruimer dan ik gewend ben. Mijn eerste test of ik met oplegger mooi door de bocht kan gaan. Het is en wordt anders rijden. Een kopschot (voorzijde oplegger) die gaat uitsteken en een uitzwaai van de oplegger die ik nog niet kende …
In de cabine heb ik al gauw het vertrouwde gevoel. Immers, het is ook een Scania en je zit lekker hoog. Maar het beeld in mijn spiegels is iets anders van grootte en lengte. Het is weer terug naar de basics. Netjes volgens het boekje. Maar goed, veel tijd heb ik ook niet gehad om nieuwe “slechte” gewoontes te laten “inslijten”.

Het wordt mijn 3e fase en terug naar de “school” praktijk …

Met dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek



Blog #25 | Intermezzo

Ik hou van de drie “R’s”: Rust, reinheid en regelmaat. 
Voor mijn ex-collega’s in de vliegwereld is dit voor velen een welbekende opmerking van mij.
Omschakelen en de nieuwe wereld in. Niets is meer vanzelfsprekend. Volop uitdaging, of laat ik het anders beschrijven; “anders ervaren en oppakken”. Mijn enige houvast is het rijden met een vrachtwagen, maar met de rijeigenschappen van de verschillende lading steeds anders. De display op mijn dashboard en de informatie over de lading zijn mijn indicatoren. Vast of vloeistof. Met de laatste ga je als een schommelbak onderweg.

Rust betekent dan voor mij; wat weet ik en kan ik mij erop voorbereiden? Reinheid heeft nu een nieuwe invulling; hoe bereid ik mij voor en als laatste; regelmaat: ben ik er al eerder geweest? En dan betreft het vooral de haventerminals.

De korte intermezzo heb ik inmiddels achter de rug. Het is opladen, ondanks ik in de auto vele kilometers heb gevreten, is het rust voor mij. Ik realiseer mij ook dat het samen met mijn vrouw onze eerste pensioen vakantie was. De afgelopen maanden stond in het teken om mijn wens te realiseren. En als je dat stapje voor stapje hebt bereikt, dan is het genieten van het invullen.

Vele blogs verder, ontving ik ook vele positieve reacties van medechauffeurs en geïnteresseerden (volgers). Ondersteuning en herkenbaarheid in mijn verhalende blogs. Van het Sector Instituut Transport en Logistiek ontving ik een zeer motiverende e-mail met als beschrijving dat mijn blogs een voorbeeld zijn voor het vak van een beginnende beroepschauffeur. Mooier kan het dan niet zijn en het is een beschrijving van mijn (leer)ervaringen en er zullen nog vele volgen. Wellicht doordrenkt met mijn enthousiasme, maar ik behoud ook mijn kritische kijk op het vakmanschap van beroepschauffeur. En daar zijn ook de nodige hobbels te overwinnen.

In het verkeer ben je zwaar verkeer. Je begint al met minimaal 12 ton en dat gedraagt zich al anders op de weg. Was ik onlangs in contact met al onze bekende Koos Spee, de verkeershandhaver van het eerste uur. We kennen hem zeker vanuit het programma “Blik op de Weg” en ook eerder vermeld in mijn eerdere blogs. Hij heeft recentelijk een boek geschreven “Flitsende carrière” waarin hij vertolkt dat de verkeershandhaving volledig is verloederd. Of te wel om zeep is geholpen. Daar kan ik hem alleen in gelijk geven.
Bij de afslag Barendrecht – op weg naar de basis – moet ik naar rechts uitvoegen en het personenverkeer schiet rechts langs je heen. De route is mij bekend en ik heb circa 700 meter om twee rijstroken te overbruggen. Dan wordt het een keuze van beleefd en behoudend naar rechts of brutaal ervoor zetten? Ongeacht welke keuze je maakt, er zijn zelfs automobilisten die over de vluchtstrook je nog rechts inhalen …
Dan vraag ik mij af, waar zijn de mooie auto’s van Driebergen of de vermaarde Volvo’s met camera’s ?

Ook de rust geeft mij de tijd om het te relativeren. Ik heb weer zin in een volgende trip …

Met dank aan:
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek



Blog #24 | Halve waarheid 

Het is op de kop af 131 dagen geleden dat ik bij Verkeersschool Wierks mij aanmeld voor de eerste theorie cursus dag. Verkeersregels, techniek, administratie en nog meer ter voorbereiding van het C-rijbewijs. In de pauzes zie ik met regelmaat de grote vrachtwagens van het terrein afrijden. Dan denk ik, ooit rijd ik er ook van het terrein af. Dat gaat sneller als je terug kijkt. Dan kijk ik naar rechts en je raakt gewend aan je instructeur. Maar de gewenning gaat over en je rijdt dan solo. En daar wen je heel snel aan. En je mist het niet meer …

Transport is inplannen. Vanaf het planningsteam van HEBRA-GTO die mij de zogenaamde vervoersopdrachten verstrekt (VVO). Binnen enkele momenten zie ik de informatie op de boordcomputer en vaak vergezeld met aanvullende informatie. Het is al routine geworden, container opzetten, laden of lossen en daarna weer de container afzetten. Dan rij je daarna “plat” naar de volgende terminal of depot. Afhankelijk van het moment van de dag, zijn vaak de VVO’s over de nacht heen en dan is het ’s morgen vroeg uit de veren om te laden of te lossen. Na elke volledig vervulde opdracht wacht je dan af voor de volgende en dat kan soms even duren. Dan wordt het ergens parkeren, wat voor een vrachtwagen ook nog een zoekplaatje kan worden.
Plannen is ook hoe je omgaat met het rijtijdenbesluit. Alles wordt op op de minuut geregistreerd in de digitale tachograaf. De verplichte rusttijden en dan is het handig om vooraf hierop te anticiperen. Het rijden op een terminal is ook rijtijd en dan kan het ineens een “onderbreker” worden op weg naar de zaak (basis) als je aan de kant moet met nog een toegestane rijtijd van 9 minuten. Dan is het verplicht nog 30 minuten rusten. Ook zo met de sanitaire stop en dat is dus uit ervaring is dit plannen. Het verbaast mij iedere keer hoe slecht dat is geregeld in Nederland. Ook zo op de vele terminals en de diverse parkeerplaatsen. Het wordt dan een “boompje” opzoeken of naast de vrachtwagen. Dan hebben de “mannen” het gemakkelijk.

Na ruim twee en een halve week draai ik het terrein op van een klant om een container af te zetten. Een van eerste bestemmingen die ik in het begin heb aangedaan. In een smalle corridor rijd ik behoedzaam vooruit. Ik doe de motor uit – communiceert wat gemakkelijker en is ook vriendelijker – en ik zie bekende gezichten. Het is wederzijds, ik zie een grote glimlach. Een warm ontvangst en daarna parkeer ik de vrachtwagen, vul de benodigde gegevens op het formulier in en ik meld mij aan. In een oogwenk sta ik weer buiten en loop naar de loods voor de afgifte van de formulieren en de zegel (stalen pen met nummer). Doe mijn voorbereidende werkzaamheden waaronder de twistlocks (vergrendeling van de container) open draaien en de luchtvering omlaag. Na 10 minuten staat de “highloader” die de container vanaf het chassis aftilt. Vaak met een hoop kabaal en ik controleer in de spiegels of het allemaal goed gaat. Met een duim naar de bestuurder rij ik naar voren. Daarna de luchtvering weer op de standaardhoogte en mijn voor – en achterloop as ook naar boven. Immers rijd ik met 3 assen achter. En met minimale belasting is het niet nodig om de extra 2 assen te belasten.

Hoe het vriendelijk het kan zijn, – lees mijn voorgaande blog hoffelijkheid – hoe onbeschoft het ook kan zijn en spreek ik van ongecontroleerde onbeschoftheid. En als Rotterdammer je niet trots op bent. Is een zoekplaatje voor mij geen onbekendheid meer en ik arriveer bij het juiste havennummer. Maar dat zegt niet alles. De ingang is elders. Met moeite krijg ik een “normaal” antwoord van een vorkheftruck chauffeur die al lang in de gaten heeft dat ik zoekende ben. "Rechtsaf en dan voor de flyover weer naar rechts" word ik toegesnauwd. Dan maar weer op pad. Het klopt, een grote ingang met heel veel sluizen. Het wordt parkeren. Ik loop het gebouw in en daar is het ontvangst normaal. Rechts parkeren en bij het “groene” gebouw aanmelden. Zo gezegd en zo gedaan. Het gebouw binnen en ik zie heel veel mensen wachten. Ik heb geen probleem met wachten maar ik wil wel weten waarop ik wacht. De computers waar ik gewend ben om aan te melden geven allemaal foutcodes. Ik loop door en ik kom bij een balie en ik heb een redelijke vraag: “Ik ben nieuw, hoe werkt het hier …?”. Nog net niet afgebekt te worden, is een formulier invullen die er liggen en nummertje trekken. Een medechauffeur grijpt in en roept dat er geen formulieren meer zijn. Maar dat ter zijde. Het duurt nog circa 10 minuten voordat het bakje wordt aangevuld. Invullen dan maar en weer een nummertje trekken. En dan weer aanmelden bij de balie. Een andere medewerker.
Goddank, juist ingevuld en dan kom ik met de hamvraag “waar moet ik dan naar toe …?”
Het duidelijke en korte antwoord is: “De deur uitlopen en je cabine inklimmen en zelf uitzoeken”.
Het is vroeg en ik ben ruim voor de afgesproken tijd en ik kijk hem aan en reageer met een priemende blik: “ik heb u een vraag gesteld en ik waardeer het als ik een antwoord op mijn vraag krijg”.
Als een blad slaat hij ineens om en is hij bereidwillig geworden en mompelt nog iets na dat ik geen “plathoofd” ben, refererend aan de vele buitenlandse rijders. Na de grote U-turn op het terrein sta ik stil in afwachting van het opzetten van de container. Wat een afgang van professionaliteit op een wereld terminal, lozen met dat “soort” personeel. Misschien dat ik nog de moeite neem om de directie hierover te berichten, maar dat zal zeker geen zin hebben.
Laat maar …

Rozengeur en maneschijn. Dat is een halve waarheid. Ik geniet elk moment van het rijden, het contact met de klant en met mijn collega’s en mede chauffeurs die ik tegenkom. Ik kan niet spreken van een harde wereld, maar wel van ingenomenheid en het vertonen van een bepaald gedrag die ze van elkaar overnemen op de plaatsen die ik bezoek. Maar wel een wereld waar de wereld van afhankelijk is. Geen vervoer, geen brood, geen benzine, geen voedsel op de schappen, geen kleding, enz. Ik ben een heel klein onderdeel in het proces. De uitdaging ben ik aangegaan en ik ben trots dat ik het zover heb gebracht.
Een nieuwe wereld. Maar ook een wereld in het vervoer, dat heb ik daarvoor ook 32 jaar in de luchtvaart gedaan. Goed geregeld en uitmuntend gereguleerd.
Wegtransport over de weg, cowboy wereld, dat ook weer niet. Maar bij sommigen is het gedrag wel vergelijkbaar en dan vraag ik mij af “waarom”?.
Het is mijn persoonlijke uitdaging dat te doorbreken en mijn stempel te drukken dat het anders kan. En dat kan … met vriendelijkheid en respect.

Met mijn eerste keer volle ontspanning in de cabine hoor ik ergens een roep. Het is de expeditie medewerker die mij meldt dat het lossen gereed is. Het is mijn eerste dutje. Om 4 uur ging de wekker af en ik wil sowieso op tijd zijn, dus altijd te vroeg. Ik voel mij thuis. Na een maandje professioneel onderweg heb ik de rust gevonden.

Nu heerlijk op vakantie en halverwege september weer op pad.
Nieuwe uitdagingen, het is mij goed bevallen. De zure appel ben ik inmiddels vergeten.

Met dank aan:
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek


Blog #23 | Hoffelijkheid

De week van de uitdaging en ik ga een volle week maken, mijn derde week in.
Het is vroeg, heel vroeg. Op weg naar het oosten van Nederland, de omgeving verandert en ik kijk pal in de opkomende zon en er is geen ontkomen aan. Te vroeg op de locatie, maar het geeft mij ruim de gelegenheid om het rustig het allemaal uit te zoeken. De veiligheidsregels zijn strikt, dus het wordt aankleden in een overall, helm op en veiligheidsbril. De veiligheidsschoenen, daar rijd ik al mee.
Kennismaken en parkeren. Op aanwijzingen van de vorkheftruck chauffeur rijd ik behoedzaam achteruit naar een mobiele laadbrug en dat gaat volgens mijn gevoel altijd te hard. Met een luid kabaal weet ik dat ik contact heb. Het lossen kan beginnen.

Na het passeren van het bordje Efteling ga ik linksaf. Het wordt “ouderwets” aandokken met een mooie belijning – daar kan je aan vastklampen voor de oriëntatie – sta ik in een keer goed. Het ouderwetse komt voort uit mijn lessen bij Verkeersschool Wierks. In mijn afgelopen weken ben ik deze zelden tegengekomen. Misschien iets meer voor distributie, maar minder voor container vervoer. Na het openen van de container deuren constateer ik een grote hoeveelheid los gestapelde kleine dozen. Dat gaat nog wel een paar uur duren … En tijd genoeg voor een praatje.

Met mijn roestige Duits begin ik met “Guten Morgen” en ik meld mij bij de portier van een fabrieksterrein – waarvoor ik al door een collega chauffeur bij de koffietafel de vorige ochtend uitgebreid ben ingelicht– en hij knikt begripvol nadat ik hem heb uitgelegd dat ik uitgebreid ben ingelicht over de procedures. Na de informatie en de veiligheidstest, ditmaal in het Engels, vervolg ik mijn weg op het terrein.

Dichter bij huis rijd ik langs een grote loods met vele dokplaatsen. Echter komt dat niet overeen in mijn opgegeven informatie. Het is een gesloten terrein van een internationale pakketbezorger. Na een rondje constateer ik dat ik tegenover het grote complex moet zijn. Ditmaal een uitdaging om met de vrachtwagen in een loods achteruit in te rijden met aan weerszijden minimale ruimte. Het moet allemaal passen …

Op de locaties waar ik kom, schud ik met iedereen de hand die betrokken zijn bij het lossen van de vrachtwagen. Op de haventerminals is dit minder van toepassing, maar na een praatje met medechauffeurs is dit ook van toepassing.
Misschien dat het geen gebruik is, maar het wordt wel gewaardeerd.

Hoffelijkheid op locaties, de werkplek maar ook in het verkeer.
Vaak rijd ik vanaf de Maasvlakte in twee rijen colonnes vrachtverkeer en dan is ruimte maken een vereiste. Al is het maar om zicht te houden op verkeer een paar honderd meter verderop, maar ook om een gelegenheidsruimte te creëren voor het “toekomstige” verkeer dat wil in- of uitvoegen.
Ik ben een rijdende HEBRA-GTO reclamebord en als chauffeur het visitekaartje, dan wil je een goede indruk achterlaten. Soms op locatie een ontvangst met koffie, gesprek met de klant, een douanier, de loods- en of expeditie medewerker. Het zijn voor mij en hopelijk met wie ik gesproken heb, blijvende positieve indrukken.

Met mijn vriendelijke handdruk wil ik bevestigen dat ik er zin in heb. Voor mijn laatste ritje, wacht ik geduldig af op een haventerminal en praat ik met een chauffeur uit Amsterdam. Hij is als bijrijder op zijn 16e begonnen en zit al jaren in het vak. Rijden heeft hij geleerd op een Bedford en dat moet volgens mij dat zeker uit de jaren ’70 zijn. Ik bewonder zijn energie, want bij mij gaat bijna het kaarsje uit. Ook hem schud ik hem de hand en zwaai hem nog na als ik mijn sluis uitrijd op weg naar Rotterdam.

Het was een volle week en “bekaf” parkeer ik mijn auto voor mijn huis.

Met dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek


Film: Timelaps Duitsland - Nederland



Blog #22 | Geduld is een ...

Om 7 uur ’s morgens passeer ik de grens en rij ik Duitsland in. Ik ben al meer dan 3 uur onderweg en het is genieten. “Met de vlam in de pijp”, een hit uit 1978 van Henk Wijngaard en ik memoriseer het deuntje. Weinig verkeer, althans wel veel beroepschauffeurs die onderweg zijn. Met lichtseinen geef je aan dat hij of zij na een inhaal manoeuvre weer naar rechts kan. En dat wordt gewaardeerd door het knipperen van de rechter- en linker richting aanwijzer lichten. Ooit geleerd in de theorie dat het niet is toegestaan. Maar de praktijk is anders. Maar ik heb het idee dat het een Nederlands fenomeen is, ooit een groot truckersland. De verschillen zie je nu aan de vele witte kentekens van de trekkers.

Heel veel geduld hebben. Maar dat lukt mij wel, in de wachttijd maak ik er gebruik van om mijn administratie bij te werken en het e.a. door te lezen. In de afgelopen twee weken heb ik vele Rotterdamse havens terminals gezien met allemaal (zonder enige uitzondering) verschillende procedures. In mijn jaren geleden voor mijn verjaardag ontvangen cadeautje; een notitieboekje - met de titel “write your ideas” - komt mij nu van pas. Alles noteer ik, want de verschillen zijn te groot om te onthouden.

In twee weken merk ik al de verschillen, het wordt drukker en tijd voor een praatje met een collega chauffeur op de terminal is er niet meer. We staan nu al in wachtrijen voor aangegeven “blokken” om in een sluis achteruit te rijden. Maar met groot respect, want iedereen houdt blijkbaar elkaar in de gaten en al sta je 4 rijen dik … ik kreeg een seintje van een medechauffeur dat ik aan de beurt was en had het zelfs niet eens in de gaten.
En de ene terminal is de andere niet, dan rij je relaxed naar een gelijknamige terminal en dan doet het pasje niet. Parkeren en vragen. Blijkt er weer een nieuwe veiligheidstest voor noodzakelijk te zijn.
Maar goed, na 15 minuten een instructie film gezien en de het aangeven van de correcte antwoorden van de toets, mag ik na slagen en met mijn proeve van veiligheids- en procedure bekwaamheid de terminal op. Container geladen en weer op weg …

Hoe het lot bepaalt door veel te vragen en te doen, ook je geluk kan zijn?
Op de parkeerplaats van een terminal kom ik een collega tegen en uiteraard herkenbaar aan de mooie en gestileerde vrachtwagens van HEBRA-GTO. Dus tijd een voor een kennismaking en praatje.
Als een spons neem ik alle “Tips and Tricks” op. Daarna rijden we gezamenlijk op naar de terminal en we houden contact. Chauffeurs onder elkaar en zeer waardevol, immers met de tips ben ik probleemloos met de “4 – assen en zwaarder dan 18 ton” instelling van tolkastje (Maut) door Duitsland gereden.

Ik zag ook foto’s van een glanzende HEBRA-GTO truck op de Dam te Amsterdam.
Daar komen wij – want ik hoor erbij – ook. En dan zie je in je scherm van de boordcomputer een adres verschijnen met de plaatsnaam … Amsterdam.
Dan niet het centrum, maar het noordelijk gedeelte. Ruim op tijd en veel te vroeg, maar goed.
Alles verloopt op rolletjes en na de ondertekening van de CMR vrachtbrief rijd ik weg.
Tijdens het lossen kom ik aan de praat met een van de medewerkers van de klant en we hebben een leuk gesprek. Samen hopen we elkaar weer gauw terug te zien.

Het is wat je geeft, krijg je terug. In een ongelofelijk hoosbui rij ik een industriepark om te laden.
De procedure is daarin algemeen. Aanmelden en vooral vermeld ik dat ik er voor het eerst ben en met een grote glimlach vertel ik ook dat ik net een week “los” ben. Dat helpt vaak. En inderdaad, het routineuze verandert in hulpvaardigheid. Nog enige vertraging, maar goed ik word opgehaald door een loods medewerker die mij begeleidt om aan te dokken en te laden.
Een man van “stavast”. Waarschijnlijk heeft hij teveel de dingen zien komen en gaan. Ik ben de man die doorgaat om dat te doorbreken. Na een uur laden schudden we elkaar hartelijk de hand.

Om 8 uur exact draai ik het bedrijventerrein in Osnabrück op. Ik zie twee mannen naar mij zwaaien en ik parkeer de vrachtwagen tegenover een loods deur. Na overleg in het Duits en Frans rij ik een rondje op het terrein om de vrachtwagen correct te positioneren voor het lossen van de lading. Er is geen doksluis en de dozen worden handmatig met de hand op pallets geladen en gelost. Rond 11 uur ben ik weer op weg naar Nederland. Zo rustig het op de heenweg was, zo druk is het geworden en door het inhaalverbod is het colonne rijden op de rechterbaan. Het is ook mijn eerste rit waarbij ik de maximale rijtijd – geregistreerd door de digitale tachograaf – in de gaten moet houden. Op de parkeerplaats maak ik mijn rusttijd “vol”.
Nederland keert terug van vakantie en zie vele vol beladen personenauto’s met caravans. Het is afstand houden en het woordje “ruimtekussen” schiet mij weer te binnen. Door wegwerkzaamheden ter hoogte van Hengelo is het opletten geblazen. Het traject is 7 km lang en er is niet veel ruimte.

Bij een volgende lange rit neem ik mijn eigen muziek mee. Dat in plaats van Henk Wijngaard.
Maandag vroeg staat er een rit naar het noordoosten van Nederland gepland en ik ben al voorbereid.
Met behulp van Google Maps heb ik de locatie al bekeken.

Het was genieten en hiervoor doe ik het …

Met dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek

Blog #21 | Een week onderweg

Het is vrijdagmiddag en in de cabine doe ik mijn vereiste ritten administratie met de boordcomputer en ik zie in mijn rechter ooghoek een chauffeur zijn trekker en trailer zeer behendig kijkend uit een open deur, achteruit rijdt. Na het parkeren in de sluis zwaait hij naar me. Had dit nog niet eerder gezien en dus tijd voor een praatje. Het is droog en de temperatuur is weer stijgende. We staan op een terminal en er is een “shift-wissel”, we hebben even de tijd voordat de containers worden afgeladen of beladen.

Het is een leeftijdgenoot en hij heeft nog 8 maanden te gaan. Hij kijkt er naar uit – na 36 jaar op de vrachtwagen. Dan is hij enigszins verbaasd en kijkt mij verwonderlijk aan dat ik net begonnen ben. Een wissel van de wacht, maar is meer een wissel van “tijdspassie”. In dit geval geen “generatie wissel”, die conclusie trekken we dan heel gauw. Maar toch herken ik een glinstering in zijn ogen, het chauffeurs vak is zijn passie.

Zoeken, draaien en keren. Het is zeker nog geen routine. Elke terminal of depot van containers – waar je ze leeg ophaalt – en het beladen hebben eigen procedures en bebording (aanwijzingen waar je moet stoppen, enz.). In mijn eerste week "los" ben ik op locaties waar ik vorige week met mijn begeleider ben geweest. Het is een feest van herkenning. De dame achter de balie herkent mij en legt mij enthousiast uit waar ik moet “aandokken”.
Zo ook voor de loods medewerker – die ik het wonder van behendigheid met een vorkheftruck vond – schud ik vriendelijk de hand. Na zijn aanwijzingen dok ik aan. Het is op de centimeter achteruit rijden. Enige belijning waar je op kan richten is afwezig en voor de kenners die dit lezen; enige indicatie op de “loods flappen” verdwijnen als sneeuw voor de zon met de containerdeuren open. Nu nog turend en uiteraard te veel sturen, zal het hopelijk later op gevoel worden. 

Na mijn buitenlands avontuur op de maandag is het deze week veel “shuttelen”. Ze hebben er een andere benaming voor, die ben ik ‘ff kwijt. Mijn werkterrein is de Rotterdamse haven. Dat zijn heel veel leermomenten; veel interactie met de boordcomputer en alle documenten die er voor nodig zijn. In de container wereld het op correcte wijze van laden/lossen, enz. en met daarbij de zeer stringente veiligheidsregels. En … voordat ik het vergeet te benoemen, het is ook rijden met een vrachtwagen in een wirwar van wegvakken. De ervaren beroepschauffeurs snijden als een heet mes door de boter in het verkeer. Ik blijf lekker op de rechter baan met mijn “tuftuf” – snelheid. Veilig op de plaats aankomen en met een goed gevoel.

Aftanken en de vrachtauto parkeren. Na een lange dag kost het mij behoorlijk concentratie om dat voor elkaar te krijgen. Liever met grote voorzichtigheid een paar keer steken. Haast is een slechte raadgever.
Er wordt mij de vraag gesteld: “Hoe bevalt het je?” Uit de grond van mijn hart antwoord ik: “zwaar”.
Ben ik effectief nog net geen 5 dagen los en onderweg. Het is een uitdaging. Maar mijn gevoel zegt dat ik al 3 weken aan het rijden ben.

Het is toch de passie, de motivator om door te zetten.

Met dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek

Blog #20 | Internationaal

Ik had het voornemen om wekelijks mijn blog te schrijven. Maar, in de vele belevenissen die ik nu meemaak – neem ik de ruimte – om kort op de vorige blog een volgende te schrijven. 

In mijn vorige blog begon ik met Pffff … en dat is nu niet minder. Maandagochtend 05.45 uur rij ik het terrein op van HEBRA-GTO en wetende dat mijn eerste rit naar België zal gaan. Op de bestemming om 09.00 uur lossen, dus dat moet wel lukken.

Aan de koffietafel met medechauffeurs en de technici van de werkplaats (garage) vraag ik nog voor advies en zij zijn bereid om waardevolle tips te geven voor mijn vervoersopdracht bestemming.

Daarna heb ik nog ruim de tijd om de CMR (vrachtbrief) te schrijven, boordcomputer aandachtig te bestuderen – het is nog steeds nieuw voor mij. Ik houd van orde en alles heeft een plaats in mijn mapje. Ook mijn geschreven tips en checklist neem ik nogmaals door. Klaar om te starten, lucht draaien voor de compressor. Immers, de remmen zijn luchtdruk gestuurd. En dan aftanken, want de rit naar België kan daarna met een andere vervoersopdracht anders worden en dan is het wel even gemakkelijk als je genoeg diesel bij je hebt. Niet dat er elders getankt kan worden, maar waarom zou je je onderbreking laten forceren door niet voorbereid te zijn.

Op weg en ik draai rustig mijn bocht linksaf de straat uit. Ik denk dan, ik ben er weer. Een raar gevoel. Het doet mij steeds herinneren aan de uitrit bij Verkeersschool Wierks met mijn instructeur en dan rechtsaf. Turend in de spiegels, de straat en vooral de hoeken en de spiegels inkijken. Het is echt nog vers in mijn geheugen. Maar ik mis ze niet meer, wat ook raar is en wordt. Je doet het nu zelf.

In mijn gedachte is de A16 richting België de kortste en snelste weg naar mijn bestemming. Maar in tegenspraak van de navigatie apparatuur wordt het de route via Bergen op Zoom. Jammer, dat wordt keren voorbij de veiling. Kan het dan nooit in een keer goed? Neen, eigenwijs zijn heeft geen zin en weer een bijzondere verrichting ervaring achter de rug.

Ik nader Antwerpen, mijn eigen TomTom met update informatie geeft al een tijdje alternatieve routes door. Het wordt de Liefkenshoektunnel (heb ik opgezocht). Ik zag al een pasje in de map en ik heb ‘m bij de hand. Nu de “lane” volgen van de abonnees. En vooral de vrachtwagens met NL-kentekens, die zullen er wel vaker komen. En inderdaad, pasje was niet nodig. Ik hoor ergens een piepje en de slagboom gaat omhoog en opgelucht kan ik door.

Op een dorpsweg volg ik de routenavigatie en ik zie buiten de verkeersborden met max. 3,5 T, behalve bestemmingsverkeer en losadressen. Het is smal, met mooie kleurrijke bloembakken is de weg versperd. Een stationaire floriade voor het dorp. Het is behoedzaam rijden. Aan mijn rechterzijde zie ik de ingang van het bestemming gemarkeerd met grote gele betonnen bunker blokken. De laatste die ik had gezien was in Normandië en ik moest ook nog een stilstaande vrachtwagen passeren. Vanuit de straat daar rechts indraaien was voor mijn geen optie. Links zicht, maar rechts niet in te schatten. Ik neem het besluit om een stukje door te rijden en het dan van de andere kant te benaderen met volledig zicht zonder de belemmering van de geparkeerde vrachtwagen. Ik dacht ook ineens aan het artikel in het chauffeurshandboek “Last Minute Risk Inventarisation”. Dan rij je het dorp in en dat wordt het straatje keren (is wel vaker voorgekomen); kont naar achteren en zicht op de rest wordt mijn motto. Ik wil alles zien. Mijn inschatting wordt beloond, want het is op de centimeter indraaien en dan heb ik het mij zelf nog gemakkelijk gemaakt.

Maar om niet in alle details te verdwalen: de loods medewerker dirigeert mij naar de aandok hellingplaats. Ik stap nog even uit om hem een hand te geven, hij is er beduusd van. Misschien is dat niet de gewoonte, maar kan er hartelijk om lachen. Ik ben wel het visite kaartje van HEBRA-GTO, laat ik mij dan ook zo gedragen. En dat doe ik van harte, want ik heb er lol in. Na het lossen en dat was nog een behoorlijke lading neem ik hartelijk afscheid van hem. Dat is mijn optiek “the perfect delivery” zoals ik het las in mijn boordcomputer. 

Terug op Nederlandse bodem, daadwerkelijk. Terug via Antwerpen – Zuid over de Ring naar Bergen op Zoom. Ik ben blij dat ik een grondig en exceptioneel praktijkonderwijs heb gehad. Wat ik gezien heb is de wildernis van het vrachtwagenverkeer. Ik houd mijn baan en ik ben vooral aan het spiegelen, wat zit er naast je en wat zit er achter je … en wat komt er nog aan via je rechterspiegel. Vooral rust bewaren en ik rij met een rustig tempo achter een geel kentekenplaat en trekker richting Rotterdam.

Voordat je het weet lever ik mijn container al weer af. De procedures zijn mijn nu al bekend. De twistlocks, luchtvering naar beneden en ik meld mij aan bij de informatie zuil na het invoeren van mijn pasje, handscan en de nodige gegevens.  Een medewerker keurt de container en ik raak met hem aan de praat. Kan het uiteraard niet laten dat ik nog groener dan gras ben, maar dat ontluikt ook gelijk zijn enthousiasme. Na het afladen van de container en bij het uitrijden zwaait hij naar me en steekt zijn duim op. 

Kijk daar ga ik voor … We doen het met z’n allen. Dat maakt het vak heel mooi !

En internationaal … ik ben er klaar voor!

Inventariseren, uitzoeken, oplossen en doen, dat ligt mij wel. En gelukkig spreek ik mijn talen !


Met dank aan;

HEBRA-GTO

Verkeersschool Wierks

Sectorinstituut Transport en Logistiek


Blog #19 | De tweede fase

Pffff …. Wat een ervaring en uitdaging. Op pad met een 4-asser Scania R520 motorwagen. Nu nog met begeleiding van een ervaren chauffeur rij ik richting Waalhaven om de eerste 20-foot container op te halen en later te laden. Voor het ophalen doen we nog enkele formaliteiten, zoals het activeren van mijn Cargopas.

Het weekend daarvoor loop ik met mijn oudste dochter en haar vriend rond op de Hockenheimring.
Een prachtig cadeau die ik heb gekregen van mijn drie dochters in oktober afgelopen jaar; kaartjes voor het weekend Formule 1. Ook het weekend van Max Verstappen met een glorieuze overwinning onder barre regenomstandigheden. Een wereld apart en ook hebben we het erover, dat een paar dagen later ook een wereld apart gaat worden.

Twee dagen later op kantoor van HEBRA-GTO de nodige papieren tekenen en instructie van de boordcomputer. En dat is ook een wereldje apart. Alles wordt voorbereid met een vervoersopdracht en daarbij de (brood)nodige informatie inzake het transport. Nummers, belading, afzender, geadresseerde, noem maar op. Genoeg leer- en leesvoer. Het uitgebreide chauffeurshandboek krijg ik mee en ik zal het uiteraard met volle interesse lezen. Met mijn toegewezen begeleider, die ik nog ken van mijn rondleiding op het terrein van HEBRA-GTO, lopen we samen naar de vrachtwagen die ik ga rijden. Een Scania, dus niet geheel onbekend. We lopen alles na, testen of mijn bestuurderskaart wordt geaccepteerd in het gesynchroniseerd systeem van de boordcomputer, ter voorbereiding van de echte rit op 1 augustus.
Een zeer bekende HEBRA-GTO collega komt mij tegemoet - en ik ken hem vanuit mijn andere hoedanigheid als social-media adviseur – en legt mij uit hoe ik de aanhangwagen afkoppel. Immers, dat had ik nog niet geleerd en ook nog niet ervaren. Na een uitgebreide uitleg en correcte afkoppeling rij ik een halve meter vooruit en de Scania staat nu echt voor mij klaar.

Het is nog even zoeken waar we de container ophalen, maar alles wijst later voor zich.
Container wordt door een mobiele highloader (misschien heeft het wel een andere benaming) op de vrachtwagen gezet. En op een volgende locatie ga ik laden.

Mijn vertrek vanaf het terrein is nog “roestig”. Alweer een tijd gelden dat ik heb gereden na het examen. Maar na 10 minuutjes zit ik er weer helemaal in. Ik bedenk dan, ik doe het nu helemaal zelf.
Het is niet mijn aard om te denken en te zeggen: “dat doen we even”. Vooral focussen wat je doet en vooral terugvallen op wat je geleerd hebt. Dan ben ik blij, dat ik nog een “bijrijder/begeleider” heb.

Na het beladen richting Maasvlakte. Ik ben nu 3 uur onderweg en daarna kan ik het echt zelf gaan doen. De terminals laten geen begeleiders toe. Ik doe mijn poortinstructie met de testvragen via een portal “screen” en dan is het … alleen. Ik zwaai naar mijn begeleider en ik ben op weg …
Heb ik wel een kaartje gekregen waar je moet zijn, maar ja … onderweg. Je zou denken één haven, één gebied. De bebording mis ik en ik rij al gauw in het verkeerde gebied van de terminal.
Heb ik gelukkig meegekregen, weet je het niet; gewoon vragen. Dus parkeren en vragen.
Na een paar rondjes kom je er dan achter dat de meeste collega vrachtwagenchauffeurs je richting aangeven die niet kloppen. Uiteindelijk heeft een personenauto van de terminal mij in het vizier dat ik zoekende ben. Ik vergeet nooit zijn woorden: “de eerste rechts”. Zo geadviseerd en zo gedaan. En dan beland je op een parkeerplaats met personenauto’s. Het doet mij gelijk denken aan mijn eerste rijles met kermis in Sliedrecht. Mijn bijzondere verrichtingen vaardigheid wordt gelijk getest. Alsof het in de sterren staat geschreven – de vuurproef "continues" -, dat ik dat mag en moet meemaken.
Kortom, na zoeken en rondrijden toch ben ik toch aangekomen bij mijn stek of laad dok. En daarna in gesprek met een vrachtwagenchauffeur – collega uit Geesteren. Met waardevolle tips. En iedereen staat daar open voor. Er is echt een band, ondanks je denkt dat ze allemaal solitair zijn. Eerlijk zijn en “stoerdoenerij” achterwege laten. Ik kom tot de conclusie dat wij allemaal collega’s zijn en vooral vertellen wat je ervaring is. Zeker als je net begint.

De dag gaat door en dan heb je nog een keer zijdelings dokken met een laadbrug. En op het grote terrein de verkeerde terminal ingaan en dan niet meer wordt geaccepteerd als je de andere terminal uitgaat.

Kortom, voor mij was het de vuurproef. En dat was niet eens het rijden. Want ik heb nog nooit zoveel achteruit gereden, aangedokt, straatje gekeerd als in mijn totale lesprogramma.
En denk met harte terug aan mijn instructeur van Verkeersschool Wierks die zeer correct en streng optrad: “op het lijntje en correct aandokken”. Nu snap ik waarom.

Bekaf … zo voelde ik mij de afgelopen 2 dagen.
Wetende dat het nieuw is. Maar ik heb een zeer voldaan gevoel.
Ik ga hiervoor! Het is vooral leren en wellicht door de zure appel heenbijten. Over een paar weken is het mij hopelijk allemaal bekend.
Het is een vak van "zelf doen, uitzoeken en oplossen".

Een prachtig onthaal bemerkte op de vele plaatsen waar de vrachtwagens van HEBRA-GTO stonden en wachten om te laden of te lossen. Een prachtig onthaal van collega-chauffeurs. Het is een prachtig bedrijf.

En vrachtwagenchauffeur is een passie ! Ik teken daarvoor.



Met dank aan;
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek

Blog #18 | Epiloog

De titel klinkt als het einde, maar dat is het niet. Ook niet met schrijven. Ik ga een nieuwe fase in.
Het verzilveren van het geleerde in de praktijk. Uiteraard zweef je na het behalen van het praktijkexamen een paar meter boven de grond en dan gaat het jeuken. Ik wil weer de cabine inklimmen en op weg …

Na het ontvangen van vele felicitaties en van mensen die ik (nog niet) ken, begrijp ik en voel ik de passie voor het chauffeurs vak. Het zijn niet de plaatjes en de promo films, je moet het doen.
En … dat doe je niet zomaar. Al met al kan ik niet zeggen of het traject mij mee- of tegengevallen is.
Maar mijn passie voor het vak heeft mij zeer zeker er door heen gesleurd en zo ervoer ik het ook.

Ik kom tot de conclusie dat het hier goed geregeld is. Een zeer grondige voorbereiding tot het vak. Vanaf mijn eerste informatie avond te Vught – die ik op korte termijn nog had kunnen regelen – waar een duidelijke en eerlijke uitleg werd gegeven met daarna een onverwachte sollicitatie / screening gesprek. Dan rol je door naar de intest C die ik bij Verkeersschool Wierks had geregeld.

Het was een item van mijn bucketlist. Rijden met een vrachtwagen. Vertrokken vanaf de Waalhaven te Rotterdam met een schakelbak. Na twee uur werd ik niet afgeschoten en was ik geen publiek gevaar voor de verkeersveiligheid, oordeelde mijn instructrice. Schakelen was niet mijn ding met tikkie links en dan weer rechts. Het rijden is wel mijn ding geworden. Thuis voelen op zo’n grote bak met 14,5 ton. Dat ga je leren, hoorde ik haar nog zeggen.

Dan heb je het binnen … en niet zomaar. Vooral met steun en enthousiasme van HEBRA-GTO heb ik mijn passie kunnen realiseren. Het begon als interesse en het plan voor een social media campagne om vooral het chauffeurs vak te enthousiasmeren door “mee te rijden”. In beeld en video vorm te geven van wat het inhoudt, kreeg onverwacht een vervolg. Het was mijn vak om bedrijven te profileren op het internet en social media. Dat deed ik met succes, maar daar is passie voor nodig. Met andere woorden, je hart en je gevoel moet er liggen. 

Dan start je dan, wetende dat je een vreemde eend in de bijt bent. Niet dat ik daarvoor vreesde. Toch nog een uitdaging, het is gewoon vooral doen. De wereld om je heen bestempelt een vrachtwagenchauffeur, maar heeft er eigenlijk geen weet van. Niet dat ik dat de wereld ga uitleggen. Jaren daarvoor ook nooit over nagedacht en ook nooit over geoordeeld. Misschien maar het beste ook …

Ik heb nog vele items voor mijn bucketlist. Immers, ik ben als vliegend personeel pensioengerechtigd en op basis van  tropenjaren vroegtijdig, dus met 60 jaar gepensioneerd. De eerste op mijn lijst is mijn meest uitdagende. Ik ben trots en voldaan om hierna de volgende stap te zetten. En vooral voor HEBRA-GTO, dat wordt voor mij de uitdaging. Volg je “passie” is altijd mijn motto geweest.

Ik klim de cabine in en kijk naar rechts. Ik stel altijd steevast dezelfde vraag: “Zijn we er klaar voor?”
Check, SET en Re-Check zit in mijn haarvaten.
Riemen vast, strak langs de geparkeerde auto’s. Ik check het nog via de spiegels en op de “voorkant” camera. Links en rechts en nog een keer naar rechts spiegelen, richtingwijzer rechts. De Ploegstraat uit …. Ga het missen.

Tot misschien gauw … voor de CE bij de verkeersschool.
Maar eerst aan de slag bij HEBRA-GTO.

Met dank aan;
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek

Blog #17 | De generale repetitie en het examen

Twee weken niet gereden en er staat misschien nog een grotere uitdaging te wachten dan bij de eerste rijles. Mijn uitleg is tweedelig; a. ik ben al meer ervaren en ik weet welke risico’s en situaties op de weg er zijn en kunnen ontstaan, b. het is de generale repetitie voor het praktijkexamen.

Na het blije weerzien met mijn instructeur te Dordrecht – je bouwt immers een band op – doen we de geijkte controles en weer op weg. Het is echt weer omschakelen en na 10 minuten gaat het weer zoals ik wil hebben. Vooral … rust, overzicht, kijken en “spiegelen”.
Voordat ik het in de gaten heb, rij ik alweer het terrein op van de Verkeersschool Wierks. We gaan wisselen.

Er was een planningswissel en de eigenaar van de Verkeersschool Wierks neemt het stokje over voor de opleiding van het “vakmanschap” vrachtwagenchauffeur. Een grondige voorbereiding van de kennis over het voertuig, de controle en op weg. Dan voel je je ontheemd, een bekende stem aan je rechterzijde is er niet meer. Het is een stem, immers je hebt ogen te kort om hem überhaupt in de cabine hem aan te kijken. Ik herpak mij en doe mijn ding wat van je verwacht wordt.
Ter hoogte van het viaduct van de N3 over de A16 laat ik rustig 14.500 kg uitrollen tot het stoplicht en op dat moment is er een flinke aanrijding waarbij drie auto’s zijn betrokken. Het ziet er heftig uit, de drie auto’s zijn “total loss”. Mijn instructeur belt gelijk 112, want het ziet er op het eerste gezicht ernstig uit. Het verkeer om je heen wordt dan een chaos, de twee linker rijstroken naast mij zijn geblokkeerd en iedereen wurmt er om heen. “Rust” denk ik dan en passeer met grote voorzichtigheid de plaats van het ongeval en ik zie nog net een bezorgde moeder zich buigen over haar twee kinderen. Gelukkig, zij hebben het in ieder geval overleefd. Ik kan er verder ook niets meer aan doen, de hulpdiensten zijn opgeroepen.

De generale repetitie, het hoofdmenu is voor mij nog steeds het “aandokken”. Alarmlichten aan, vrije baan, een auto wacht geduldig af en een andere vrachtwagen achter mij houdt de ruimte voor mij open. Achteruit en met alle gepaste voorzichtigheid draai ik de vrachtwagen erin. Zoals eerder beschreven, het is en blijft centimeter werk. Het geleidingsbalk is 15 cm naast het linker achterwiel en dat gaat niet passen. Het is nog steeds een behendigheid die ik nog veel ga oefenen en vooral doen.
De (tacho)tijd vliegt dan echt voorbij. Het is uitklokken en morgen is het dan echt voor “echie”.

Ik kijk de mensen aan en bedenk mij dan “zijn dit de prototype vrachtwagenchauffeurs?”. Ik kan het niet bevestigen. Het was half zeven ’s morgens bij de Verkeersschool Wierks. De eerste kennismaking. Ben ik best wel een behoorlijke prater, maar ik kijk vooral om mij heen. Ik observeer wel dat iedereen er zin in heeft. De mensen ken ik niet, maar gaat er nog een band ontstaan tussen de mensen in het solitaire bestaan van vrachtwagenchauffeur? De gezamenlijke kennismaking – zoals ik was gewend bij heel veel cursussen – is blijkbaar niet van toepassing. Het is gelijk aan de slag. Het eerste dia beeld in oud Nederlands (slide) wordt getoond van de RV1 – cursus en we zijn begonnen.

Kwart over negen, daarvoor had ik in mijn nacht het velen malen de revue laten passeren: rust voor de rotondes, vooruit kijken, spiegelen, gas erop en doorrollen. Het zit echt nu 100% in mijn systeem.
Voorrijden noemen ze het; of het nu voorbereiding is of in afwachting van. In ieder geval geen koude start voor het examen. Die had ik zeker niet de dag daarvoor, nadat ik op heel veel knopjes van luxueuze stoel had ingeregeld. De stoelverwarming die op maximaal stond. Geen zonnetje, maar het was wel zweten aan mijn kont …

Ook wel “voorzweten”, het uur U. Het examen gaat beginnen. Na de kennismaking met de examinator gaan we het kennis uurtje en de inspectie ronde in. Het lijkt wel voorgeprogrammeerd. Zo goed ben ik al “gedrilld” door mijn opleiders. Het komt helemaal overeen met de opleiding.

Het wordt voor mij een reguliere les, alleen ontbreken nu de aanwezigen. Behoudens dan de instructies of ik rechtdoor of linksaf moet. Zo ervaar ik het deels, uiteraard ook met de gedachte dat in mijn ervaring nu een nieuwe stem in de cabine hoor. Ik let uitermate op mijn “manco” spiegelen. En dat gaat goed.
Parkeren, mooi naast de lijn op het terrein van de Verkeersschool Wierks. En ik loop naar de bovenverdieping voor het aanhoren van het oordeel.

Er zijn uiteraard altijd opmerkingen, maar het oordeel is geveld: Geslaagd!
Mijn passie gaat daadwerkelijk in vervulling komen. Het is op dat moment voor mij nog niet te bevatten, maar ik het heb het binnen.

De gecertificeerde start, nu gaat het echt beginnen … !


Met dank aan:

Mijn instructeurs Rob, Jan, Raymond en Lex.
Zij hebben invulling gegeven aan mijn passie.

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek



Blog #16 | Drie dagen

Ik ben een enorme Tour de France – liefhebber, maar ik ben een beetje van slag. In al die jaren volg ik het en dat dateert al vanaf de eerste overwinning van Eddie Merkx. Felix Meurders heeft ooit nog een verzoekplaatje voor mij gedraaid in zijn programma “Radio Tour de France”. Dagen daarvoor stuurde ik een kaartje vanuit het verre België naar Hilversum. Ik weet alleen niet meer welk liedje het was … Maar ook heb ik het spektakel – of misschien helemaal niet – gemist van het verlies van het Oranje team vrouwenvoetbal tegen de Verenigde Staten.

Heerlijk familie weekend in Zeeland, buitengesloten van de wereld. Het traditioneel jaarlijks cadeautje en met nu een heel bijzondere afsluiting; onze jongste dochter heeft haar diploma ontvangen en zal binnen niet al te lange tijd het nest gaan verlaten. In navolging van haar twee oudere zussen, op kamers en studeren.
Nu terug naar de “roots” in Zeeland.

Helemaal weg van alles. Maar ik betrap mij er zelf op dat ik onderweg vrachtwagens aan het spotten ben. Het traject naar Europoort geeft mij heel veel de gelegenheid. Op de terugweg zie ik ter hoogte van Pernis een trekker van HEBRA-GTO. Ook heel veel fel geel gekleurde trucks van Van Orselen Transport. Uiteraard doet mij dat gelijk denken aan Wierks Verkeersschool.

Ik ben overtuigd; “vrachtwagenchauffeur zijn” zit in mijn bloed. Ooit begonnen als interesse, daarna de uitdaging en als laatste het doen. En het het heeft niets te maken met je achtergrond, vooropleiding en beeldvorming door anderen. Het is gewoon doen. Het is een "way of life". 

Het begint te borrelen. Het staat al zeer lang in mijn agenda. Afrijden, ik weet eigenlijk niet hoe dat heet voor het C-rijbewijs. Laat ik maar vanuit gaan dat dat hetzelfde is. Laten zien wat je waard bent.
De komende dagen nog het in mijn gedachten opnemen, maar ik rijd nu mijn personenauto als een vrachtwagen.

Spiegels, uitzwaai, het nieuwe rijden en rotondes …
Hoop dat alles mee zit. Aanstaande vrijdag is de dag …
En ik wil aan de slag bij HEBRA-GTO …

En alle lezers … duim voor me !


Met dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek


Blog #15 | Verkeershandhaving

Eind volgende week is het zover, het definitieve praktijkexamen voor het C-rijbewijs. Inmiddels jeukt het alweer om te gaan rijden en het is al meer dan een week geleden, maar door familie verplichtingen – o.a. diploma uitreiking van mijn jongste dochter en een lang familieweekend – kon het deze week niet plaatsvinden. Gelukkig de dag daarvoor op donderdagmiddag nog een uitgebreide praktijksessie en dan maar ervoor gaan, nietwaar?

Op 1 juli was het zover. Heel “app’end” Nederland op de fiets gaat massaal op de bon. Althans, er is genoeg media aandacht. Ik kan niet spreken dat ik daar ervaring mee heb, daarvoor fiets ik te weinig. Laat staan dat ik nog genoeg vaardigheid heb om met 1 hand te sturen en te “Whatsapp’en”. Het is sowieso voor mij een opgave om snel een tekst op de telefoon in te toetsen. Zeker met het ingebouwde woordenboek die steeds maar nieuwe woorden voorstelt en dat zijn juist de woorden die ik niet wil hebben.
Ben benieuwd hoe intensief de verkeershandhaving zal blijven en zijn.

Het woordje verkeershandhaving klinkt als een oud Hollands woord. Ik ken het, ik heb het meegemaakt … maar waar is het eigenlijk gebleven? Ergens ver weg opgeborgen op de “stofplank” van Justitie. Doet mij ook gelijk denken aan Mr. Koos Spee, het boegbeeld van verkeersrechtvaardigheid. Altijd strak in het pak naast Leo de Haas van het populaire tv-programma “Blik op de Weg” (later wegmisbruikers) gaf hij recht door zee met het mooie Rotterdams accent zijn oordeel. Net zoals de Rijkspolitie, eerst nog met de schitterende Porsche 911 Targa Cabrio’s en later de snelle Volvo’s. “Volgen Politie” betekende geheid een bekeuring.
In mijn beeldvorming zag ik dat ik auto’s van de weg werden geplukt door onopvallende auto’s. Ik ben niet minder gaan rijden in de afgelopen jaren of zou de Politiepost Driebergen zijn opgeheven?

Het SWOV (Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid) onderzoekt de veiligheid in het verkeer en schrijft dikke rapporten over kruispunten en rotondes. Er zullen nog heel veel meer partijen zijn die daarover ook nadenken en schrijven. En dan wordt het toegepast. Zo gemakkelijk zal het niet gaan, eerst natuurlijk ter beoordeling aan een verkeerscommissie, een subcommissie en dan de experts. De volgorde is mij niet bekend.

Ik constateer het volgende fenomeen van fietspaden met en zonder tegenliggers (fietsers en snorfietsers). De fietspaden zijn tegenwoordig zeer breed en de wegmarkering is duidelijk. Blokjes op de middellijn betekent dus dat je tegenliggers kan verwachten, bij het ontbreken daarvan en je constateert ook dat aan beide zijden van een rijweg voor het verkeer je geen tegenliggers mag en kan verwachten.
Niets is minder waar, waarom zou je eigenlijk de rijweg naar jouw fietspad oversteken als je 800 meter ook weer links moet afslaan en dan weer moet oversteken? Dan kan je toch beter tegen het verkeer in fietsen of snorren?
Als amateur en gelegenheid fietser sta ik vaak alleen. Heel vaak alleen voor het rode stoplicht. Je mede fietsers kijken je onbegrijpelijk aan en het is nog niet zover dat je je omver wordt geduwd. Het stoplicht heeft geen enkele invloed op hun levensstijl of gedrag. Ze letten nog net wel op dat ze niet worden platgereden.

De fameuze rotonde. Ik heb het er vaker over gehad. Driekwart (3/4) rond en je hebt alle ogen en spiegels nodig en je inventariseert wat er op de rotonde rijdt, wat er naast je zit (fietsers) en wat er allemaal aankomt. De fietser naast je kan rechtsaf of de rotonde op en dus door en ook 3/4. Maar kan ook direct linksaf met wel of niet een handje uitsteken. En is het een rotonde met een fietspad met of zonder tegenliggers. Dan heb je nog de mede weggebruikers die wel of niet richting aangeven bij het verlaten van de rotonde … Daar sta je dan met een 12-tonner wel of niet op het zebra pad om de doorstroming niet te belemmeren.

Vandaag hoor ik in de auto het verhaal van “ergeren” als je partner aan het stuur is. Maar dat niet alleen, velen ergeren zich aan andere weggebruikers. Ik heb mij vroeger heel veel geërgerd. Misschien ook anderen aan mij. Maar gaandeweg heb ik de strijd opgegeven en tel ik vaak tot 5 (en niet meer tot tien) en laat het maar gaan. Maar ik denk altijd weer: “daar heb je weer zo’n eikel”. Maar in de hedendaagse emancipatie hoeft het helemaal niet een man te zijn, dat heb ik ook gezien.

Dan denk ik terug, Mr. Koos Spee heeft u nou net niet uw opvolging kunnen regelen? Wat ik toen totaal “vertrut” en “burgerlijk” vond, daar kom ik op terug. We hebben nu juist verkeershandhaving nodig al is het maar om uit te leggen aan heel veel automobilisten dat achter het stuur een handeltje is. Het knopje naar beneden betekent dat je richtingaanwijzer aan gaat voor links en naar boven betekent dit voor rechts. En mocht je je zorgen maken over een onbekend getik. Dat hoort erbij, het is ingebouwd.

Ik geloof erin, dat alles goed gaat komen. Dan sta ik niet meer op de fiets alleen voor het rode stoplicht. Velen medefietsers praten dan met mij. Hun digitale apparaten zijn dan allemaal afgenomen.

Foto Credits: RTL Nieuws, Landelijke Politie, e.a.


Dank aan:
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek
Koos Spee



Blog #14 | Flexibiliteit

Nog gauw op de zondagavond mijn e-mail verstuurd om de praktijkles te laten verzetten naar een andere dag in de week. Maandagmorgen vroeg wordt het adequaat opgepakt en er is een les vrijgevallen in de middag. Opgelost en een paar uur later op weg naar Dordt.

Ter hoogte van de Maasvlakte – voor de nieuwe afslag naar het strand - zie ik de geparkeerde vrachtwagens. Een aantal chauffeurs zitten aan een groot campingtafel en er hangt een grijze (rook)lucht daarboven. Een BBQ voor de chauffeurs. Het zal er best gezellig zijn, maar mijn snelheid is te hoog om de details goed te zien. Het wordt een dagje “bak & braad”, met Croma erbij en “dan is het er wel even bij blijven”, niets voor mij dus. De terugweg is voor mij de mooiste weg – als Rotterdammer kan ik het ook nog anders invullen - en ik zie enkele vrachtwagen combinaties rijden en ik vraag mij af, … waarschijnlijk met een speciale vergunning, op zondag mag je niet rijden. Het zit al in mijn vezels … Niet zo gek als je bezig bent waar je hart ligt.

Natuurlijke interesse en gedrevenheid, dat blijft het nog steeds. Een standaard vertrek, vanuit het Divi Hotel in Bonaire. Maar toch het laatste vertrek. Het gevoel is hetzelfde, de gedrevenheid is er niet minder om en ook de gewone natuurlijke professionele spanning. Niks bijzonder, maar je bent geconcentreerd op de zaken die je voorbij komen. Daar sta je nog met de volledige bemanning aan het hek voor de majestueuze foto van de KLM Airbus 330 die net voor “touchdown” over je hoofd scheert. Ruim drie kwartier later sta je op de vliegtuigtrap voor de laatste groepsfoto, op weg naar Schiphol.

Ik weet niet hoeveel maal ik de auto heb getankt. Maar laat ik ervan uitgaan dat ik gemiddeld 20.000 km per jaar heb gereden en dat maal 42, dan kom je ruim uit op 840.000 km en met een gemiddeld verbruik van 1 op 10 – auto’s waren vroeger niet echt zuinig – dus ca. 84.000 liter gedeeld door 45 (brandstof tank) en dan heb ik een inschatting van 1.866 keer. Dat is best wel heel veel en ik neem dat niet de tussentijdse “opvul” tankbeurten mee. Ben ik nu geen rekenaar, maar de Scania gaan we aftanken in Dordrecht. De tank en de tankdop zijn mooi verscholen achter de beschermingsplaten en ik doe mijn inschatting dat de tankinhoud ca. 300 liter is. Mijn rij instructeur zet er een hoger getal in. Het is een splinternieuwe vrachtwagen en ik houd de spanning erin. De 1.867e tankbeurt en de eerste keer een vrachtwagen wil ik uiteraard zelf doen. Voor de 300 liter slaat het systeem al een keer af en ik laat ‘m rond de 303 liter nog een keer afslaan - het was mijn inschatting - en ik kijk hem glunderend aan, het is vol. Maar met doortanken gaat er nog ruim 40 liter in, te weten dat er een verbruik is van 25 liter per 100 km.
De winst heb ik binnen … Hij had het hoger ingeschat.

Op weg naar de rechterbocht, het wordt al een vaste gewoonte.
Nu de dorpen, de dijkwegen en de rotondes langs. De puntjes op de “i”worden gezet. Met het voertuig langs een grindpad naar boven, aandokken op een afstand van 1 meter voor een hekwerk. Weer terug om de takken te ontwijken. Wil je netjes rijden binnen je rijstrook heb je ook nog met takken te maken die laag over de weg hangen. De obstakel route, maar ik houd van voorbereiding en ik heb een slimme "trace" app gedownload om later te zien welke route ik heb gereden. Net zoals bij de voertuiginspectie weet ik dat de toevoeging van Ad Blue een bijdrage levert aan het milieu, althans minder belastend is. Maar ik wil ook de werking van weten … Dus dat zoek ik dan op ...

Dordrecht, Verkeersschool Wierks wordt bijna de routier voor mij. Ik zie een cursusgenoot en we spreken nog snel onze ervaringen door. Het irritantste klasgenootje heeft al een tijd geleden zijn C gehaald en is nu bezig met de CE. Ik kijk hem aan en ik bedenk mij dat het klasgenootje het in zijn vingers heeft.

Ik ga op weg … en voor mij is de tijd rijp. Zo flexibel zit ik er in.


Dank aan:
HEBRA-GTO 
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek

Blog #13 | Halverwege

Na de gebruikelijke voertuiginspectie, waaronder het checken van de verlichting – met een druk op de knop van de elektronische sleutel – doe ik voordat ik het rondje om het grote voertuig loop de “motorkap” open; koelvloeistof op niveau – check – geen lekkages – check. Na het met beleid sluiten kijk ik naar boven en bekijk ik het reusachtige front van de vrachtwagen. Geen schade – check. Geen lekkages onder het voertuig – check. Banden en moeren – check, dubbel lucht – check. Achterzijde – check … en ik loop de punten af die ik nu al goed kan memoriseren. Een geplastificeerde checklist zou handiger zijn, maar dat komt nog voort uit mijn vorige bestaan en werk.

 Met beleid om het voor de tweede maal het woord te gebruiken, klim ik in de cabine. Mijn buiteling bij het “uit klimmen” een paar weken geleden is mij nog zeker bij gebleven en zal ik nooit meer vergeten. Geldt ook voor de instructeur, waar we nog steeds smakelijk om kunnen lachen.  Contact aan, even wachten voor een eventuele storing melding en dan slaat de turbo diesel aan. Dan wordt wederom het afregelen van je stoel en spiegels naar eigen comfort en vertrouwen voor een goed overzicht.  Met kruipsnelheid verlaat ik het parkeerterrein van de Verkeersschool Wierks om mij te laveren tussen de geparkeerde auto’s richting de uitrit en het is weer spiegelen in de spiegels. Voor mijn gevoel blijft het nog steeds krapjes met de breedte-ruimte. In mijn rechter spiegel zie ik de ruimte. Een ruime bocht naar rechts en ik ben weer op weg.  

 Ter hoogte van Tongeren, België heb ik mijn pauze en loop ik langs het voertuig een controle rondje. Van een afstand zie ik een vrachtwagen het parkeerterrein naderen en parkeert voor mij. Gebiologeerd blijf ik kijken. Een korte sanitaire pauze en hij is al weer weg.   Na ruim een half uur ga ik weer op weg richting Verviers via de E313 richting Luxemburg. De koffie was nog warm en de Spa Rood van een ander merk bleek geen bruis te bezitten.  Het zonnetje komt door en ik maak mijn muziekkeuze via de iPod aangesloten op de console. En dat is nou net “niet” de muziekkeuze van mijn “bijrijder”, in dit geval mijn vrouw. We zijn op weg voor een lang weekend naar Luxemburg. Daarvoor had ik al het commentaar gekregen dat ik “truttiger” was gaan rijden. In mijn perceptie is het “anders” geworden. 

Langzaam draai ik het bedrijventerrein op en midden op de weg is een metalen verbindingsstuk voor het hekwerk om het afsluitbaar te maken. Had er uiteraard om heen kunnen draaien, maar ja met een vrachtwagen moet dat lukken toch? Alleen heeft deze hele mooie les vrachtwagen een zeer lage spoiler en dan moet ie even omhoog. Dat is allemaal te regelen met luchtdruk. Zo gezegd en zo gedaan. Al was het nog even zoeken in de diverse instellingen op het dashboard via een display met knopjes. Dan krijg je dan al zeer snel met te veel mogelijkheden te maken en zoeken in welk menu je moet wezen en activeren. 

Aandokken en met andere woorden achteruit rijden op je spiegels voor een loods met een neerwaartse hellingbaan. Anders kan ik het eigenlijk niet beschrijven. Dan moet je eindigen met de achterwielen tussen twee hoge metalen frames met een ruimte van 15 cm links en rechts – was mijn inschatting. Het is en blijft nog steeds voor mij de uitdaging om dit goed te doen. Het is een lange bak en de achterwielen staan daar niet aan het einde daarvan maar toch een stuk daarvoor. Hetgeen het effect heeft dat het voertuig anders draait dan je verwacht … Voor mij een heuse leerdoelstelling om dit goed voor elkaar te krijgen en het was ook al mijn item bij de test van het besloten terrein. 

Maar daarvoor zijn er lessen en besef ik ook dat het nodig is. Doe ik het nog op de “long way” en heb ik de tijd. Menig lot- en klasgenoot doen dagelijks de praktijklessen en is er na twee weken het examen. Ik heb daar niet voor gekozen. Het kan een voor- of nadeel zijn, dat kan je alleen achteraf concluderen na het C-examen. 

Met kruipsnelheid nader ik mijn eerste rotonde – en er zullen nog vele volgen – spiegelen, uitzwaai. De volgorde zit al in mijn geest. Maar dan moet je het ook doen. Het wordt al min of meer een gevoel, maar mijn gevoel is nog niet optimaal en ik pak een stoeprandje mee en denk dan al heel snel: Zero Points. Niet goed gekeken dus. De omschakeling naar voortgang is een heftige voor mij, eerst kruipen en dan weer terug naar de 50 km in de bebouwde kom. De Scania S 450 kan het zeker aan met de Turbo en intercooler (geeft mij het gevoel van een enorm vermogen). Doorstroming, maar ik moet mijn balans tussen veiligheid en snelheid nog vinden. Doe het dan liever rustiger aan, zolang ik maar geen driehoekig gevarenbordje met 45 km op de achterzijde hoef te monteren.

Het is halverwege, voor wat betreft de praktijk. Ik hunker naar de “final test”, het eindexamen om het voor mij begeerde C op mijn rijbewijs te mogen laten bijschrijven. Binnenkort ontvang ik mijn bestuurderskaart – inmiddels bevestigd. Het is inderdaad een lange weg. Met mijn “stapje voor stapje” heb ik al heel veel stapjes gemaakt. En volgens mij maak je in de praktijklessen de grootste stappen in de eerste fase, daarna worden de puntjes op de “i” gezet. 

Wat nog ver was komt steeds dichterbij. Waar het allemaal mee begonnen is HEBRA-GTO. Het transportbedrijf die mij de mogelijkheid geeft om dit avontuur “begeesterd” te kunnen ondernemen. 

De volgende fase … en ik kijk er naar uit. Ik ben halverwege. 

Na het downloaden van de “Quick Reference Instruction” van Scania en het lezen daarvan, weet ik in ieder geval de knoppen te vinden en display uit te lezen … 

15% wist ik al … nu nog van de rest gebruik maken. Dat wordt de praktijk.


Dank aan:

HEBRA-GTO

Verkeersschool Wierks

Sectorinstituut Transport en Logistiek



Blog #12 | Weer op de weg

De titel klinkt zeer belovend. De “internationale” trucker aan het woord. Zoals eerder gemeld in mijn voorgaande blogs: “het is stapje voor stapje”.
Onderweg betekent voor mij nog het rondje kerk Dordrecht met hindernisbanen in Hendrik-Ido-Ambacht, Papendrecht, Ridderkerk en Zwijndrecht.
Het is vertrouwd raken met hele diverse verkeerssituaties. Haakse bochten inkijken of er vrij baan is, de rotondes – zoals eerder beschreven -, aandokken bij een distributiecentrum, snelheidsblokkades met drempels en poortjes, Max Verstappen chicanes - je mag dan niet hier over de kerbstones rijden -, wegversmallingen, fietsers … vooral heel veel fietsers … En ... de wegbeheerder heeft er echt werk van gemaakt.

Uit het grote “leerboek” heb ik het belangrijke hoofdstuk persoonlijke documenten onthouden. Met de ervaring van het CBR moet je er vroeg genoeg bij zijn. Na het laten aanmaken van een persoonlijke inlogpagina op de KIWA-website doe ik mijn eerste aanvraag voor de chauffeurspas (bestuurderskaart) voor de digitale tachograaf. Na zorgvuldig lezen en het uploaden van de benodigde gegevens dien ik mijn aanvraag in. Een paar dagen later ontvang ik een bevestiging dat ik een bericht zal gaan ontvangen inzake de levering van het voor mij waardevol document. Het is wederom stapje voor stapje en het komt steeds dichterbij.

Het is einde winter in Noord-Amerika, Minneapolis – Minnesota. Het is mijn 3e laatste bestemming die ik nog “werkend” bezoek. Ik heb 48 uur de tijd om met mijn bemanning de stad en de omgeving te bezichtigingen. Het klinkt alsof je veel tijd hebt, maar je moet nog de “slaapuren” ervan af halen.
In ieder geval nog tijd genoeg om het een en ander te bekijken. De alom bekende werk- en rusttijdregeling (WRR), maar in het wegvervoer is het niet veel anders. Alleen dan met andere randvoorwaarden.
Al snel is bekend dat ik na mijn “pensionering” mijn volgende passie ga invullen. Wordt het dan anders …?

Het is 06.40 uur te Dordrecht. Ik tap mijn koffie af aan de automaat en ik zie nieuwe gezichten met verhalen over RV1 of Code 95. Ik betrap mij erop, dat ik moet grinniken. Heb ik al gehad … Het lijkt maanden geleden. Met een grote glimlach van de instructeur lopen we het parkeerterrein op naar de eerste nieuw opgeleverde Scania S 450. Na de voertuiginspectie, de accommodatie naar gelieve in te stellen (stoelen / spiegels), gaan we weer op weg. Het voelt al vertrouwd aan en ik heb rust ... Ik ga mij thuis voelen.

Bij de afslag Ridderkerk denk ik aan de toekomstige omstandigheden als ik dan alleen rijd. In eerste instantie is het de rij-instructeur aan je rechterzijde die je gaat missen … En dan doe je het helemaal alleen. Het komt steeds dichterbij. Maar ja, daar doe ik het voor.



Dank aan:
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek

Blog #11 | 100 dagen

Op het computerscherm zie ik mijn dossier van de CBR website. Al mijn examens en toetsen zijn vermeld. Dan nog de laatste grote test en examen; het C-rijbewijs examen. Zo ver is het nog niet.

Als ik het lijstje nog een keer bekijk, constateer ik dat je het nodige moet leren en je niet zomaar het C-rijbewijs met Code 95 haal. Achteraf en waarschijnlijk heel veel later in mijn blogs kan ik het nogmaals relativeren.

Ik sluit de CBR website en op het internet vind ik een NRC-artikel van 30 april 2018 met de aansprekende kop “Zij-instromers: van advocaat tot vrachtwagenchauffeur”. Ik concludeer dat het vrachtwagenchauffeurs vak een passie moet zijn. Maar ook las ik daarvoor een artikel die de mogelijke negatieve kanten beschrijft. Slecht imago (grotendeels veroorzaakt door de witte kentekenplaten), lange dagen, werkdruk, stress, enz.

Grofweg 257 maal de omtrek van onze aardbol heb ik in de afgelopen jaren de wereld verkend en gezien. Ik moet nog een keer zo’n “kras wereldkaart” aanschaffen en dan weet ik dat ruim 90% van de landen kan afstrepen. Dus, leven in het “wereldje van Peter Stuyvesant” met meer dan 11.200 vlieguren. Ook een passie en voor velen niet voor te stellen. Dat is mijn vergelijk met de nieuwe uitdaging die ik nu oppak. Het is niet eens zo ver van huis in figuurlijke zin. Er is een hele grote overeenkomst: “Avontuur, begeestering en vooral de uitdaging aannemen en oppakken”.
Bij mijn laatste vlucht van Bonaire naar Amsterdam krijg ik een mooi cadeau. Een T-shirt met de welsprekende tekst … Op weg naar het Bemanningencentrum draag ik het onder mijn uniformjasje.
Een paar dagen later zit ik in de schoolbanken voor de RV1 bij Verkeersschool Wierks. Zo snel kan het gaan …

In de politiek en vooral bij presidenten hebben ze het altijd over 100 dagen. Toevalligerwijze is het ook de tijdsperiode vanaf de informatie avond van het Sectorinstituut Transport en Logistiek tot vandaag. Ik vraag mij af, wat zullen de volgende 100 dagen mij brengen ..?


NRC – artikel: Van advocaat tot vrachtwagenchauffeur


Dank aan:
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek

Blog #10 | Op pad met de Scania S 450

Het is met een “grote bak” scherp manoeuvreren tussen palen en pylonen. Scherp naar rechts en dan weer recht uitkomen om dan het grote gevaarte - met je handen aan het stuurwiel - achteruit te loodsen in een denkbeeldige garage.
Het is een nauwkeurige klus – en dan heb je ook nog de buitenspiegels - en voor mij is het geen klus om nonchalant uit het raam te hangen en op “gevoel”, zoals je het ziet in de vele promotie video’s over het vrachtwagenchauffeurs vak, het op de centimeter of zelfs op de millimeter het even te doen. Misschien lukt mij dat in de toekomst? Ik ben zeer verheugd dat ik slaag voor de toets “Besloten Terrein”, daarvoor had ik met de laatste oefening een paaltje niet gezien en zelfs het parcours vergeten …

Rondje voertuiginspectie spreekt tot mijn verbeelding. Met een druk op het knopje van de sleutel controleer ik de verlichting, daarna gaat de grille van de truck open. Eén al moderne techniek. De dagelijkse “checks” worden uitgelegd en daarna klim ik in de bestuurderscabine met een "treetje extra". Dit voertuig is voor mij geen ding meer waarmee ik rijd, ik heb het nu leren kennen en ik zit hoog en rij met zeer gepaste snelheid het terrein af. Met souplesse maak ik de ruimte in de rechter bocht ...

Ik rij met het “vlaggenschip” van de Verkeersschool Wierks. Ik noem het maar zo, het is de in de opvallende gele kleur, de nieuwste Scania S 450 met slechts 676 km op de teller. Bij vele chauffeurs zal het hart hiervan overslaan.
Met de hoge voorzijde en de lage spoiler valt deze vrachtwagen zeker op. (hopelijk niet de rijvaardigheid van de chauffeur). Het geeft voor mij een extra druk om vooral geen schade te rijden, maar dat geldt voor elke vrachtwagen en uiteraard ook mijn auto. Ik ga op pad en in de lange ochtend ervaar ik wederom hoe je “fijngevoelig” al sturend je door het verkeer moet wenden. Het is en blijft vooral vooruit kijken en inschatten wat er aan komt. Dat kan alleen maar met heel veel oefenen en "gecorrigeerd" worden en vooral met de uitleg waarom je anders moet handelen zoals je al gewend bent als automobilist. En daar heb je nu juist instructie voor nodig.

Ik mis bij het uitklimmen - in een truck stap je niet uit - het extra 4e opstapje. Met een pijnlijke rechterhand haal ik pleisters in de loods. Zelfs het uitstappen is voor mij een leerproces. Al snel hoor ik dat ik zeker niet de eerste ben die dit overkomt.
Ik kijk weer uit naar volgende week voor de volgende rijles, maar ik moet bekennen dat ik met een paar dagen rust ook wel blij ben. Even “hybride” opladen. Alleen (nog) niet van toepassing bij vrachtwagens.


Dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek


Blog #9 | Vertrouwen

Een nieuwe week, kansen en uitdagingen. Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen; het is maandagochtend en de les C-praktische toets en aansluitend het examen staat op het programma. Niet met de vrachtwagen onderweg, maar nu eens kijken wat er eigenlijk achter je zit en wat je allemaal mee kan nemen.

In de cursus heb ik al mogen kennisnemen van de mogelijke beladingsmethodieken, het vastmaken en zekeren van de lading met alle hulpmiddelen die voorhanden zijn. Daarbij ook nog rekening houdend met de gewichtsverdeling. Ik had het al eerder vermeld, het is niet zomaar een cursusje. Ter voorbereiding had ik de CBR-eisen gelezen op de website. Dus, theoretisch was ik voorbereid. Nu wordt het een “echie”.

In de wereld van techniek en vooral met de snelle internetcommunicatie is het een “heerlijkheid” (lees het in de juist context) om vooraf al de files te zien. Het is vroeg, maar door een ongeval is de A16 ter hoogte van de Van Brienenoord Brug bijna dicht. Vanuit Breda is er al ruim een uur vertraging. Gelukkig ga ik zuidelijk, maar ik had gezien dat het verkeer op de A15 richting Gorinchem zich “opstroopt” en daar sluit ik mij niet bij aan. Dan maar te vroeg bij de Verkeersschool Wierks in Dordrecht. Het is tijd voor koffie en dan lees ik op mijn iPhone de berichten van de Facebookpagina Chauffeursnieuws 2.0. Daar word ik niet blij van en ik zie de afbeeldingen van de (ernstige) ongevallen waarbij vrachtwagens betrokken zijn. Het hoort erbij, bedenk ik mij dan en maar vraag ik mij af: “waar ben ik aan begonnen?”
Maar ik ben een optimist en ik realiseer mij dat vele truckers mij zijn voorgegaan en ik mijn koppie erbij moet houden.

Ik rol van het theoretisch gedeelte in de praktijk en daar sta ik dan in de loods met een “pompwagen” in mijn handen om een pallet met vracht uit te laden. Rijden naar de laadklep, bochtje draaien en met mijn voeten op de afgebeelde “gespoten voetjes” op de laadklep, laat ik deze zakken. Na een paar uur gaat het mij pas “beleven”. Daarvoor was het voor mij compleet onbekend. Snel daarna de nieuwe opdrachten (scenario’s) met verschillende soorten ladingen. Gewichtsverdeling, plaatsing, vorm vast zekeren, enz. En dan is er ook nog de tijdsdruk om het correct te realiseren binnen een vooraf gestelde tijd.

Vooraf de toets (het examen) nam ik nog grondig de theorie door en ik bedenk mij dan dat ik alle mogelijkheden van beladingen gezien heb en waarbij ik in korte tijd heel snel geleerd heb van de fouten die ik heb gemaakt. Van fouten kan ik eigenlijk niet spreken, want ik heb nog nooit van mijn leven een vrachtwagen geladen en gelost. Dat is voor mij dan de spreekwoordelijke oppepper voor mijn vertrouwen. “Alles is nieuw, dat moet je gaan beleven en erop vertrouwen dat het goed gaat".
Ik kijk dan terug naar mijn eerste rijles; het smalle winkelstraatje te Sliedrecht en aan mijn rechterkant – in letterlijke zin - een complete kermis en fietsstrook met heel veel ouders met fietsende kinderen. Wetende dat je in de vrachtwagencabine een grote blinde hoek hebt ..  


Ik doe het rustig aan en ik vertrouw erop, dat het goed komt.


Dank aan:

HEBRA-GTO

Verkeersschool Wierks

Sectorinstituut Transport en Logistiek



Blog #8 | Rotonde 

Op weg naar huis richting Rotterdam ben ik nog volledig in de “truckmodus”. Bij het links voorsorteren vanaf de N3 om op de A15 te draaien, laat ik wellicht een zee van ruimte over en een aantal personenauto’s die met hoge snelheid rechts passeren duiken in het ontstane gat.  Dan denk ik maar; “fijn voor ze”. Uitrollen en bijtijds remmen, met de “geleerde” rust kan het me eigenlijk niet zoveel schelen. 

Een paar uur daarvoor kwam ik met minder rust aan bij Verkeersschool Wierks te Dordrecht. Geen stress, maar met gezonde spanning stap ik het gebouw binnen. Met een gevoel van terug van weggeweest, is voor mij het bewijs dat je er zo mee bezig bent. Gauw raak ik aan de praat met een chauffeur die vandaag zijn laatste rijles doet voor CE (trekker met oplegger) praktijkexamen. Een jongeman met ruim 1 jaar C-ervaring. Uiteraard vraag ik het hemd van zijn lijf en wat mij opvalt is dat hij een enorme rust uitstraalt. Er vooruit komt wat de moeilijkheden en de mogelijke “valkuilen” zijn van het rijden met zo’n groot gevaarte.  Voor mij is hij al bij voorbaat geslaagd en ik wens hem van harte succes. 

De ruimte wordt gauw gevuld met een volgende klas die RV1 theorie volgen en pauzeren. Met het weerzien van een aantal klassenmaatjes die het blijkbaar niet gehaald hebben, is het toch een welkom terug. We delen met z’n allen het enthousiasme en zij beloven mij uit te zwaaien wanneer ik het parkeerterrein verlaat.

Stoel afstellen, spiegels, contact aan, … camera’s werken. Langzaam optrekken en ik rijd het terrein af. Aan de rechterkant zie het clubje uitzwaaien. Of ik zij nog heb terug gezwaaid kan ik mij niet meer herinneren. Zal het wel gedaan hebben. Dan voel ik mij trots. Trots, omdat het voor mij “stapje voor stapje is”, en nu rijd ik in de volgende fase. 

Zoekend op je rijstrook naar je breedte en vooral uitrollen en afremmen, “spiegelen” in het verkeer. Het is heel veel kijken. Dat is voor mij de grote ommekeer en niet zo zeer een verrassing. Ik besef mij dat een aantal maanden geleden mijn ogen werden geopend met de zogenaamde intest C; 2 uur rijden met een schakelbak vrachtauto.  Vandaag is de luxe van een volledige automaat en het is een verrijking. Een stuk gemakkelijker, maar het verkeer om je heen verandert echt niet. De vrachtauto is vooral breed en lang. 

In alle soorten en maten heeft de regio Dordrecht de rotondes uitgevonden. Het zal elders niet anders zijn, maar met een vrachtwagen is het compleet anders benaderen en rijden. Daar wordt je rijvaardig- en rijbehendigheid op de proef gesteld en vooral het anticiperend vermogen.  

Terug naar Dordrecht – met de wind van rechts – merk ik hoe zijwind gevoelig een vrachtwagen is. Ik houd de as van de weg aan en mijn rechter spiegel in de gaten. Ik voel mij nu al thuis.

“Gaaf” spreek ik uit tegen de rijinstructeur. Nu nog heel veel leren …


Met mijn geheugensteuntjes op zak kijk ik alweer uit naar volgende week dinsdag voor het vervolg.


Dank aan:

HEBRA-GTO

Verkeersschool Wierks

Sectorinstituut Transport en Logistiek



Blog #7 | Beeldvorming

Ik laat het dampige linker portierraam zakken en ik kijk naar de geparkeerde vrachtauto’s. Een aantal staan stil met draaiende koelaggregaten en ik kijk naar een vrachtwagenchauffeur die uit zijn cabine klimt. Een corpulente man, buiktasje, vaal T-shirt en korte broek. Op zijn Adidas slippers met witte sokken sloft hij langs de trailer. 

We zijn op weg – en nog een lange rit te gaan – naar Zuid Toscane, Italië en ik heb de auto geparkeerd bij het tankstation in de buurt van Worms aan de Bundesautobahn 61. Ik kijk nog steeds gebiologeerd naar de chauffeur die nu de wielmoeren van de trailer met de Newtonmeter aantrekt. Hij blijft steeds bezig. Ook op weg naar een verre bestemming, maar dat doet hij voor z’n werk. Misschien eenzaam, maar ook wel uitdagend. Na een half uur “rusten” ben ik weer onderweg naar het zonnige zuiden. In mijn gedachten verplaats ik me in het werk van de chauffeur. Ik bedenk mij, het zou wel best gaaf zijn om dat ook te kunnen. Maar het heeft nooit mijn pad gekruist … 

Ruim 2 jaar later en het is volle bak in Vugt bij de informatie avond van het Sectorinstituut Transport en Logistiek. Met grote nieuwsgierigheid hoor ik de gesprekken van de mede uitgenodigden, maar in het gezelschap zie ik geen prototype vrachtwagenchauffeur. Na de presentie keren we terug naar het zaaltje in afwachting van een persoonlijk gesprek. Ik word aangesproken door een leeftijdgenoot en die ziet mij wel zitten als chauffeur op zo’n grote truck. Verbaast kijk ik hem aan en in het korte gesprek leg ik hem uit dat het voor mij “stap voor stap is”, neem ik afscheid van hem omdat ik word opgeroepen met mijn batchnummer 10. Zou ik hem ooit weer eens terug zien? Wereldje is klein.

In het volgend zaaltje – maanden later – en in de vroege morgen, wordt uitleg gegeven over de Verkeers Wet- en Regelgeving. Ja, waarom zou je bij hoofdstuk 1 beginnen? In de koffiepauze kijk ik om me heen en wederom ontdek ik niet de prototype vrachtwagenchauffeur. Niet dat ik daar erg mee bezig was. Mijn constatering is dat de meesten de keuze hebben gemaakt voor zelfstandigheid en vrijheid, waar iedereen zo over spreekt en ook zo wordt gepromoot. Misschien teveel geromantiseerd. Maar de uitdaging moet je zelf vinden en beleven.

Op het hoofdkantoor – bleek later - van het CBR te Rijswijk komen we elkaar weer tegen. Met een grote groep zijn wij begonnen bij Verkeersschool Wierks te Dordrecht en in 2 weken lotgenoten geworden. Maar het is een afvalrace. Dat begon al in Vught en dat zie je ook in Rijswijk. De groep is al aardig uitgedund. We staan buiten en bespreken onze resultaten. Door naar de volgende fase van het uitdagende leertraject. Bestaat het prototype vrachtwagenchauffeur …?

De buitenwereld of laat ik het anders formuleren. De wereld om jou heen ziet het anders. Of eigenlijk beter gezegd, zij kunnen de prototype haarfijn formuleren.
Zonder in te gaan in hun beleving vertel ik mijn intrinsieke motivatie en dan zie je de beeldvorming snel veranderen …

“Het is een vak … doe het maar na”. Ik zal het nog moet bewijzen.
Er is wel een prototype vrachtwagenchauffeur concludeer ik, dat is er een die van het vak gaat houden of houdt.
Ik kijk er na uit om op de weg te gaan en aan het werk voor HEBRA-GTO.


Dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Logistiek en Transport


Blog #6 | CBR perikelen

Voor aanvang van de cursus C-rijbewijs dien je bij het CBR een gezondheidsverklaring aan te vragen. Een onderdeel is een keuring door een arts. Met de aanvraag ontvang je dan de zogenaamde ZD-codes die de keuringarts nodig heeft voor het invoeren van de rapporten.
Zo gezegd en zo gedaan. Na betaling met iDeal ontvang ik de bevestiging van de aanvraag.

Dan komt het lange wachten. Het “systeem” genereert blijkbaar geen ZD-codes en moet er blijkbaar iemand achter de knoppen de aanvraag beoordelen en toekennen. Na ruim twee en een halve week ontvang ik dan de gegevens. Het is inmiddels eind maart 2019.
Begin april bezoek ik de keuringsarts bij Verkeersschool Wierks en na een klein kwartiertje sta ik weer buiten. Thuis log in op de website van het CBR en lees ik de keuringsrapporten.
CBR zal binnen 8 weken gaan reageren is een korte mededeling boven het staatje van de documenten.

Dan is het wederom het lange wachten. Het zal waarschijnlijk een CBR-procedure zijn, dat een andere bevoegde (keurings)arts de rapporten nogmaals doorneemt en zijn fiat geeft voor de broodnodige gezondheidsverklaring.
Immers, heb je geen gezondheidsverklaring dan kan het praktijkexamen niet worden afgenomen.

Het is nog steeds wachten. Hoopvol bel ik het centrale nummer en na circa een half uur word ik uit de wachtrij en van de lijn afgegooid.
Ik blijk dus - na onderzoek en de vele films op YouTube te hebben bekeken – dus niet de enige te zijn.
ICT problemen? Onderbezetting? Mismanagement? Onkunde?
Maar vooral door vergrijzing van de rijdende Nederlandse populatie heeft de afdeling “Gezondheidsverklaringen” het blijkbaar zo druk gekregen dat de Minister van Infrastructuur en Waterstaat Cora van Nieuwenhuizen het CBR onder curatele stelt.
Algemeen directeur Petra Delsing stapt op en Jan Jurgen Huizing neemt het stokje over.

Voor woordvoerster en externe communicatie adviseur van het CBR, Irene Heldens wordt het een “helse” uitdaging om de extreme opgelopen vertragingen uit te leggen. Jammer, het is haar niet gelukt … En dan wordt het weer wachten op haar aangekondigde verbeteringen. Maar haar boodschap is hoopvol en duidelijk; “begin er maar zo vroeg mogelijk mee met het aanvragen van de gezondheidsverklaring”. Ja inderdaad. Ze draait de zaak lekker om!

Maar ik pak gelijk haar tip op: “Communiceer via het webformulier van de CBR website. Bellen heeft eigenlijk geen zin”. Ik vul het in en een paar dagen later ontvang ik het bericht met de mededeling: “Hierbij bieden wij u onze verontschuldigingen aan voor het niet op tijd beantwoorden van uw vraag met contactnummer … “
Er is blijkbaar weer een ander iemand die aan de knoppen zit om dit bericht te versturen. Hadden ze ook automatisch kunnen laten doen. Kwestie van een e-mail autoreply instelling. Bespaar je mensen en die kunnen ze hard gebruiken bij de afdeling gezondheidsverklaringen.

Het is wachten en inmiddels twee en een halve maand verder.


BNN Vara Zembla: “Chaos bij het CBR
BNN Vara Kassa: “Maanden wachten op gezondheidsverklaring CBR” 

Dank aan:
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek
Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen



Blog #5 | Ideaalbeeld

We hebben Peter.  
Peter is onze mobiele fietsreparateur. Een man met veel woorden en vooral veel gezelligheid. Gepensioneerd en kan het werken niet laten. Maar voorheen heeft hij op de “bus” bij de R.E.T. gezeten en daarvoor als vrachtwagenchauffeur. In zijn vrije tijd – en deelt hij naar eigen believen in – rijdt hij in zijn camper naar het buitenland. Vrij als een vogeltje.


“Zij-instroom in de wereld van transport over de weg.”
06.45 uur meld ik mij te Dordrecht bij Wierks voor de 1e les RV1.
Wat een tijd, waarom kunnen de lessen niet in om 9 uur beginnen?
Ik ben best wel wat “wereldtijden” en “tijdsverschillen” gewend, maar het betekende voor mij om 5 uur ’s morgens op. Ik maak al gauw een praatje met mede lotgenoten en zij worden daarna klassenmaatjes. Het blijft harstikke vroeg en dat blijft ook zo.

Als je met enthousiasme aan begint, projecteer je jezelf een ideaalbeeld. Er is nog niet de vraag of je het zal kunnen en of het tot je mogelijkheden behoort. In je beeldvorming kan je alleen het woord “gaaf” bedenken. Nog niets eens stil te staan of je dat ook kan verwezenlijken? 
Zo ook in het verdiepen van het chauffeurs vak. Dan vind je al gauw de YouTube films van Guus on Tour en later kom je de vlogs van William de Zeeuw tegen. Hij bleek ook nog de social media “hotshot” van het chauffeurs vak te zijn … en terecht.
Met een goed oog zie je dan dat zij het vakmanschap beheersen …

Met dank aan:
William de Zeeuw
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport & Logistiek



Blog #4 | Common sense in het verkeer

Ik kijk uit naar de praktijklessen en het rijden met een vrachtwagen zal een uitdaging worden.
Rust en vooral goed kijken, anticiperen, beslissen en handelen.
Met ruim 42 jaar het roze vodje en later een plastic card voor een personen auto op zak, zijn de afgelopen weken cursus RV1 en Code 95 een “eye-opener” voor mij geweest.

Op een normale doordeweekse dag – dus woon- en werkverkeer – ben ik op weg naar Schiphol.
Het is rond 11 uur ’s morgens en na de files op de A13 / A4. Het is traject waar vele controles worden uitgevoerd en het verkeer gedraagt zich er ook naar.
Tot dat de A44 zich invoegt richting Schiphol en een racebaan ontstaat met een maximale snelheid van 130 km/u. Invoegend verkeer van rechts die al vol gas rechts inhaalt. Als je de situatie kent vanaf de A4 is het nog 100 km/u voor de twee rijstroken.

Dan zie ik opmerkelijke gebeurtenissen; a. de twee rijstroken worden ook “jakkerbanen” en b. voor het overige langzaam verkeer – rijdt dus nog 100 km/u – is het verplaatsen naar de rechterrijstroken uitkijken geblazen. Immers, rechts rijdt met 30 km/u je sneller voorbij …
En dan zit ik in een personen auto van nog geen 1.000 kg. Te weten als je in truck zit met vracht je het meervoudige tonnage bij je hebt en je 80 km/u rijdt. Een voordeel, je bent wat groter.

De weg terug naar Rotterdam en ik duik in de file. File-filosofen hebben al zeer lange tijd het antwoord. “De weg is alleen voor mij aangelegd”. Dat zie je ook. Mocht je daar aan mee doen, dan zal je snel bemerken dat je net voor de Ring Noord van Rotterdam de vrachtauto inhaalt – immers je hebt de naam onthouden van het vervoersbedrijf – en je dan afvraagt waar komt die nou vandaan?
Antwoord: “het nieuwe rijden”. Zij volgen de geheime rijstrook met continue snelheid en voortgang …

Ik bedenk mij, dat ik dan enigszins “beschermd” zal zijn door een opvallende mooie “bakwagen” met een blauw bord met witte letters “L”. En voor de niet oplettende verkeersdeelnemer en/of weggebruiker zal de reclame van Verkeersschool Wierks zeker gaan opvallen.

Met dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport & Logistiek

Blog #3 | Inspiratie

“24 uur HEBRA-GTO” is mijn blauwdruk voor het foto- en filmdraaiboek. De rode draad van het verhaal in ruwe opzet is het volgen van 4 vrachtwagenchauffeurs en 1 planner. Terminal ECT, visafslag, tankwagen, internationaal naar Bazel. Niet geheel origineel qua opbouw – denk maar aan de succesvolle tv-serie 24 – maar misschien wel uniek voor een Nederlands transportbedrijf.

Het is december 2017, het begon als wensvervulling om eens een keer mee te rijden in een heuse vrachtwagen. Een item van mijn bucketlist.
Ter voorbereiding van een uitgebreide “storyboard” – immers, wat wil je laten zien en hoe beleef je het? – verdiep ik mij in het vak van vrachtwagenchauffeur en transport.
Op YouTube vind ik en bekijk ik met volle aandacht de video’s van Guus Halberstadt (Guus on Tour) naar het hoge en vooral koude Noorden. De vele films zijn inspirerend en geven voor de leek een goede weergave van het vak. De beelden blijven in mijn gedachte “hangen”.

Met de directie van HEBRA-GTO bespreek ik het “wel en wee” van mijn eerste week cursus RV1 bij Verkeersschool Wierks en op mijn verzoek en ter voorbereiding van de volgende cursus Code 95 doe ik een rondje vrachtwagen. Je kan dan wel geslaagd zijn voor de basiskwalificatie techniek, maar nu wil ik ook graag alles in het “echt” zien. Een zeer ervaren “internationale” vrachtwagenchauffeur begeleidt mij en geeft uitgebreide uitleg als wij over het terrein van het transportbedrijf lopen. Al is het maar over het aansluiten van de luchtleiding of ontluchten (condens) van de luchtcylinders, de werking van de twistlocks en de het locken met de king pin van de trailer. Het gaat nu echt “leven”. Je leert het uit een boekje, maar nu kan je het zien, voelen en ruiken …

Het is ruim een jaar later, de gedachten die zijn altijd in mij blijven “hangen”. Van rechts naar links, de bijrijder ben ik nooit geweest en nu ga ik voor de linker stoel. Temeer door de omstandigheden – drukte en ik was heel veel in het buitenland – is het project “24 uur HEBRA-GTO” niet opgestart.

Ik bemerk ook mijn opwinding. Het komt steeds dichterbij. Het is stap voor stap, en steeds een stukje verder. Maar het project komt ook dichterbij. Maar nu ben ik hoofdgetuige en speel ik mijn rol in de film ...

Dank aan:
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport & Logistiek
Guus Halberstadt - Guus on Tour

Blog #2 | De ruimtekussen

We (her)kennen het allemaal in het verkeer.

Je achterligger wil meters en seconden winnen en je dwingen om zijn of haar rijstrook te verlaten.
Immers, waarschijnlijk is de gedachte: “ik ben snel en heb een agressieve grill, mooie daglicht LED-verlichting en vooral haast”.
Dan bedenk ik mij; de meeste kopstaart botsingen zijn vooral op de linkerrijstrook en is hij of zij een keertje aan de beurt.

Een paar maanden geleden - na de informatie avond van het Sectorinstituut Transport & Logistiek – kwam mijn wens om daadwerkelijk een vinkje achter de vele items van de bucketlist te zetten uit.
Het rijden in een echte vrachtauto. Gewoon doen dus en ook zo geregeld.
Ik zie het als een “proefje”, maar er is niks zomaar. Het wordt een heuse intest C.
Het is “serious business” en de test zal 2 uur duren.
Ik meld mij aan bij Verkeersschool Wierks aan de Waalhaven te Rotterdam, uiteraard veel te vroeg.
En daarvoor met mijn auto netjes geparkeerd … immers, laat ik maar goed beginnen.

Na uitleg van de instructrice – hetgeen mij in eerste instantie verwonderde, maar snel realiseer ik mij; het is echt geen mannenwereld meer – wordt het echt het uur U. Wisselen en starten.
Wonderbaarlijk kom ik met de grote truck weg. Gemakkelijker dan ik dacht, maar het ouderwets schakelen met een Mercedes “schakelbak” werd voor mij de uitdaging. Tikje links en dan weer tikje rechts. Toerental laten zakken en schakelen …
Uitrollen, rotondes, breedte van de truck en ook nog op spiegels letten. Het verkeer “zwerft” om je heen, dode hoek, enz.
Het vinkje kan ik zetten. “Done”. Het viel mij mee en ook niet tegen. Het is een uitdaging.
Rijden met een vrachtauto is een vak. Het vonkje ontbrandt mijn enthousiasme …

Het nieuwe rijden: “Anticiperend rijden en gebruik maken van de cruise control”.
De andere antwoorden zijn verder niet relevant. Ik klik op B en ga verder met de volgende vraag.
Het is een lange zit, twee examens voor het vakdiploma Code95.
“Bij het aanklikken van volgende kunt u niet meer terugkeren naar het examen”, druk ik door.
Geslaagd. Dat is binnen, nu gaat het echt beginnen en dan doe ik de ruimtekussen in de praktijk.

Dank aan: 
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport & Logistiek


Blog #1 | Terug naar de schoolbanken

Cursus Verkeer & Techniek RV1 voor het rijbewijs C/D. Het is vooral bijspijkeren van verkeerskennis, regelgeving en verkeersborden. Ondanks ik de borden wel ken, maar een aantal zijn mij niet opgevallen. Daar zit je dan en terug in de schoolbanken …

Het is half februari 2019. Ik neem ruim de tijd voor de autorit naar Vught. Volgens mijn navigatie heb ik een marge van een halfuur voor aanvang van de informatie bijeenkomst van het Sectorinstituut Transport & Logistiek. Door de file op de A-15 wordt mijn tijdsmarge snel kleiner. Ik sta stil naast heel veel vrachtauto’s en dan bedenk ik mij … is “vrachtauto rijden” wel wat voor mij?

Op tijd stap ik de ontvangstruimte binnen en ik zie velen aan tafeltjes zitten, maar er wordt weinig gesproken. Toch een solitaire baan? Als een spons neem ik de informatie op en observeer ik mijn mede lotgenoten. Oordelend? Neen, ik sta er volledig blanco in en ervaar het als een grote uitdaging. Het is weer een stapje verder in mijn ontdekkingsreis.

Ik word opgeroepen via mijn batchnummer voor een screening gesprek. Had ik daar nou net niet op voorbereid, maar op basis van pure interesse, overtuiging en uitdaging in de “wereld van transport over de weg”, wandel ik na een prettig gesprek met een welkomstdoosje van het Sectorinstituut naar de banenmarkt. Enigszins nog verbluft, praat ik met een vertegenwoordiger van een transportbedrijf en een uitzendbureau. Dan bedenk ik mij dan; ik ben nog niet afgevallen? Waar moet je dan aan voldoen om vrachtwagen chauffeur te zijn en te worden?

Turend voor het scherm lees ik de vragen. Ik neem alle tijd om de vraag te begrijpen en de zogenaamde “instikkers” te filteren. Knopje “volgende”. Het is stil, ik hoor het geruis van de airconditioning en af en toe een zucht en een kuch.

“Weet u zeker dat u wilt afsluiten?”. Een druk op de knop “volgende”. Ik geef nog een duimpje naar de surveillant van het CBR - turend naar de camera beveiliging schermen - die achteraan in de ruimte zit en rij ik richting huis. RV1 heb ik binnen. De volgende stap …

Dank aan: 

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport & Logistiek

Mobirise

Maak uw eigen website in enkele muilsklikken! Mobirise helpt u de ontwikkeltijd te verkorten door u een veelzijdige website-editor te bieden met een drag-en-drop interface. Mobirise Website Builder maakt leuke, retina- en mobiel-vriendelijke websites met een paar muisklikken. Mobirise is een van de makkelijkste webtools vandaag beschikbaar . Het laat u toe om zoveel websites te ontwerpen als u wilt daar het een desktop-app is.

Develop a free website - Click here