best css templates

Hoe word je vrachtwagenchauffeur?

Blog #22 | Geduld is een ...

Om 7 uur ’s morgens passeer ik de grens en rij ik Duitsland in. Ik ben al meer dan 3 uur onderweg en het is genieten. “Met de vlam in de pijp”, een hit uit 1978 van Henk Wijngaard en ik memoriseer het deuntje. Weinig verkeer, althans wel veel beroepschauffeurs die onderweg zijn. Met lichtseinen geef je aan dat hij of zij na een inhaal manoeuvre weer naar rechts kan. En dat wordt gewaardeerd door het knipperen van de rechter- en linker richting aanwijzer lichten. Ooit geleerd in de theorie dat het niet is toegestaan. Maar de praktijk is anders. Maar ik heb het idee dat het een Nederlands fenomeen is, ooit een groot truckersland. De verschillen zie je nu aan de vele witte kentekens van de trekkers.

Heel veel geduld hebben. Maar dat lukt mij wel, in de wachttijd maak ik er gebruik van om mijn administratie bij te werken en het e.a. door te lezen. In de afgelopen twee weken heb ik vele Rotterdamse havens terminals gezien met allemaal (zonder enige uitzondering) verschillende procedures. In mijn jaren geleden voor mijn verjaardag ontvangen cadeautje; een notitieboekje - met de titel “write your ideas” - komt mij nu van pas. Alles noteer ik, want de verschillen zijn te groot om te onthouden.

In twee weken merk ik al de verschillen, het wordt drukker en tijd voor een praatje met een collega chauffeur op de terminal is er niet meer. We staan nu al in wachtrijen voor aangegeven “blokken” om in een sluis achteruit te rijden. Maar met groot respect, want iedereen houdt blijkbaar elkaar in de gaten en al sta je 4 rijen dik … ik kreeg een seintje van een medechauffeur dat ik aan de beurt was en had het zelfs niet eens in de gaten.
En de ene terminal is de andere niet, dan rij je relaxed naar een gelijknamige terminal en dan doet het pasje niet. Parkeren en vragen. Blijkt er weer een nieuwe veiligheidstest voor noodzakelijk te zijn.
Maar goed, na 15 minuten een instructie film gezien en de het aangeven van de correcte antwoorden van de toets, mag ik na slagen en met mijn proeve van veiligheids- en procedure bekwaamheid de terminal op. Container geladen en weer op weg …

Hoe het lot bepaalt door veel te vragen en te doen, ook je geluk kan zijn?
Op de parkeerplaats van een terminal kom ik een collega tegen en uiteraard herkenbaar aan de mooie en gestileerde vrachtwagens van HEBRA-GTO. Dus tijd een voor een kennismaking en praatje.
Als een spons neem ik alle “Tips and Tricks” op. Daarna rijden we gezamenlijk op naar de terminal en we houden contact. Chauffeurs onder elkaar en zeer waardevol, immers met de tips ben ik probleemloos met de “4 – assen en zwaarder dan 18 ton” instelling van tolkastje (Maut) door Duitsland gereden.

Ik zag ook foto’s van een glanzende HEBRA-GTO truck op de Dam te Amsterdam.
Daar komen wij – want ik hoor erbij – ook. En dan zie je in je scherm van de boordcomputer een adres verschijnen met de plaatsnaam … Amsterdam.
Dan niet het centrum, maar het noordelijk gedeelte. Ruim op tijd en veel te vroeg, maar goed.
Alles verloopt op rolletjes en na de ondertekening van de CMR vrachtbrief rijd ik weg.
Tijdens het lossen kom ik aan de praat met een van de medewerkers van de klant en we hebben een leuk gesprek. Samen hopen we elkaar weer gauw terug te zien.

Het is wat je geeft, krijg je terug. In een ongelofelijk hoosbui rij ik een industriepark om te laden.
De procedure is daarin algemeen. Aanmelden en vooral vermeld ik dat ik er voor het eerst ben en met een grote glimlach vertel ik ook dat ik net een week “los” ben. Dat helpt vaak. En inderdaad, het routineuze verandert in hulpvaardigheid. Nog enige vertraging, maar goed ik word opgehaald door een loods medewerker die mij begeleidt om aan te dokken en te laden.
Een man van “stavast”. Waarschijnlijk heeft hij teveel de dingen zien komen en gaan. Ik ben de man die doorgaat om dat te doorbreken. Na een uur laden schudden we elkaar hartelijk de hand.

Om 8 uur exact draai ik het bedrijventerrein in Osnabrück op. Ik zie twee mannen naar mij zwaaien en ik parkeer de vrachtwagen tegenover een loods deur. Na overleg in het Duits en Frans rij ik een rondje op het terrein om de vrachtwagen correct te positioneren voor het lossen van de lading. Er is geen doksluis en de dozen worden handmatig met de hand op pallets geladen en gelost. Rond 11 uur ben ik weer op weg naar Nederland. Zo rustig het op de heenweg was, zo druk is het geworden en door het inhaalverbod is het colonne rijden op de rechterbaan. Het is ook mijn eerste rit waarbij ik de maximale rijtijd – geregistreerd door de digitale tachograaf – in de gaten moet houden. Op de parkeerplaats maak ik mijn rusttijd “vol”.
Nederland keert terug van vakantie en zie vele vol beladen personenauto’s met caravans. Het is afstand houden en het woordje “ruimtekussen” schiet mij weer te binnen. Door wegwerkzaamheden ter hoogte van Hengelo is het opletten geblazen. Het traject is 7 km lang en er is niet veel ruimte.

Bij een volgende lange rit neem ik mijn eigen muziek mee. Dat in plaats van Henk Wijngaard.
Maandag vroeg staat er een rit naar het noordoosten van Nederland gepland en ik ben al voorbereid.
Met behulp van Google Maps heb ik de locatie al bekeken.

Het was genieten en hiervoor doe ik het …

Met dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek

Blog #21 | Een week onderweg

Het is vrijdagmiddag en in de cabine doe ik mijn vereiste ritten administratie met de boordcomputer en ik zie in mijn rechter ooghoek een chauffeur zijn trekker en trailer zeer behendig kijkend uit een open deur, achteruit rijdt. Na het parkeren in de sluis zwaait hij naar me. Had dit nog niet eerder gezien en dus tijd voor een praatje. Het is droog en de temperatuur is weer stijgende. We staan op een terminal en er is een “shift-wissel”, we hebben even de tijd voordat de containers worden afgeladen of beladen.

Het is een leeftijdgenoot en hij heeft nog 8 maanden te gaan. Hij kijkt er naar uit – na 36 jaar op de vrachtwagen. Dan is hij enigszins verbaasd en kijkt mij verwonderlijk aan dat ik net begonnen ben. Een wissel van de wacht, maar is meer een wissel van “tijdspassie”. In dit geval geen “generatie wissel”, die conclusie trekken we dan heel gauw. Maar toch herken ik een glinstering in zijn ogen, het chauffeurs vak is zijn passie.

Zoeken, draaien en keren. Het is zeker nog geen routine. Elke terminal of depot van containers – waar je ze leeg ophaalt – en het beladen hebben eigen procedures en bebording (aanwijzingen waar je moet stoppen, enz.). In mijn eerste week "los" ben ik op locaties waar ik vorige week met mijn begeleider ben geweest. Het is een feest van herkenning. De dame achter de balie herkent mij en legt mij enthousiast uit waar ik moet “aandokken”.
Zo ook voor de loods medewerker – die ik het wonder van behendigheid met een vorkheftruck vond – schud ik vriendelijk de hand. Na zijn aanwijzingen dok ik aan. Het is op de centimeter achteruit rijden. Enige belijning waar je op kan richten is afwezig en voor de kenners die dit lezen; enige indicatie op de “loods flappen” verdwijnen als sneeuw voor de zon met de containerdeuren open. Nu nog turend en uiteraard te veel sturen, zal het hopelijk later op gevoel worden. 

Na mijn buitenlands avontuur op de maandag is het deze week veel “shuttelen”. Ze hebben er een andere benaming voor, die ben ik ‘ff kwijt. Mijn werkterrein is de Rotterdamse haven. Dat zijn heel veel leermomenten; veel interactie met de boordcomputer en alle documenten die er voor nodig zijn. In de container wereld het op correcte wijze van laden/lossen, enz. en met daarbij de zeer stringente veiligheidsregels. En … voordat ik het vergeet te benoemen, het is ook rijden met een vrachtwagen in een wirwar van wegvakken. De ervaren beroepschauffeurs snijden als een heet mes door de boter in het verkeer. Ik blijf lekker op de rechter baan met mijn “tuftuf” – snelheid. Veilig op de plaats aankomen en met een goed gevoel.

Aftanken en de vrachtauto parkeren. Na een lange dag kost het mij behoorlijk concentratie om dat voor elkaar te krijgen. Liever met grote voorzichtigheid een paar keer steken. Haast is een slechte raadgever.
Er wordt mij de vraag gesteld: “Hoe bevalt het je?” Uit de grond van mijn hart antwoord ik: “zwaar”.
Ben ik effectief nog net geen 5 dagen los en onderweg. Het is een uitdaging. Maar mijn gevoel zegt dat ik al 3 weken aan het rijden ben.

Het is toch de passie, de motivator om door te zetten.

Met dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek

Blog #20 | Internationaal

Ik had het voornemen om wekelijks mijn blog te schrijven. Maar, in de vele belevenissen die ik nu meemaak – neem ik de ruimte – om kort op de vorige blog een volgende te schrijven. 

In mijn vorige blog begon ik met Pffff … en dat is nu niet minder. Maandagochtend 05.45 uur rij ik het terrein op van HEBRA-GTO en wetende dat mijn eerste rit naar België zal gaan. Op de bestemming om 09.00 uur lossen, dus dat moet wel lukken.

Aan de koffietafel met medechauffeurs en de technici van de werkplaats (garage) vraag ik nog voor advies en zij zijn bereid om waardevolle tips te geven voor mijn vervoersopdracht bestemming.

Daarna heb ik nog ruim de tijd om de CMR (vrachtbrief) te schrijven, boordcomputer aandachtig te bestuderen – het is nog steeds nieuw voor mij. Ik houd van orde en alles heeft een plaats in mijn mapje. Ook mijn geschreven tips en checklist neem ik nogmaals door. Klaar om te starten, lucht draaien voor de compressor. Immers, de remmen zijn luchtdruk gestuurd. En dan aftanken, want de rit naar België kan daarna met een andere vervoersopdracht anders worden en dan is het wel even gemakkelijk als je genoeg diesel bij je hebt. Niet dat er elders getankt kan worden, maar waarom zou je je onderbreking laten forceren door niet voorbereid te zijn.

Op weg en ik draai rustig mijn bocht linksaf de straat uit. Ik denk dan, ik ben er weer. Een raar gevoel. Het doet mij steeds herinneren aan de uitrit bij Verkeersschool Wierks met mijn instructeur en dan rechtsaf. Turend in de spiegels, de straat en vooral de hoeken en de spiegels inkijken. Het is echt nog vers in mijn geheugen. Maar ik mis ze niet meer, wat ook raar is en wordt. Je doet het nu zelf.

In mijn gedachte is de A16 richting België de kortste en snelste weg naar mijn bestemming. Maar in tegenspraak van de navigatie apparatuur wordt het de route via Bergen op Zoom. Jammer, dat wordt keren voorbij de veiling. Kan het dan nooit in een keer goed? Neen, eigenwijs zijn heeft geen zin en weer een bijzondere verrichting ervaring achter de rug.

Ik nader Antwerpen, mijn eigen TomTom met update informatie geeft al een tijdje alternatieve routes door. Het wordt de Liefkenshoektunnel (heb ik opgezocht). Ik zag al een pasje in de map en ik heb ‘m bij de hand. Nu de “lane” volgen van de abonnees. En vooral de vrachtwagens met NL-kentekens, die zullen er wel vaker komen. En inderdaad, pasje was niet nodig. Ik hoor ergens een piepje en de slagboom gaat omhoog en opgelucht kan ik door.

Op een dorpsweg volg ik de routenavigatie en ik zie buiten de verkeersborden met max. 3,5 T, behalve bestemmingsverkeer en losadressen. Het is smal, met mooie kleurrijke bloembakken is de weg versperd. Een stationaire floriade voor het dorp. Het is behoedzaam rijden. Aan mijn rechterzijde zie ik de ingang van het bestemming gemarkeerd met grote gele betonnen bunker blokken. De laatste die ik had gezien was in Normandië en ik moest ook nog een stilstaande vrachtwagen passeren. Vanuit de straat daar rechts indraaien was voor mijn geen optie. Links zicht, maar rechts niet in te schatten. Ik neem het besluit om een stukje door te rijden en het dan van de andere kant te benaderen met volledig zicht zonder de belemmering van de geparkeerde vrachtwagen. Ik dacht ook ineens aan het artikel in het chauffeurshandboek “Last Minute Risk Inventarisation”. Dan rij je het dorp in en dat wordt het straatje keren (is wel vaker voorgekomen); kont naar achteren en zicht op de rest wordt mijn motto. Ik wil alles zien. Mijn inschatting wordt beloond, want het is op de centimeter indraaien en dan heb ik het mij zelf nog gemakkelijk gemaakt.

Maar om niet in alle details te verdwalen: de loods medewerker dirigeert mij naar de aandok hellingplaats. Ik stap nog even uit om hem een hand te geven, hij is er beduusd van. Misschien is dat niet de gewoonte, maar kan er hartelijk om lachen. Ik ben wel het visite kaartje van HEBRA-GTO, laat ik mij dan ook zo gedragen. En dat doe ik van harte, want ik heb er lol in. Na het lossen en dat was nog een behoorlijke lading neem ik hartelijk afscheid van hem. Dat is mijn optiek “the perfect delivery” zoals ik het las in mijn boordcomputer. 

Terug op Nederlandse bodem, daadwerkelijk. Terug via Antwerpen – Zuid over de Ring naar Bergen op Zoom. Ik ben blij dat ik een grondig en exceptioneel praktijkonderwijs heb gehad. Wat ik gezien heb is de wildernis van het vrachtwagenverkeer. Ik houd mijn baan en ik ben vooral aan het spiegelen, wat zit er naast je en wat zit er achter je … en wat komt er nog aan via je rechterspiegel. Vooral rust bewaren en ik rij met een rustig tempo achter een geel kentekenplaat en trekker richting Rotterdam.

Voordat je het weet lever ik mijn container al weer af. De procedures zijn mijn nu al bekend. De twistlocks, luchtvering naar beneden en ik meld mij aan bij de informatie zuil na het invoeren van mijn pasje, handscan en de nodige gegevens.  Een medewerker keurt de container en ik raak met hem aan de praat. Kan het uiteraard niet laten dat ik nog groener dan gras ben, maar dat ontluikt ook gelijk zijn enthousiasme. Na het afladen van de container en bij het uitrijden zwaait hij naar me en steekt zijn duim op. 

Kijk daar ga ik voor … We doen het met z’n allen. Dat maakt het vak heel mooi !

En internationaal … ik ben er klaar voor!

Inventariseren, uitzoeken, oplossen en doen, dat ligt mij wel. En gelukkig spreek ik mijn talen !


Met dank aan;

HEBRA-GTO

Verkeersschool Wierks

Sectorinstituut Transport en Logistiek


Blog #19 | De tweede fase

Pffff …. Wat een ervaring en uitdaging. Op pad met een 4-asser Scania R520 motorwagen. Nu nog met begeleiding van een ervaren chauffeur rij ik richting Waalhaven om de eerste 20-foot container op te halen en later te laden. Voor het ophalen doen we nog enkele formaliteiten, zoals het activeren van mijn Cargopas.

Het weekend daarvoor loop ik met mijn oudste dochter en haar vriend rond op de Hockenheimring.
Een prachtig cadeau die ik heb gekregen van mijn drie dochters in oktober afgelopen jaar; kaartjes voor het weekend Formule 1. Ook het weekend van Max Verstappen met een glorieuze overwinning onder barre regenomstandigheden. Een wereld apart en ook hebben we het erover, dat een paar dagen later ook een wereld apart gaat worden.

Twee dagen later op kantoor van HEBRA-GTO de nodige papieren tekenen en instructie van de boordcomputer. En dat is ook een wereldje apart. Alles wordt voorbereid met een vervoersopdracht en daarbij de (brood)nodige informatie inzake het transport. Nummers, belading, afzender, geadresseerde, noem maar op. Genoeg leer- en leesvoer. Het uitgebreide chauffeurshandboek krijg ik mee en ik zal het uiteraard met volle interesse lezen. Met mijn toegewezen begeleider, die ik nog ken van mijn rondleiding op het terrein van HEBRA-GTO, lopen we samen naar de vrachtwagen die ik ga rijden. Een Scania, dus niet geheel onbekend. We lopen alles na, testen of mijn bestuurderskaart wordt geaccepteerd in het gesynchroniseerd systeem van de boordcomputer, ter voorbereiding van de echte rit op 1 augustus.
Een zeer bekende HEBRA-GTO collega komt mij tegemoet - en ik ken hem vanuit mijn andere hoedanigheid als social-media adviseur – en legt mij uit hoe ik de aanhangwagen afkoppel. Immers, dat had ik nog niet geleerd en ook nog niet ervaren. Na een uitgebreide uitleg en correcte afkoppeling rij ik een halve meter vooruit en de Scania staat nu echt voor mij klaar.

Het is nog even zoeken waar we de container ophalen, maar alles wijst later voor zich.
Container wordt door een mobiele highloader (misschien heeft het wel een andere benaming) op de vrachtwagen gezet. En op een volgende locatie ga ik laden.

Mijn vertrek vanaf het terrein is nog “roestig”. Alweer een tijd gelden dat ik heb gereden na het examen. Maar na 10 minuutjes zit ik er weer helemaal in. Ik bedenk dan, ik doe het nu helemaal zelf.
Het is niet mijn aard om te denken en te zeggen: “dat doen we even”. Vooral focussen wat je doet en vooral terugvallen op wat je geleerd hebt. Dan ben ik blij, dat ik nog een “bijrijder/begeleider” heb.

Na het beladen richting Maasvlakte. Ik ben nu 3 uur onderweg en daarna kan ik het echt zelf gaan doen. De terminals laten geen begeleiders toe. Ik doe mijn poortinstructie met de testvragen via een portal “screen” en dan is het … alleen. Ik zwaai naar mijn begeleider en ik ben op weg …
Heb ik wel een kaartje gekregen waar je moet zijn, maar ja … onderweg. Je zou denken één haven, één gebied. De bebording mis ik en ik rij al gauw in het verkeerde gebied van de terminal.
Heb ik gelukkig meegekregen, weet je het niet; gewoon vragen. Dus parkeren en vragen.
Na een paar rondjes kom je er dan achter dat de meeste collega vrachtwagenchauffeurs je richting aangeven die niet kloppen. Uiteindelijk heeft een personenauto van de terminal mij in het vizier dat ik zoekende ben. Ik vergeet nooit zijn woorden: “de eerste rechts”. Zo geadviseerd en zo gedaan. En dan beland je op een parkeerplaats met personenauto’s. Het doet mij gelijk denken aan mijn eerste rijles met kermis in Sliedrecht. Mijn bijzondere verrichtingen vaardigheid wordt gelijk getest. Alsof het in de sterren staat geschreven – de vuurproef "continues" -, dat ik dat mag en moet meemaken.
Kortom, na zoeken en rondrijden toch ben ik toch aangekomen bij mijn stek of laad dok. En daarna in gesprek met een vrachtwagenchauffeur – collega uit Geesteren. Met waardevolle tips. En iedereen staat daar open voor. Er is echt een band, ondanks je denkt dat ze allemaal solitair zijn. Eerlijk zijn en “stoerdoenerij” achterwege laten. Ik kom tot de conclusie dat wij allemaal collega’s zijn en vooral vertellen wat je ervaring is. Zeker als je net begint.

De dag gaat door en dan heb je nog een keer zijdelings dokken met een laadbrug. En op het grote terrein de verkeerde terminal ingaan en dan niet meer wordt geaccepteerd als je de andere terminal uitgaat.

Kortom, voor mij was het de vuurproef. En dat was niet eens het rijden. Want ik heb nog nooit zoveel achteruit gereden, aangedokt, straatje gekeerd als in mijn totale lesprogramma.
En denk met harte terug aan mijn instructeur van Verkeersschool Wierks die zeer correct en streng optrad: “op het lijntje en correct aandokken”. Nu snap ik waarom.

Bekaf … zo voelde ik mij de afgelopen 2 dagen.
Wetende dat het nieuw is. Maar ik heb een zeer voldaan gevoel.
Ik ga hiervoor! Het is vooral leren en wellicht door de zure appel heenbijten. Over een paar weken is het mij hopelijk allemaal bekend.
Het is een vak van "zelf doen, uitzoeken en oplossen".

Een prachtig onthaal bemerkte op de vele plaatsen waar de vrachtwagens van HEBRA-GTO stonden en wachten om te laden of te lossen. Een prachtig onthaal van collega-chauffeurs. Het is een prachtig bedrijf.

En vrachtwagenchauffeur is een passie ! Ik teken daarvoor.



Met dank aan;
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek

Blog #18 | Epiloog

De titel klinkt als het einde, maar dat is het niet. Ook niet met schrijven. Ik ga een nieuwe fase in.
Het verzilveren van het geleerde in de praktijk. Uiteraard zweef je na het behalen van het praktijkexamen een paar meter boven de grond en dan gaat het jeuken. Ik wil weer de cabine inklimmen en op weg …

Na het ontvangen van vele felicitaties en van mensen die ik (nog niet) ken, begrijp ik en voel ik de passie voor het chauffeurs vak. Het zijn niet de plaatjes en de promo films, je moet het doen.
En … dat doe je niet zomaar. Al met al kan ik niet zeggen of het traject mij mee- of tegengevallen is.
Maar mijn passie voor het vak heeft mij zeer zeker er door heen gesleurd en zo ervoer ik het ook.

Ik kom tot de conclusie dat het hier goed geregeld is. Een zeer grondige voorbereiding tot het vak. Vanaf mijn eerste informatie avond te Vught – die ik op korte termijn nog had kunnen regelen – waar een duidelijke en eerlijke uitleg werd gegeven met daarna een onverwachte sollicitatie / screening gesprek. Dan rol je door naar de intest C die ik bij Verkeersschool Wierks had geregeld.

Het was een item van mijn bucketlist. Rijden met een vrachtwagen. Vertrokken vanaf de Waalhaven te Rotterdam met een schakelbak. Na twee uur werd ik niet afgeschoten en was ik geen publiek gevaar voor de verkeersveiligheid, oordeelde mijn instructrice. Schakelen was niet mijn ding met tikkie links en dan weer rechts. Het rijden is wel mijn ding geworden. Thuis voelen op zo’n grote bak met 14,5 ton. Dat ga je leren, hoorde ik haar nog zeggen.

Dan heb je het binnen … en niet zomaar. Vooral met steun en enthousiasme van HEBRA-GTO heb ik mijn passie kunnen realiseren. Het begon als interesse en het plan voor een social media campagne om vooral het chauffeurs vak te enthousiasmeren door “mee te rijden”. In beeld en video vorm te geven van wat het inhoudt, kreeg onverwacht een vervolg. Het was mijn vak om bedrijven te profileren op het internet en social media. Dat deed ik met succes, maar daar is passie voor nodig. Met andere woorden, je hart en je gevoel moet er liggen. 

Dan start je dan, wetende dat je een vreemde eend in de bijt bent. Niet dat ik daarvoor vreesde. Toch nog een uitdaging, het is gewoon vooral doen. De wereld om je heen bestempelt een vrachtwagenchauffeur, maar heeft er eigenlijk geen weet van. Niet dat ik dat de wereld ga uitleggen. Jaren daarvoor ook nooit over nagedacht en ook nooit over geoordeeld. Misschien maar het beste ook …

Ik heb nog vele items voor mijn bucketlist. Immers, ik ben als vliegend personeel pensioengerechtigd en op basis van  tropenjaren vroegtijdig, dus met 60 jaar gepensioneerd. De eerste op mijn lijst is mijn meest uitdagende. Ik ben trots en voldaan om hierna de volgende stap te zetten. En vooral voor HEBRA-GTO, dat wordt voor mij de uitdaging. Volg je “passie” is altijd mijn motto geweest.

Ik klim de cabine in en kijk naar rechts. Ik stel altijd steevast dezelfde vraag: “Zijn we er klaar voor?”
Check, SET en Re-Check zit in mijn haarvaten.
Riemen vast, strak langs de geparkeerde auto’s. Ik check het nog via de spiegels en op de “voorkant” camera. Links en rechts en nog een keer naar rechts spiegelen, richtingwijzer rechts. De Ploegstraat uit …. Ga het missen.

Tot misschien gauw … voor de CE bij de verkeersschool.
Maar eerst aan de slag bij HEBRA-GTO.

Met dank aan;
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek

Blog #17 | De generale repetitie en het examen

Twee weken niet gereden en er staat misschien nog een grotere uitdaging te wachten dan bij de eerste rijles. Mijn uitleg is tweedelig; a. ik ben al meer ervaren en ik weet welke risico’s en situaties op de weg er zijn en kunnen ontstaan, b. het is de generale repetitie voor het praktijkexamen.

Na het blije weerzien met mijn instructeur te Dordrecht – je bouwt immers een band op – doen we de geijkte controles en weer op weg. Het is echt weer omschakelen en na 10 minuten gaat het weer zoals ik wil hebben. Vooral … rust, overzicht, kijken en “spiegelen”.
Voordat ik het in de gaten heb, rij ik alweer het terrein op van de Verkeersschool Wierks. We gaan wisselen.

Er was een planningswissel en de eigenaar van de Verkeersschool Wierks neemt het stokje over voor de opleiding van het “vakmanschap” vrachtwagenchauffeur. Een grondige voorbereiding van de kennis over het voertuig, de controle en op weg. Dan voel je je ontheemd, een bekende stem aan je rechterzijde is er niet meer. Het is een stem, immers je hebt ogen te kort om hem überhaupt in de cabine hem aan te kijken. Ik herpak mij en doe mijn ding wat van je verwacht wordt.
Ter hoogte van het viaduct van de N3 over de A16 laat ik rustig 14.500 kg uitrollen tot het stoplicht en op dat moment is er een flinke aanrijding waarbij drie auto’s zijn betrokken. Het ziet er heftig uit, de drie auto’s zijn “total loss”. Mijn instructeur belt gelijk 112, want het ziet er op het eerste gezicht ernstig uit. Het verkeer om je heen wordt dan een chaos, de twee linker rijstroken naast mij zijn geblokkeerd en iedereen wurmt er om heen. “Rust” denk ik dan en passeer met grote voorzichtigheid de plaats van het ongeval en ik zie nog net een bezorgde moeder zich buigen over haar twee kinderen. Gelukkig, zij hebben het in ieder geval overleefd. Ik kan er verder ook niets meer aan doen, de hulpdiensten zijn opgeroepen.

De generale repetitie, het hoofdmenu is voor mij nog steeds het “aandokken”. Alarmlichten aan, vrije baan, een auto wacht geduldig af en een andere vrachtwagen achter mij houdt de ruimte voor mij open. Achteruit en met alle gepaste voorzichtigheid draai ik de vrachtwagen erin. Zoals eerder beschreven, het is en blijft centimeter werk. Het geleidingsbalk is 15 cm naast het linker achterwiel en dat gaat niet passen. Het is nog steeds een behendigheid die ik nog veel ga oefenen en vooral doen.
De (tacho)tijd vliegt dan echt voorbij. Het is uitklokken en morgen is het dan echt voor “echie”.

Ik kijk de mensen aan en bedenk mij dan “zijn dit de prototype vrachtwagenchauffeurs?”. Ik kan het niet bevestigen. Het was half zeven ’s morgens bij de Verkeersschool Wierks. De eerste kennismaking. Ben ik best wel een behoorlijke prater, maar ik kijk vooral om mij heen. Ik observeer wel dat iedereen er zin in heeft. De mensen ken ik niet, maar gaat er nog een band ontstaan tussen de mensen in het solitaire bestaan van vrachtwagenchauffeur? De gezamenlijke kennismaking – zoals ik was gewend bij heel veel cursussen – is blijkbaar niet van toepassing. Het is gelijk aan de slag. Het eerste dia beeld in oud Nederlands (slide) wordt getoond van de RV1 – cursus en we zijn begonnen.

Kwart over negen, daarvoor had ik in mijn nacht het velen malen de revue laten passeren: rust voor de rotondes, vooruit kijken, spiegelen, gas erop en doorrollen. Het zit echt nu 100% in mijn systeem.
Voorrijden noemen ze het; of het nu voorbereiding is of in afwachting van. In ieder geval geen koude start voor het examen. Die had ik zeker niet de dag daarvoor, nadat ik op heel veel knopjes van luxueuze stoel had ingeregeld. De stoelverwarming die op maximaal stond. Geen zonnetje, maar het was wel zweten aan mijn kont …

Ook wel “voorzweten”, het uur U. Het examen gaat beginnen. Na de kennismaking met de examinator gaan we het kennis uurtje en de inspectie ronde in. Het lijkt wel voorgeprogrammeerd. Zo goed ben ik al “gedrilld” door mijn opleiders. Het komt helemaal overeen met de opleiding.

Het wordt voor mij een reguliere les, alleen ontbreken nu de aanwezigen. Behoudens dan de instructies of ik rechtdoor of linksaf moet. Zo ervaar ik het deels, uiteraard ook met de gedachte dat in mijn ervaring nu een nieuwe stem in de cabine hoor. Ik let uitermate op mijn “manco” spiegelen. En dat gaat goed.
Parkeren, mooi naast de lijn op het terrein van de Verkeersschool Wierks. En ik loop naar de bovenverdieping voor het aanhoren van het oordeel.

Er zijn uiteraard altijd opmerkingen, maar het oordeel is geveld: Geslaagd!
Mijn passie gaat daadwerkelijk in vervulling komen. Het is op dat moment voor mij nog niet te bevatten, maar ik het heb het binnen.

De gecertificeerde start, nu gaat het echt beginnen … !


Met dank aan:

Mijn instructeurs Rob, Jan, Raymond en Lex.
Zij hebben invulling gegeven aan mijn passie.

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek



Blog #16 | Drie dagen

Ik ben een enorme Tour de France – liefhebber, maar ik ben een beetje van slag. In al die jaren volg ik het en dat dateert al vanaf de eerste overwinning van Eddie Merkx. Felix Meurders heeft ooit nog een verzoekplaatje voor mij gedraaid in zijn programma “Radio Tour de France”. Dagen daarvoor stuurde ik een kaartje vanuit het verre België naar Hilversum. Ik weet alleen niet meer welk liedje het was … Maar ook heb ik het spektakel – of misschien helemaal niet – gemist van het verlies van het Oranje team vrouwenvoetbal tegen de Verenigde Staten.

Heerlijk familie weekend in Zeeland, buitengesloten van de wereld. Het traditioneel jaarlijks cadeautje en met nu een heel bijzondere afsluiting; onze jongste dochter heeft haar diploma ontvangen en zal binnen niet al te lange tijd het nest gaan verlaten. In navolging van haar twee oudere zussen, op kamers en studeren.
Nu terug naar de “roots” in Zeeland.

Helemaal weg van alles. Maar ik betrap mij er zelf op dat ik onderweg vrachtwagens aan het spotten ben. Het traject naar Europoort geeft mij heel veel de gelegenheid. Op de terugweg zie ik ter hoogte van Pernis een trekker van HEBRA-GTO. Ook heel veel fel geel gekleurde trucks van Van Orselen Transport. Uiteraard doet mij dat gelijk denken aan Wierks Verkeersschool.

Ik ben overtuigd; “vrachtwagenchauffeur zijn” zit in mijn bloed. Ooit begonnen als interesse, daarna de uitdaging en als laatste het doen. En het het heeft niets te maken met je achtergrond, vooropleiding en beeldvorming door anderen. Het is gewoon doen. Het is een "way of life". 

Het begint te borrelen. Het staat al zeer lang in mijn agenda. Afrijden, ik weet eigenlijk niet hoe dat heet voor het C-rijbewijs. Laat ik maar vanuit gaan dat dat hetzelfde is. Laten zien wat je waard bent.
De komende dagen nog het in mijn gedachten opnemen, maar ik rijd nu mijn personenauto als een vrachtwagen.

Spiegels, uitzwaai, het nieuwe rijden en rotondes …
Hoop dat alles mee zit. Aanstaande vrijdag is de dag …
En ik wil aan de slag bij HEBRA-GTO …

En alle lezers … duim voor me !


Met dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek


Blog #15 | Verkeershandhaving

Eind volgende week is het zover, het definitieve praktijkexamen voor het C-rijbewijs. Inmiddels jeukt het alweer om te gaan rijden en het is al meer dan een week geleden, maar door familie verplichtingen – o.a. diploma uitreiking van mijn jongste dochter en een lang familieweekend – kon het deze week niet plaatsvinden. Gelukkig de dag daarvoor op donderdagmiddag nog een uitgebreide praktijksessie en dan maar ervoor gaan, nietwaar?

Op 1 juli was het zover. Heel “app’end” Nederland op de fiets gaat massaal op de bon. Althans, er is genoeg media aandacht. Ik kan niet spreken dat ik daar ervaring mee heb, daarvoor fiets ik te weinig. Laat staan dat ik nog genoeg vaardigheid heb om met 1 hand te sturen en te “Whatsapp’en”. Het is sowieso voor mij een opgave om snel een tekst op de telefoon in te toetsen. Zeker met het ingebouwde woordenboek die steeds maar nieuwe woorden voorstelt en dat zijn juist de woorden die ik niet wil hebben.
Ben benieuwd hoe intensief de verkeershandhaving zal blijven en zijn.

Het woordje verkeershandhaving klinkt als een oud Hollands woord. Ik ken het, ik heb het meegemaakt … maar waar is het eigenlijk gebleven? Ergens ver weg opgeborgen op de “stofplank” van Justitie. Doet mij ook gelijk denken aan Mr. Koos Spee, het boegbeeld van verkeersrechtvaardigheid. Altijd strak in het pak naast Leo de Haas van het populaire tv-programma “Blik op de Weg” (later wegmisbruikers) gaf hij recht door zee met het mooie Rotterdams accent zijn oordeel. Net zoals de Rijkspolitie, eerst nog met de schitterende Porsche 911 Targa Cabrio’s en later de snelle Volvo’s. “Volgen Politie” betekende geheid een bekeuring.
In mijn beeldvorming zag ik dat ik auto’s van de weg werden geplukt door onopvallende auto’s. Ik ben niet minder gaan rijden in de afgelopen jaren of zou de Politiepost Driebergen zijn opgeheven?

Het SWOV (Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid) onderzoekt de veiligheid in het verkeer en schrijft dikke rapporten over kruispunten en rotondes. Er zullen nog heel veel meer partijen zijn die daarover ook nadenken en schrijven. En dan wordt het toegepast. Zo gemakkelijk zal het niet gaan, eerst natuurlijk ter beoordeling aan een verkeerscommissie, een subcommissie en dan de experts. De volgorde is mij niet bekend.

Ik constateer het volgende fenomeen van fietspaden met en zonder tegenliggers (fietsers en snorfietsers). De fietspaden zijn tegenwoordig zeer breed en de wegmarkering is duidelijk. Blokjes op de middellijn betekent dus dat je tegenliggers kan verwachten, bij het ontbreken daarvan en je constateert ook dat aan beide zijden van een rijweg voor het verkeer je geen tegenliggers mag en kan verwachten.
Niets is minder waar, waarom zou je eigenlijk de rijweg naar jouw fietspad oversteken als je 800 meter ook weer links moet afslaan en dan weer moet oversteken? Dan kan je toch beter tegen het verkeer in fietsen of snorren?
Als amateur en gelegenheid fietser sta ik vaak alleen. Heel vaak alleen voor het rode stoplicht. Je mede fietsers kijken je onbegrijpelijk aan en het is nog niet zover dat je je omver wordt geduwd. Het stoplicht heeft geen enkele invloed op hun levensstijl of gedrag. Ze letten nog net wel op dat ze niet worden platgereden.

De fameuze rotonde. Ik heb het er vaker over gehad. Driekwart (3/4) rond en je hebt alle ogen en spiegels nodig en je inventariseert wat er op de rotonde rijdt, wat er naast je zit (fietsers) en wat er allemaal aankomt. De fietser naast je kan rechtsaf of de rotonde op en dus door en ook 3/4. Maar kan ook direct linksaf met wel of niet een handje uitsteken. En is het een rotonde met een fietspad met of zonder tegenliggers. Dan heb je nog de mede weggebruikers die wel of niet richting aangeven bij het verlaten van de rotonde … Daar sta je dan met een 12-tonner wel of niet op het zebra pad om de doorstroming niet te belemmeren.

Vandaag hoor ik in de auto het verhaal van “ergeren” als je partner aan het stuur is. Maar dat niet alleen, velen ergeren zich aan andere weggebruikers. Ik heb mij vroeger heel veel geërgerd. Misschien ook anderen aan mij. Maar gaandeweg heb ik de strijd opgegeven en tel ik vaak tot 5 (en niet meer tot tien) en laat het maar gaan. Maar ik denk altijd weer: “daar heb je weer zo’n eikel”. Maar in de hedendaagse emancipatie hoeft het helemaal niet een man te zijn, dat heb ik ook gezien.

Dan denk ik terug, Mr. Koos Spee heeft u nou net niet uw opvolging kunnen regelen? Wat ik toen totaal “vertrut” en “burgerlijk” vond, daar kom ik op terug. We hebben nu juist verkeershandhaving nodig al is het maar om uit te leggen aan heel veel automobilisten dat achter het stuur een handeltje is. Het knopje naar beneden betekent dat je richtingaanwijzer aan gaat voor links en naar boven betekent dit voor rechts. En mocht je je zorgen maken over een onbekend getik. Dat hoort erbij, het is ingebouwd.

Ik geloof erin, dat alles goed gaat komen. Dan sta ik niet meer op de fiets alleen voor het rode stoplicht. Velen medefietsers praten dan met mij. Hun digitale apparaten zijn dan allemaal afgenomen.

Foto Credits: RTL Nieuws, Landelijke Politie, e.a.


Dank aan:
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek
Koos Spee



Blog #14 | Flexibiliteit

Nog gauw op de zondagavond mijn e-mail verstuurd om de praktijkles te laten verzetten naar een andere dag in de week. Maandagmorgen vroeg wordt het adequaat opgepakt en er is een les vrijgevallen in de middag. Opgelost en een paar uur later op weg naar Dordt.

Ter hoogte van de Maasvlakte – voor de nieuwe afslag naar het strand - zie ik de geparkeerde vrachtwagens. Een aantal chauffeurs zitten aan een groot campingtafel en er hangt een grijze (rook)lucht daarboven. Een BBQ voor de chauffeurs. Het zal er best gezellig zijn, maar mijn snelheid is te hoog om de details goed te zien. Het wordt een dagje “bak & braad”, met Croma erbij en “dan is het er wel even bij blijven”, niets voor mij dus. De terugweg is voor mij de mooiste weg – als Rotterdammer kan ik het ook nog anders invullen - en ik zie enkele vrachtwagen combinaties rijden en ik vraag mij af, … waarschijnlijk met een speciale vergunning, op zondag mag je niet rijden. Het zit al in mijn vezels … Niet zo gek als je bezig bent waar je hart ligt.

Natuurlijke interesse en gedrevenheid, dat blijft het nog steeds. Een standaard vertrek, vanuit het Divi Hotel in Bonaire. Maar toch het laatste vertrek. Het gevoel is hetzelfde, de gedrevenheid is er niet minder om en ook de gewone natuurlijke professionele spanning. Niks bijzonder, maar je bent geconcentreerd op de zaken die je voorbij komen. Daar sta je nog met de volledige bemanning aan het hek voor de majestueuze foto van de KLM Airbus 330 die net voor “touchdown” over je hoofd scheert. Ruim drie kwartier later sta je op de vliegtuigtrap voor de laatste groepsfoto, op weg naar Schiphol.

Ik weet niet hoeveel maal ik de auto heb getankt. Maar laat ik ervan uitgaan dat ik gemiddeld 20.000 km per jaar heb gereden en dat maal 42, dan kom je ruim uit op 840.000 km en met een gemiddeld verbruik van 1 op 10 – auto’s waren vroeger niet echt zuinig – dus ca. 84.000 liter gedeeld door 45 (brandstof tank) en dan heb ik een inschatting van 1.866 keer. Dat is best wel heel veel en ik neem dat niet de tussentijdse “opvul” tankbeurten mee. Ben ik nu geen rekenaar, maar de Scania gaan we aftanken in Dordrecht. De tank en de tankdop zijn mooi verscholen achter de beschermingsplaten en ik doe mijn inschatting dat de tankinhoud ca. 300 liter is. Mijn rij instructeur zet er een hoger getal in. Het is een splinternieuwe vrachtwagen en ik houd de spanning erin. De 1.867e tankbeurt en de eerste keer een vrachtwagen wil ik uiteraard zelf doen. Voor de 300 liter slaat het systeem al een keer af en ik laat ‘m rond de 303 liter nog een keer afslaan - het was mijn inschatting - en ik kijk hem glunderend aan, het is vol. Maar met doortanken gaat er nog ruim 40 liter in, te weten dat er een verbruik is van 25 liter per 100 km.
De winst heb ik binnen … Hij had het hoger ingeschat.

Op weg naar de rechterbocht, het wordt al een vaste gewoonte.
Nu de dorpen, de dijkwegen en de rotondes langs. De puntjes op de “i”worden gezet. Met het voertuig langs een grindpad naar boven, aandokken op een afstand van 1 meter voor een hekwerk. Weer terug om de takken te ontwijken. Wil je netjes rijden binnen je rijstrook heb je ook nog met takken te maken die laag over de weg hangen. De obstakel route, maar ik houd van voorbereiding en ik heb een slimme "trace" app gedownload om later te zien welke route ik heb gereden. Net zoals bij de voertuiginspectie weet ik dat de toevoeging van Ad Blue een bijdrage levert aan het milieu, althans minder belastend is. Maar ik wil ook de werking van weten … Dus dat zoek ik dan op ...

Dordrecht, Verkeersschool Wierks wordt bijna de routier voor mij. Ik zie een cursusgenoot en we spreken nog snel onze ervaringen door. Het irritantste klasgenootje heeft al een tijd geleden zijn C gehaald en is nu bezig met de CE. Ik kijk hem aan en ik bedenk mij dat het klasgenootje het in zijn vingers heeft.

Ik ga op weg … en voor mij is de tijd rijp. Zo flexibel zit ik er in.


Dank aan:
HEBRA-GTO 
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek

Blog #13 | Halverwege

Na de gebruikelijke voertuiginspectie, waaronder het checken van de verlichting – met een druk op de knop van de elektronische sleutel – doe ik voordat ik het rondje om het grote voertuig loop de “motorkap” open; koelvloeistof op niveau – check – geen lekkages – check. Na het met beleid sluiten kijk ik naar boven en bekijk ik het reusachtige front van de vrachtwagen. Geen schade – check. Geen lekkages onder het voertuig – check. Banden en moeren – check, dubbel lucht – check. Achterzijde – check … en ik loop de punten af die ik nu al goed kan memoriseren. Een geplastificeerde checklist zou handiger zijn, maar dat komt nog voort uit mijn vorige bestaan en werk.

 Met beleid om het voor de tweede maal het woord te gebruiken, klim ik in de cabine. Mijn buiteling bij het “uit klimmen” een paar weken geleden is mij nog zeker bij gebleven en zal ik nooit meer vergeten. Geldt ook voor de instructeur, waar we nog steeds smakelijk om kunnen lachen.  Contact aan, even wachten voor een eventuele storing melding en dan slaat de turbo diesel aan. Dan wordt wederom het afregelen van je stoel en spiegels naar eigen comfort en vertrouwen voor een goed overzicht.  Met kruipsnelheid verlaat ik het parkeerterrein van de Verkeersschool Wierks om mij te laveren tussen de geparkeerde auto’s richting de uitrit en het is weer spiegelen in de spiegels. Voor mijn gevoel blijft het nog steeds krapjes met de breedte-ruimte. In mijn rechter spiegel zie ik de ruimte. Een ruime bocht naar rechts en ik ben weer op weg.  

 Ter hoogte van Tongeren, België heb ik mijn pauze en loop ik langs het voertuig een controle rondje. Van een afstand zie ik een vrachtwagen het parkeerterrein naderen en parkeert voor mij. Gebiologeerd blijf ik kijken. Een korte sanitaire pauze en hij is al weer weg.   Na ruim een half uur ga ik weer op weg richting Verviers via de E313 richting Luxemburg. De koffie was nog warm en de Spa Rood van een ander merk bleek geen bruis te bezitten.  Het zonnetje komt door en ik maak mijn muziekkeuze via de iPod aangesloten op de console. En dat is nou net “niet” de muziekkeuze van mijn “bijrijder”, in dit geval mijn vrouw. We zijn op weg voor een lang weekend naar Luxemburg. Daarvoor had ik al het commentaar gekregen dat ik “truttiger” was gaan rijden. In mijn perceptie is het “anders” geworden. 

Langzaam draai ik het bedrijventerrein op en midden op de weg is een metalen verbindingsstuk voor het hekwerk om het afsluitbaar te maken. Had er uiteraard om heen kunnen draaien, maar ja met een vrachtwagen moet dat lukken toch? Alleen heeft deze hele mooie les vrachtwagen een zeer lage spoiler en dan moet ie even omhoog. Dat is allemaal te regelen met luchtdruk. Zo gezegd en zo gedaan. Al was het nog even zoeken in de diverse instellingen op het dashboard via een display met knopjes. Dan krijg je dan al zeer snel met te veel mogelijkheden te maken en zoeken in welk menu je moet wezen en activeren. 

Aandokken en met andere woorden achteruit rijden op je spiegels voor een loods met een neerwaartse hellingbaan. Anders kan ik het eigenlijk niet beschrijven. Dan moet je eindigen met de achterwielen tussen twee hoge metalen frames met een ruimte van 15 cm links en rechts – was mijn inschatting. Het is en blijft nog steeds voor mij de uitdaging om dit goed te doen. Het is een lange bak en de achterwielen staan daar niet aan het einde daarvan maar toch een stuk daarvoor. Hetgeen het effect heeft dat het voertuig anders draait dan je verwacht … Voor mij een heuse leerdoelstelling om dit goed voor elkaar te krijgen en het was ook al mijn item bij de test van het besloten terrein. 

Maar daarvoor zijn er lessen en besef ik ook dat het nodig is. Doe ik het nog op de “long way” en heb ik de tijd. Menig lot- en klasgenoot doen dagelijks de praktijklessen en is er na twee weken het examen. Ik heb daar niet voor gekozen. Het kan een voor- of nadeel zijn, dat kan je alleen achteraf concluderen na het C-examen. 

Met kruipsnelheid nader ik mijn eerste rotonde – en er zullen nog vele volgen – spiegelen, uitzwaai. De volgorde zit al in mijn geest. Maar dan moet je het ook doen. Het wordt al min of meer een gevoel, maar mijn gevoel is nog niet optimaal en ik pak een stoeprandje mee en denk dan al heel snel: Zero Points. Niet goed gekeken dus. De omschakeling naar voortgang is een heftige voor mij, eerst kruipen en dan weer terug naar de 50 km in de bebouwde kom. De Scania S 450 kan het zeker aan met de Turbo en intercooler (geeft mij het gevoel van een enorm vermogen). Doorstroming, maar ik moet mijn balans tussen veiligheid en snelheid nog vinden. Doe het dan liever rustiger aan, zolang ik maar geen driehoekig gevarenbordje met 45 km op de achterzijde hoef te monteren.

Het is halverwege, voor wat betreft de praktijk. Ik hunker naar de “final test”, het eindexamen om het voor mij begeerde C op mijn rijbewijs te mogen laten bijschrijven. Binnenkort ontvang ik mijn bestuurderskaart – inmiddels bevestigd. Het is inderdaad een lange weg. Met mijn “stapje voor stapje” heb ik al heel veel stapjes gemaakt. En volgens mij maak je in de praktijklessen de grootste stappen in de eerste fase, daarna worden de puntjes op de “i” gezet. 

Wat nog ver was komt steeds dichterbij. Waar het allemaal mee begonnen is HEBRA-GTO. Het transportbedrijf die mij de mogelijkheid geeft om dit avontuur “begeesterd” te kunnen ondernemen. 

De volgende fase … en ik kijk er naar uit. Ik ben halverwege. 

Na het downloaden van de “Quick Reference Instruction” van Scania en het lezen daarvan, weet ik in ieder geval de knoppen te vinden en display uit te lezen … 

15% wist ik al … nu nog van de rest gebruik maken. Dat wordt de praktijk.


Dank aan:

HEBRA-GTO

Verkeersschool Wierks

Sectorinstituut Transport en Logistiek



Blog #12 | Weer op de weg

De titel klinkt zeer belovend. De “internationale” trucker aan het woord. Zoals eerder gemeld in mijn voorgaande blogs: “het is stapje voor stapje”.
Onderweg betekent voor mij nog het rondje kerk Dordrecht met hindernisbanen in Hendrik-Ido-Ambacht, Papendrecht, Ridderkerk en Zwijndrecht.
Het is vertrouwd raken met hele diverse verkeerssituaties. Haakse bochten inkijken of er vrij baan is, de rotondes – zoals eerder beschreven -, aandokken bij een distributiecentrum, snelheidsblokkades met drempels en poortjes, Max Verstappen chicanes - je mag dan niet hier over de kerbstones rijden -, wegversmallingen, fietsers … vooral heel veel fietsers … En ... de wegbeheerder heeft er echt werk van gemaakt.

Uit het grote “leerboek” heb ik het belangrijke hoofdstuk persoonlijke documenten onthouden. Met de ervaring van het CBR moet je er vroeg genoeg bij zijn. Na het laten aanmaken van een persoonlijke inlogpagina op de KIWA-website doe ik mijn eerste aanvraag voor de chauffeurspas (bestuurderskaart) voor de digitale tachograaf. Na zorgvuldig lezen en het uploaden van de benodigde gegevens dien ik mijn aanvraag in. Een paar dagen later ontvang ik een bevestiging dat ik een bericht zal gaan ontvangen inzake de levering van het voor mij waardevol document. Het is wederom stapje voor stapje en het komt steeds dichterbij.

Het is einde winter in Noord-Amerika, Minneapolis – Minnesota. Het is mijn 3e laatste bestemming die ik nog “werkend” bezoek. Ik heb 48 uur de tijd om met mijn bemanning de stad en de omgeving te bezichtigingen. Het klinkt alsof je veel tijd hebt, maar je moet nog de “slaapuren” ervan af halen.
In ieder geval nog tijd genoeg om het een en ander te bekijken. De alom bekende werk- en rusttijdregeling (WRR), maar in het wegvervoer is het niet veel anders. Alleen dan met andere randvoorwaarden.
Al snel is bekend dat ik na mijn “pensionering” mijn volgende passie ga invullen. Wordt het dan anders …?

Het is 06.40 uur te Dordrecht. Ik tap mijn koffie af aan de automaat en ik zie nieuwe gezichten met verhalen over RV1 of Code 95. Ik betrap mij erop, dat ik moet grinniken. Heb ik al gehad … Het lijkt maanden geleden. Met een grote glimlach van de instructeur lopen we het parkeerterrein op naar de eerste nieuw opgeleverde Scania S 450. Na de voertuiginspectie, de accommodatie naar gelieve in te stellen (stoelen / spiegels), gaan we weer op weg. Het voelt al vertrouwd aan en ik heb rust ... Ik ga mij thuis voelen.

Bij de afslag Ridderkerk denk ik aan de toekomstige omstandigheden als ik dan alleen rijd. In eerste instantie is het de rij-instructeur aan je rechterzijde die je gaat missen … En dan doe je het helemaal alleen. Het komt steeds dichterbij. Maar ja, daar doe ik het voor.



Dank aan:
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek

Blog #11 | 100 dagen

Op het computerscherm zie ik mijn dossier van de CBR website. Al mijn examens en toetsen zijn vermeld. Dan nog de laatste grote test en examen; het C-rijbewijs examen. Zo ver is het nog niet.

Als ik het lijstje nog een keer bekijk, constateer ik dat je het nodige moet leren en je niet zomaar het C-rijbewijs met Code 95 haal. Achteraf en waarschijnlijk heel veel later in mijn blogs kan ik het nogmaals relativeren.

Ik sluit de CBR website en op het internet vind ik een NRC-artikel van 30 april 2018 met de aansprekende kop “Zij-instromers: van advocaat tot vrachtwagenchauffeur”. Ik concludeer dat het vrachtwagenchauffeurs vak een passie moet zijn. Maar ook las ik daarvoor een artikel die de mogelijke negatieve kanten beschrijft. Slecht imago (grotendeels veroorzaakt door de witte kentekenplaten), lange dagen, werkdruk, stress, enz.

Grofweg 257 maal de omtrek van onze aardbol heb ik in de afgelopen jaren de wereld verkend en gezien. Ik moet nog een keer zo’n “kras wereldkaart” aanschaffen en dan weet ik dat ruim 90% van de landen kan afstrepen. Dus, leven in het “wereldje van Peter Stuyvesant” met meer dan 11.200 vlieguren. Ook een passie en voor velen niet voor te stellen. Dat is mijn vergelijk met de nieuwe uitdaging die ik nu oppak. Het is niet eens zo ver van huis in figuurlijke zin. Er is een hele grote overeenkomst: “Avontuur, begeestering en vooral de uitdaging aannemen en oppakken”.
Bij mijn laatste vlucht van Bonaire naar Amsterdam krijg ik een mooi cadeau. Een T-shirt met de welsprekende tekst … Op weg naar het Bemanningencentrum draag ik het onder mijn uniformjasje.
Een paar dagen later zit ik in de schoolbanken voor de RV1 bij Verkeersschool Wierks. Zo snel kan het gaan …

In de politiek en vooral bij presidenten hebben ze het altijd over 100 dagen. Toevalligerwijze is het ook de tijdsperiode vanaf de informatie avond van het Sectorinstituut Transport en Logistiek tot vandaag. Ik vraag mij af, wat zullen de volgende 100 dagen mij brengen ..?


NRC – artikel: Van advocaat tot vrachtwagenchauffeur


Dank aan:
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek

Blog #10 | Op pad met de Scania S 450

Het is met een “grote bak” scherp manoeuvreren tussen palen en pylonen. Scherp naar rechts en dan weer recht uitkomen om dan het grote gevaarte - met je handen aan het stuurwiel - achteruit te loodsen in een denkbeeldige garage.
Het is een nauwkeurige klus – en dan heb je ook nog de buitenspiegels - en voor mij is het geen klus om nonchalant uit het raam te hangen en op “gevoel”, zoals je het ziet in de vele promotie video’s over het vrachtwagenchauffeurs vak, het op de centimeter of zelfs op de millimeter het even te doen. Misschien lukt mij dat in de toekomst? Ik ben zeer verheugd dat ik slaag voor de toets “Besloten Terrein”, daarvoor had ik met de laatste oefening een paaltje niet gezien en zelfs het parcours vergeten …

Rondje voertuiginspectie spreekt tot mijn verbeelding. Met een druk op het knopje van de sleutel controleer ik de verlichting, daarna gaat de grille van de truck open. Eén al moderne techniek. De dagelijkse “checks” worden uitgelegd en daarna klim ik in de bestuurderscabine met een "treetje extra". Dit voertuig is voor mij geen ding meer waarmee ik rijd, ik heb het nu leren kennen en ik zit hoog en rij met zeer gepaste snelheid het terrein af. Met souplesse maak ik de ruimte in de rechter bocht ...

Ik rij met het “vlaggenschip” van de Verkeersschool Wierks. Ik noem het maar zo, het is de in de opvallende gele kleur, de nieuwste Scania S 450 met slechts 676 km op de teller. Bij vele chauffeurs zal het hart hiervan overslaan.
Met de hoge voorzijde en de lage spoiler valt deze vrachtwagen zeker op. (hopelijk niet de rijvaardigheid van de chauffeur). Het geeft voor mij een extra druk om vooral geen schade te rijden, maar dat geldt voor elke vrachtwagen en uiteraard ook mijn auto. Ik ga op pad en in de lange ochtend ervaar ik wederom hoe je “fijngevoelig” al sturend je door het verkeer moet wenden. Het is en blijft vooral vooruit kijken en inschatten wat er aan komt. Dat kan alleen maar met heel veel oefenen en "gecorrigeerd" worden en vooral met de uitleg waarom je anders moet handelen zoals je al gewend bent als automobilist. En daar heb je nu juist instructie voor nodig.

Ik mis bij het uitklimmen - in een truck stap je niet uit - het extra 4e opstapje. Met een pijnlijke rechterhand haal ik pleisters in de loods. Zelfs het uitstappen is voor mij een leerproces. Al snel hoor ik dat ik zeker niet de eerste ben die dit overkomt.
Ik kijk weer uit naar volgende week voor de volgende rijles, maar ik moet bekennen dat ik met een paar dagen rust ook wel blij ben. Even “hybride” opladen. Alleen (nog) niet van toepassing bij vrachtwagens.


Dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek


Blog #9 | Vertrouwen

Een nieuwe week, kansen en uitdagingen. Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen; het is maandagochtend en de les C-praktische toets en aansluitend het examen staat op het programma. Niet met de vrachtwagen onderweg, maar nu eens kijken wat er eigenlijk achter je zit en wat je allemaal mee kan nemen.

In de cursus heb ik al mogen kennisnemen van de mogelijke beladingsmethodieken, het vastmaken en zekeren van de lading met alle hulpmiddelen die voorhanden zijn. Daarbij ook nog rekening houdend met de gewichtsverdeling. Ik had het al eerder vermeld, het is niet zomaar een cursusje. Ter voorbereiding had ik de CBR-eisen gelezen op de website. Dus, theoretisch was ik voorbereid. Nu wordt het een “echie”.

In de wereld van techniek en vooral met de snelle internetcommunicatie is het een “heerlijkheid” (lees het in de juist context) om vooraf al de files te zien. Het is vroeg, maar door een ongeval is de A16 ter hoogte van de Van Brienenoord Brug bijna dicht. Vanuit Breda is er al ruim een uur vertraging. Gelukkig ga ik zuidelijk, maar ik had gezien dat het verkeer op de A15 richting Gorinchem zich “opstroopt” en daar sluit ik mij niet bij aan. Dan maar te vroeg bij de Verkeersschool Wierks in Dordrecht. Het is tijd voor koffie en dan lees ik op mijn iPhone de berichten van de Facebookpagina Chauffeursnieuws 2.0. Daar word ik niet blij van en ik zie de afbeeldingen van de (ernstige) ongevallen waarbij vrachtwagens betrokken zijn. Het hoort erbij, bedenk ik mij dan en maar vraag ik mij af: “waar ben ik aan begonnen?”
Maar ik ben een optimist en ik realiseer mij dat vele truckers mij zijn voorgegaan en ik mijn koppie erbij moet houden.

Ik rol van het theoretisch gedeelte in de praktijk en daar sta ik dan in de loods met een “pompwagen” in mijn handen om een pallet met vracht uit te laden. Rijden naar de laadklep, bochtje draaien en met mijn voeten op de afgebeelde “gespoten voetjes” op de laadklep, laat ik deze zakken. Na een paar uur gaat het mij pas “beleven”. Daarvoor was het voor mij compleet onbekend. Snel daarna de nieuwe opdrachten (scenario’s) met verschillende soorten ladingen. Gewichtsverdeling, plaatsing, vorm vast zekeren, enz. En dan is er ook nog de tijdsdruk om het correct te realiseren binnen een vooraf gestelde tijd.

Vooraf de toets (het examen) nam ik nog grondig de theorie door en ik bedenk mij dan dat ik alle mogelijkheden van beladingen gezien heb en waarbij ik in korte tijd heel snel geleerd heb van de fouten die ik heb gemaakt. Van fouten kan ik eigenlijk niet spreken, want ik heb nog nooit van mijn leven een vrachtwagen geladen en gelost. Dat is voor mij dan de spreekwoordelijke oppepper voor mijn vertrouwen. “Alles is nieuw, dat moet je gaan beleven en erop vertrouwen dat het goed gaat".
Ik kijk dan terug naar mijn eerste rijles; het smalle winkelstraatje te Sliedrecht en aan mijn rechterkant – in letterlijke zin - een complete kermis en fietsstrook met heel veel ouders met fietsende kinderen. Wetende dat je in de vrachtwagencabine een grote blinde hoek hebt ..  


Ik doe het rustig aan en ik vertrouw erop, dat het goed komt.


Dank aan:

HEBRA-GTO

Verkeersschool Wierks

Sectorinstituut Transport en Logistiek



Blog #8 | Rotonde 

Op weg naar huis richting Rotterdam ben ik nog volledig in de “truckmodus”. Bij het links voorsorteren vanaf de N3 om op de A15 te draaien, laat ik wellicht een zee van ruimte over en een aantal personenauto’s die met hoge snelheid rechts passeren duiken in het ontstane gat.  Dan denk ik maar; “fijn voor ze”. Uitrollen en bijtijds remmen, met de “geleerde” rust kan het me eigenlijk niet zoveel schelen. 

Een paar uur daarvoor kwam ik met minder rust aan bij Verkeersschool Wierks te Dordrecht. Geen stress, maar met gezonde spanning stap ik het gebouw binnen. Met een gevoel van terug van weggeweest, is voor mij het bewijs dat je er zo mee bezig bent. Gauw raak ik aan de praat met een chauffeur die vandaag zijn laatste rijles doet voor CE (trekker met oplegger) praktijkexamen. Een jongeman met ruim 1 jaar C-ervaring. Uiteraard vraag ik het hemd van zijn lijf en wat mij opvalt is dat hij een enorme rust uitstraalt. Er vooruit komt wat de moeilijkheden en de mogelijke “valkuilen” zijn van het rijden met zo’n groot gevaarte.  Voor mij is hij al bij voorbaat geslaagd en ik wens hem van harte succes. 

De ruimte wordt gauw gevuld met een volgende klas die RV1 theorie volgen en pauzeren. Met het weerzien van een aantal klassenmaatjes die het blijkbaar niet gehaald hebben, is het toch een welkom terug. We delen met z’n allen het enthousiasme en zij beloven mij uit te zwaaien wanneer ik het parkeerterrein verlaat.

Stoel afstellen, spiegels, contact aan, … camera’s werken. Langzaam optrekken en ik rijd het terrein af. Aan de rechterkant zie het clubje uitzwaaien. Of ik zij nog heb terug gezwaaid kan ik mij niet meer herinneren. Zal het wel gedaan hebben. Dan voel ik mij trots. Trots, omdat het voor mij “stapje voor stapje is”, en nu rijd ik in de volgende fase. 

Zoekend op je rijstrook naar je breedte en vooral uitrollen en afremmen, “spiegelen” in het verkeer. Het is heel veel kijken. Dat is voor mij de grote ommekeer en niet zo zeer een verrassing. Ik besef mij dat een aantal maanden geleden mijn ogen werden geopend met de zogenaamde intest C; 2 uur rijden met een schakelbak vrachtauto.  Vandaag is de luxe van een volledige automaat en het is een verrijking. Een stuk gemakkelijker, maar het verkeer om je heen verandert echt niet. De vrachtauto is vooral breed en lang. 

In alle soorten en maten heeft de regio Dordrecht de rotondes uitgevonden. Het zal elders niet anders zijn, maar met een vrachtwagen is het compleet anders benaderen en rijden. Daar wordt je rijvaardig- en rijbehendigheid op de proef gesteld en vooral het anticiperend vermogen.  

Terug naar Dordrecht – met de wind van rechts – merk ik hoe zijwind gevoelig een vrachtwagen is. Ik houd de as van de weg aan en mijn rechter spiegel in de gaten. Ik voel mij nu al thuis.

“Gaaf” spreek ik uit tegen de rijinstructeur. Nu nog heel veel leren …


Met mijn geheugensteuntjes op zak kijk ik alweer uit naar volgende week dinsdag voor het vervolg.


Dank aan:

HEBRA-GTO

Verkeersschool Wierks

Sectorinstituut Transport en Logistiek



Blog #7 | Beeldvorming

Ik laat het dampige linker portierraam zakken en ik kijk naar de geparkeerde vrachtauto’s. Een aantal staan stil met draaiende koelaggregaten en ik kijk naar een vrachtwagenchauffeur die uit zijn cabine klimt. Een corpulente man, buiktasje, vaal T-shirt en korte broek. Op zijn Adidas slippers met witte sokken sloft hij langs de trailer. 

We zijn op weg – en nog een lange rit te gaan – naar Zuid Toscane, Italië en ik heb de auto geparkeerd bij het tankstation in de buurt van Worms aan de Bundesautobahn 61. Ik kijk nog steeds gebiologeerd naar de chauffeur die nu de wielmoeren van de trailer met de Newtonmeter aantrekt. Hij blijft steeds bezig. Ook op weg naar een verre bestemming, maar dat doet hij voor z’n werk. Misschien eenzaam, maar ook wel uitdagend. Na een half uur “rusten” ben ik weer onderweg naar het zonnige zuiden. In mijn gedachten verplaats ik me in het werk van de chauffeur. Ik bedenk mij, het zou wel best gaaf zijn om dat ook te kunnen. Maar het heeft nooit mijn pad gekruist … 

Ruim 2 jaar later en het is volle bak in Vugt bij de informatie avond van het Sectorinstituut Transport en Logistiek. Met grote nieuwsgierigheid hoor ik de gesprekken van de mede uitgenodigden, maar in het gezelschap zie ik geen prototype vrachtwagenchauffeur. Na de presentie keren we terug naar het zaaltje in afwachting van een persoonlijk gesprek. Ik word aangesproken door een leeftijdgenoot en die ziet mij wel zitten als chauffeur op zo’n grote truck. Verbaast kijk ik hem aan en in het korte gesprek leg ik hem uit dat het voor mij “stap voor stap is”, neem ik afscheid van hem omdat ik word opgeroepen met mijn batchnummer 10. Zou ik hem ooit weer eens terug zien? Wereldje is klein.

In het volgend zaaltje – maanden later – en in de vroege morgen, wordt uitleg gegeven over de Verkeers Wet- en Regelgeving. Ja, waarom zou je bij hoofdstuk 1 beginnen? In de koffiepauze kijk ik om me heen en wederom ontdek ik niet de prototype vrachtwagenchauffeur. Niet dat ik daar erg mee bezig was. Mijn constatering is dat de meesten de keuze hebben gemaakt voor zelfstandigheid en vrijheid, waar iedereen zo over spreekt en ook zo wordt gepromoot. Misschien teveel geromantiseerd. Maar de uitdaging moet je zelf vinden en beleven.

Op het hoofdkantoor – bleek later - van het CBR te Rijswijk komen we elkaar weer tegen. Met een grote groep zijn wij begonnen bij Verkeersschool Wierks te Dordrecht en in 2 weken lotgenoten geworden. Maar het is een afvalrace. Dat begon al in Vught en dat zie je ook in Rijswijk. De groep is al aardig uitgedund. We staan buiten en bespreken onze resultaten. Door naar de volgende fase van het uitdagende leertraject. Bestaat het prototype vrachtwagenchauffeur …?

De buitenwereld of laat ik het anders formuleren. De wereld om jou heen ziet het anders. Of eigenlijk beter gezegd, zij kunnen de prototype haarfijn formuleren.
Zonder in te gaan in hun beleving vertel ik mijn intrinsieke motivatie en dan zie je de beeldvorming snel veranderen …

“Het is een vak … doe het maar na”. Ik zal het nog moet bewijzen.
Er is wel een prototype vrachtwagenchauffeur concludeer ik, dat is er een die van het vak gaat houden of houdt.
Ik kijk er na uit om op de weg te gaan en aan het werk voor HEBRA-GTO.


Dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Logistiek en Transport


Blog #6 | CBR perikelen

Voor aanvang van de cursus C-rijbewijs dien je bij het CBR een gezondheidsverklaring aan te vragen. Een onderdeel is een keuring door een arts. Met de aanvraag ontvang je dan de zogenaamde ZD-codes die de keuringarts nodig heeft voor het invoeren van de rapporten.
Zo gezegd en zo gedaan. Na betaling met iDeal ontvang ik de bevestiging van de aanvraag.

Dan komt het lange wachten. Het “systeem” genereert blijkbaar geen ZD-codes en moet er blijkbaar iemand achter de knoppen de aanvraag beoordelen en toekennen. Na ruim twee en een halve week ontvang ik dan de gegevens. Het is inmiddels eind maart 2019.
Begin april bezoek ik de keuringsarts bij Verkeersschool Wierks en na een klein kwartiertje sta ik weer buiten. Thuis log in op de website van het CBR en lees ik de keuringsrapporten.
CBR zal binnen 8 weken gaan reageren is een korte mededeling boven het staatje van de documenten.

Dan is het wederom het lange wachten. Het zal waarschijnlijk een CBR-procedure zijn, dat een andere bevoegde (keurings)arts de rapporten nogmaals doorneemt en zijn fiat geeft voor de broodnodige gezondheidsverklaring.
Immers, heb je geen gezondheidsverklaring dan kan het praktijkexamen niet worden afgenomen.

Het is nog steeds wachten. Hoopvol bel ik het centrale nummer en na circa een half uur word ik uit de wachtrij en van de lijn afgegooid.
Ik blijk dus - na onderzoek en de vele films op YouTube te hebben bekeken – dus niet de enige te zijn.
ICT problemen? Onderbezetting? Mismanagement? Onkunde?
Maar vooral door vergrijzing van de rijdende Nederlandse populatie heeft de afdeling “Gezondheidsverklaringen” het blijkbaar zo druk gekregen dat de Minister van Infrastructuur en Waterstaat Cora van Nieuwenhuizen het CBR onder curatele stelt.
Algemeen directeur Petra Delsing stapt op en Jan Jurgen Huizing neemt het stokje over.

Voor woordvoerster en externe communicatie adviseur van het CBR, Irene Heldens wordt het een “helse” uitdaging om de extreme opgelopen vertragingen uit te leggen. Jammer, het is haar niet gelukt … En dan wordt het weer wachten op haar aangekondigde verbeteringen. Maar haar boodschap is hoopvol en duidelijk; “begin er maar zo vroeg mogelijk mee met het aanvragen van de gezondheidsverklaring”. Ja inderdaad. Ze draait de zaak lekker om!

Maar ik pak gelijk haar tip op: “Communiceer via het webformulier van de CBR website. Bellen heeft eigenlijk geen zin”. Ik vul het in en een paar dagen later ontvang ik het bericht met de mededeling: “Hierbij bieden wij u onze verontschuldigingen aan voor het niet op tijd beantwoorden van uw vraag met contactnummer … “
Er is blijkbaar weer een ander iemand die aan de knoppen zit om dit bericht te versturen. Hadden ze ook automatisch kunnen laten doen. Kwestie van een e-mail autoreply instelling. Bespaar je mensen en die kunnen ze hard gebruiken bij de afdeling gezondheidsverklaringen.

Het is wachten en inmiddels twee en een halve maand verder.


BNN Vara Zembla: “Chaos bij het CBR
BNN Vara Kassa: “Maanden wachten op gezondheidsverklaring CBR” 

Dank aan:
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport en Logistiek
Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen



Blog #5 | Ideaalbeeld

We hebben Peter.  
Peter is onze mobiele fietsreparateur. Een man met veel woorden en vooral veel gezelligheid. Gepensioneerd en kan het werken niet laten. Maar voorheen heeft hij op de “bus” bij de R.E.T. gezeten en daarvoor als vrachtwagenchauffeur. In zijn vrije tijd – en deelt hij naar eigen believen in – rijdt hij in zijn camper naar het buitenland. Vrij als een vogeltje.


“Zij-instroom in de wereld van transport over de weg.”
06.45 uur meld ik mij te Dordrecht bij Wierks voor de 1e les RV1.
Wat een tijd, waarom kunnen de lessen niet in om 9 uur beginnen?
Ik ben best wel wat “wereldtijden” en “tijdsverschillen” gewend, maar het betekende voor mij om 5 uur ’s morgens op. Ik maak al gauw een praatje met mede lotgenoten en zij worden daarna klassenmaatjes. Het blijft harstikke vroeg en dat blijft ook zo.

Als je met enthousiasme aan begint, projecteer je jezelf een ideaalbeeld. Er is nog niet de vraag of je het zal kunnen en of het tot je mogelijkheden behoort. In je beeldvorming kan je alleen het woord “gaaf” bedenken. Nog niets eens stil te staan of je dat ook kan verwezenlijken? 
Zo ook in het verdiepen van het chauffeurs vak. Dan vind je al gauw de YouTube films van Guus on Tour en later kom je de vlogs van William de Zeeuw tegen. Hij bleek ook nog de social media “hotshot” van het chauffeurs vak te zijn … en terecht.
Met een goed oog zie je dan dat zij het vakmanschap beheersen …

Met dank aan:
William de Zeeuw
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport & Logistiek



Blog #4 | Common sense in het verkeer

Ik kijk uit naar de praktijklessen en het rijden met een vrachtwagen zal een uitdaging worden.
Rust en vooral goed kijken, anticiperen, beslissen en handelen.
Met ruim 42 jaar het roze vodje en later een plastic card voor een personen auto op zak, zijn de afgelopen weken cursus RV1 en Code 95 een “eye-opener” voor mij geweest.

Op een normale doordeweekse dag – dus woon- en werkverkeer – ben ik op weg naar Schiphol.
Het is rond 11 uur ’s morgens en na de files op de A13 / A4. Het is traject waar vele controles worden uitgevoerd en het verkeer gedraagt zich er ook naar.
Tot dat de A44 zich invoegt richting Schiphol en een racebaan ontstaat met een maximale snelheid van 130 km/u. Invoegend verkeer van rechts die al vol gas rechts inhaalt. Als je de situatie kent vanaf de A4 is het nog 100 km/u voor de twee rijstroken.

Dan zie ik opmerkelijke gebeurtenissen; a. de twee rijstroken worden ook “jakkerbanen” en b. voor het overige langzaam verkeer – rijdt dus nog 100 km/u – is het verplaatsen naar de rechterrijstroken uitkijken geblazen. Immers, rechts rijdt met 30 km/u je sneller voorbij …
En dan zit ik in een personen auto van nog geen 1.000 kg. Te weten als je in truck zit met vracht je het meervoudige tonnage bij je hebt en je 80 km/u rijdt. Een voordeel, je bent wat groter.

De weg terug naar Rotterdam en ik duik in de file. File-filosofen hebben al zeer lange tijd het antwoord. “De weg is alleen voor mij aangelegd”. Dat zie je ook. Mocht je daar aan mee doen, dan zal je snel bemerken dat je net voor de Ring Noord van Rotterdam de vrachtauto inhaalt – immers je hebt de naam onthouden van het vervoersbedrijf – en je dan afvraagt waar komt die nou vandaan?
Antwoord: “het nieuwe rijden”. Zij volgen de geheime rijstrook met continue snelheid en voortgang …

Ik bedenk mij, dat ik dan enigszins “beschermd” zal zijn door een opvallende mooie “bakwagen” met een blauw bord met witte letters “L”. En voor de niet oplettende verkeersdeelnemer en/of weggebruiker zal de reclame van Verkeersschool Wierks zeker gaan opvallen.

Met dank aan:

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport & Logistiek

Blog #3 | Inspiratie

“24 uur HEBRA-GTO” is mijn blauwdruk voor het foto- en filmdraaiboek. De rode draad van het verhaal in ruwe opzet is het volgen van 4 vrachtwagenchauffeurs en 1 planner. Terminal ECT, visafslag, tankwagen, internationaal naar Bazel. Niet geheel origineel qua opbouw – denk maar aan de succesvolle tv-serie 24 – maar misschien wel uniek voor een Nederlands transportbedrijf.

Het is december 2017, het begon als wensvervulling om eens een keer mee te rijden in een heuse vrachtwagen. Een item van mijn bucketlist.
Ter voorbereiding van een uitgebreide “storyboard” – immers, wat wil je laten zien en hoe beleef je het? – verdiep ik mij in het vak van vrachtwagenchauffeur en transport.
Op YouTube vind ik en bekijk ik met volle aandacht de video’s van Guus Halberstadt (Guus on Tour) naar het hoge en vooral koude Noorden. De vele films zijn inspirerend en geven voor de leek een goede weergave van het vak. De beelden blijven in mijn gedachte “hangen”.

Met de directie van HEBRA-GTO bespreek ik het “wel en wee” van mijn eerste week cursus RV1 bij Verkeersschool Wierks en op mijn verzoek en ter voorbereiding van de volgende cursus Code 95 doe ik een rondje vrachtwagen. Je kan dan wel geslaagd zijn voor de basiskwalificatie techniek, maar nu wil ik ook graag alles in het “echt” zien. Een zeer ervaren “internationale” vrachtwagenchauffeur begeleidt mij en geeft uitgebreide uitleg als wij over het terrein van het transportbedrijf lopen. Al is het maar over het aansluiten van de luchtleiding of ontluchten (condens) van de luchtcylinders, de werking van de twistlocks en de het locken met de king pin van de trailer. Het gaat nu echt “leven”. Je leert het uit een boekje, maar nu kan je het zien, voelen en ruiken …

Het is ruim een jaar later, de gedachten die zijn altijd in mij blijven “hangen”. Van rechts naar links, de bijrijder ben ik nooit geweest en nu ga ik voor de linker stoel. Temeer door de omstandigheden – drukte en ik was heel veel in het buitenland – is het project “24 uur HEBRA-GTO” niet opgestart.

Ik bemerk ook mijn opwinding. Het komt steeds dichterbij. Het is stap voor stap, en steeds een stukje verder. Maar het project komt ook dichterbij. Maar nu ben ik hoofdgetuige en speel ik mijn rol in de film ...

Dank aan:
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport & Logistiek
Guus Halberstadt - Guus on Tour

Blog #2 | De ruimtekussen

We (her)kennen het allemaal in het verkeer.

Je achterligger wil meters en seconden winnen en je dwingen om zijn of haar rijstrook te verlaten.
Immers, waarschijnlijk is de gedachte: “ik ben snel en heb een agressieve grill, mooie daglicht LED-verlichting en vooral haast”.
Dan bedenk ik mij; de meeste kopstaart botsingen zijn vooral op de linkerrijstrook en is hij of zij een keertje aan de beurt.

Een paar maanden geleden - na de informatie avond van het Sectorinstituut Transport & Logistiek – kwam mijn wens om daadwerkelijk een vinkje achter de vele items van de bucketlist te zetten uit.
Het rijden in een echte vrachtauto. Gewoon doen dus en ook zo geregeld.
Ik zie het als een “proefje”, maar er is niks zomaar. Het wordt een heuse intest C.
Het is “serious business” en de test zal 2 uur duren.
Ik meld mij aan bij Verkeersschool Wierks aan de Waalhaven te Rotterdam, uiteraard veel te vroeg.
En daarvoor met mijn auto netjes geparkeerd … immers, laat ik maar goed beginnen.

Na uitleg van de instructrice – hetgeen mij in eerste instantie verwonderde, maar snel realiseer ik mij; het is echt geen mannenwereld meer – wordt het echt het uur U. Wisselen en starten.
Wonderbaarlijk kom ik met de grote truck weg. Gemakkelijker dan ik dacht, maar het ouderwets schakelen met een Mercedes “schakelbak” werd voor mij de uitdaging. Tikje links en dan weer tikje rechts. Toerental laten zakken en schakelen …
Uitrollen, rotondes, breedte van de truck en ook nog op spiegels letten. Het verkeer “zwerft” om je heen, dode hoek, enz.
Het vinkje kan ik zetten. “Done”. Het viel mij mee en ook niet tegen. Het is een uitdaging.
Rijden met een vrachtauto is een vak. Het vonkje ontbrandt mijn enthousiasme …

Het nieuwe rijden: “Anticiperend rijden en gebruik maken van de cruise control”.
De andere antwoorden zijn verder niet relevant. Ik klik op B en ga verder met de volgende vraag.
Het is een lange zit, twee examens voor het vakdiploma Code95.
“Bij het aanklikken van volgende kunt u niet meer terugkeren naar het examen”, druk ik door.
Geslaagd. Dat is binnen, nu gaat het echt beginnen en dan doe ik de ruimtekussen in de praktijk.

Dank aan: 
HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport & Logistiek


Blog #1 | Terug naar de schoolbanken

Cursus Verkeer & Techniek RV1 voor het rijbewijs C/D. Het is vooral bijspijkeren van verkeerskennis, regelgeving en verkeersborden. Ondanks ik de borden wel ken, maar een aantal zijn mij niet opgevallen. Daar zit je dan en terug in de schoolbanken …

Het is half februari 2019. Ik neem ruim de tijd voor de autorit naar Vught. Volgens mijn navigatie heb ik een marge van een halfuur voor aanvang van de informatie bijeenkomst van het Sectorinstituut Transport & Logistiek. Door de file op de A-15 wordt mijn tijdsmarge snel kleiner. Ik sta stil naast heel veel vrachtauto’s en dan bedenk ik mij … is “vrachtauto rijden” wel wat voor mij?

Op tijd stap ik de ontvangstruimte binnen en ik zie velen aan tafeltjes zitten, maar er wordt weinig gesproken. Toch een solitaire baan? Als een spons neem ik de informatie op en observeer ik mijn mede lotgenoten. Oordelend? Neen, ik sta er volledig blanco in en ervaar het als een grote uitdaging. Het is weer een stapje verder in mijn ontdekkingsreis.

Ik word opgeroepen via mijn batchnummer voor een screening gesprek. Had ik daar nou net niet op voorbereid, maar op basis van pure interesse, overtuiging en uitdaging in de “wereld van transport over de weg”, wandel ik na een prettig gesprek met een welkomstdoosje van het Sectorinstituut naar de banenmarkt. Enigszins nog verbluft, praat ik met een vertegenwoordiger van een transportbedrijf en een uitzendbureau. Dan bedenk ik mij dan; ik ben nog niet afgevallen? Waar moet je dan aan voldoen om vrachtwagen chauffeur te zijn en te worden?

Turend voor het scherm lees ik de vragen. Ik neem alle tijd om de vraag te begrijpen en de zogenaamde “instikkers” te filteren. Knopje “volgende”. Het is stil, ik hoor het geruis van de airconditioning en af en toe een zucht en een kuch.

“Weet u zeker dat u wilt afsluiten?”. Een druk op de knop “volgende”. Ik geef nog een duimpje naar de surveillant van het CBR - turend naar de camera beveiliging schermen - die achteraan in de ruimte zit en rij ik richting huis. RV1 heb ik binnen. De volgende stap …

Dank aan: 

HEBRA-GTO
Verkeersschool Wierks
Sectorinstituut Transport & Logistiek

Mobirise
www.ferdyrozenberg.nl | Volg de blogs